«หวุดหวิดไป» จู่อวี้ลูบอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ถุงน่องสีดำของจู่อวี้เปื้อนฝุ่น ตอนขึ้นบันไดเมื่อครู่ เธอยังเผลอเหยียบหนามแหลมเข้าอีกดอก เหวินเสวี่ยฉาประคองเธอไว้ เธอยกเท้าขึ้น ตบฝุ่นใต้ฝ่าเท้าออก ก่อนจะกัดฟันดึงหนามออก แล้วสวมรองเท้าส้นสูงของตัวเอง
«ขอบคุณนะ» จู่อวี้ก้มหน้า
«ไม่เป็นไร» เหวินเสวี่ยฉาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหวานใสเปี่ยมความจริงใจ «ฉันพกพลาสเตอร์มาด้วย พี่สาวจะเอาไหม?»
«แผลเล็กน้อย ไม่ต้องหรอก» เมื่อเทียบกับหนามที่เพิ่งดึงออกมา บาดแผลบนแขนของจู่อวี้กลับร้ายแรงกว่ามาก
จู่อวี้หน้าตาสะสวย ในงานที่ทำก่อนหน้านี้จึงมักมีคนพูดว่าคนอย่างเธอคงทนความลำบากไม่ไหว แถมเอาแต่ใจ ยิ่งคนอื่นพูดแบบนั้น เธอก็ยิ่งตั้งใจทำงาน หากคนอื่นทำได้ 60 คะแนน เธอก็ต้องทำให้ได้ 100 คะแนน
ต่อมา เธอเลื่อนตำแหน่งจากพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินธรรมดาเป็นหัวหน้าลูกเรือ
จากนั้นก็มีคนปล่อยข่าวลือว่าเธอได้เลื่อนตำแหน่งเพราะหน้าตา
จู่อวี้รวบรวมหลักฐานและฟ้องร้องคนปล่อยข่าว แต่คดียังไม่ทันเปิดพิจารณา สิ่งประหลาดสยองก็ฟื้นคืนชีพ เธอหนีออกมาจากดันเจี้ยนได้ ส่วนคนปล่อยข่าวลือก็ตายในดันเจี้ยนนั้น
ต่อมา เธอได้ยินคำปราศรัยของไป๋ฮั่วทางโทรทัศน์ อีกทั้งเห็นประกาศรับสมัครขององค์กรเสื้อแดง จึงเข้าร่วมองค์กรและทำงานพัฒนาซอฟต์แวร์
แม้งานนี้จะให้ค่าตอบแทนน้อย แถมบางครั้งยังต้องเข้าไปในดันเจี้ยนซึ่งอันตรายมาก แต่ไป๋ฮั่วผู้เป็นหัวหน้ากลับให้เกียรติเธอเป็นพิเศษ รับฟังความคิดเห็นอย่างอดทน ยอมรับในความสามารถ และมอบหมายงานสำคัญให้เธอรับผิดชอบ