ซูชิงอวี๋มองขอบกระทะที่ยังมีเห็ดหูหนูติดอยู่ครึ่งชิ้น แล้วตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันหนีออกมาจากดันเจี้ยน【ร้านเสื้อผ้าไป๋อี้ไป๋ซุ่น】 แล้วเข้ามาที่ถนนสายฝน จากนั้นก็พบหรวนหร่วน
หรวนหร่วนบอกฉันว่าพ่อแม่ของเธอเจอเรื่องคล้ายกับที่ฉันเจอ ฉันก็เลยอยากแวะมาเยี่ยม”
พูดจบ ซูชิงอวี๋ก็หยิบถุงพลาสติกกับลังนมกล่องใหญ่ออกมาจากด้านหลัง ในถุงพลาสติกมีขนมที่เด็ก ๆ ชอบอยู่เต็มไปหมด ทั้งเฟรนช์ฟราย เยลลี่หนึบ บะหมี่กรอบ บ๊วยแห้ง หมึกเส้น และอื่น ๆ อีกมากมาย
ไปเยี่ยมบ้านใคร ย่อมไม่ควรไปมือเปล่า
อาหารพวกนี้สั่งซื้อจากแอปสมบัติใต้พิภพทั้งหมด
ซูชิงอวี๋พยายามเลือกอาหารที่ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อแม่ของหรวนหร่วนเห็นของเหล่านี้ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เธอพูดเสียงเบาว่า “ของพวกนี้...คงเสียธนบัตรเงินตราใต้พิภพไปไม่น้อยเลยสินะ”
ขณะนั้น พ่อของหรวนหร่วนเดินออกมาจากห้องแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิงและหยิกเล็กน้อยตามธรรมชาติ สวมแว่นกรอบดำ ใส่เสื้อตัวใหญ่ที่ไม่พอดีตัว ลากรองเท้าแตะ ดูค่อนข้างซอมซ่อ
“ที่รัก มีเรื่องอะไรหรือ”
แม่ของหรวนหร่วนพูดโดยไม่หันกลับมา “มีแขกมา”
แม้สีหน้าจะผ่อนคลายลงบ้าง แต่สายตาของเธอก็ยังไม่ละไปจากซูชิงอวี๋
เสียงฝีเท้าดังถี่ขึ้น พ่อของหรวนหร่วนเดินมาถึงหน้าประตู มองซูชิงอวี๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เป็นผู้เข้ารับการทดสอบที่รอดชีวิตมาหรือ”
ซูชิงอวี๋พยักหน้า