พยาบาลชุดขาวเปิดประตู พาพวกเขาเข้าไปด้านในบ้านพักคนชราทะเลสาบดำ
โถงใหญ่เงียบเหงาว่างเปล่า แสงไฟสีขาวทอดลงบนพื้น ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับมีเด็กสาวคนหนึ่งอยู่เวร เมื่อเห็นคนเดินเข้ามา เธอก็ลุกขึ้นยืนทันที ก่อนยิ้มทักทายพวกเขา
แจ็กสันโบกมือให้เด็กสาวคนนั้น
แต่แล้วศีรษะของคุณยายคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากด้านหลังเด็กสาว จ้องแจ็กสันด้วยสายตาเย็นยะเยือก เขารีบหันหน้าหนีทันที แสร้งทำเป็นไม่เห็นภาพนั้น
พยาบาลชุดขาวยิ้มอย่างมีเลศนัย เผยให้เห็นฟันที่หายไป «น้องสาวที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของเราอยู่ทำงานที่นี่เพื่อดูแลคุณยายของตัวเอง หนุ่ม ๆ อย่าไปชวนเธอคุยจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นคุณยายของเธอจะโกรธเอา»
แจ็กสันรีบยืนยัน «ผมไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้ว»
แฟนหนุ่มของเหวินเสวี่ยฉาเพิ่งตายไป จู่อวี้กังวลว่าเธอจะอารมณ์ไม่มั่นคง จึงจูงมือเธอไว้ เหวินเสวี่ยฉาวางท่าทีไร้พิษภัย เดินอยู่ข้างจู่อวี้ และคอยส่งสายตาขอบคุณให้เป็นระยะ
ซูชิงอวี๋เดินอยู่ใกล้พยาบาลที่สุด มือกำบัตรผ่านประตูสำหรับญาติไว้ พลางสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวไปตลอดทาง
พวกเขาเดินตามพยาบาลเข้าไปในทางเดินยาวเหยียด
ทางเดินแคบและมืด เพดานอยู่ใกล้ศีรษะมาก ให้ความรู้สึกอึดอัดกดดัน
ผู้สูงอายุที่สวมเสื้อลายทางสีน้ำเงินสลับขาว ล้วนเป็นคนที่อาศัยอยู่ในบ้านพักคนชรา
ในห้องพักของผู้สูงอายุมีโทรทัศน์สี เครื่องปรับอากาศ และชั้นหนังสือ
ด้านในบ้านพักคนชราเปิดเครื่องปรับอากาศตลอด 24 ชั่วโมง แต่ผู้สูงอายุเหล่านั้นกลับยืนเรียงกันอยู่ริมหน้าต่าง เปิดหน้าต่างออกจนสุด แล้วหันหน้าไปทางทะเลสาบดำโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ซูชิงอวี๋ถามพยาบาล «ผู้สูงอายุพวกนี้กำลังดูอะไรกันอยู่?»