หลังจากเหอผิงผิงหัวหน้างานเดินจากไป ชายหนุ่มที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ก็ใช้กระดาษเอสี่บังหน้า แล้วกระซิบกับซูชิงอวี๋ว่า “สวัสดีจ้ะ สาวน้อยคนใหม่ เราชื่อหวังจวิน เข้ามาก่อนเธอไม่กี่เดือน มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามเราได้เลยนะ”
คนที่เคยทำงานย่อมรู้ดีว่า เมื่อเพิ่งเข้าบริษัทใหม่ สิ่งแรกที่ต้องระวังก็คือเพื่อนร่วมงานที่กระตือรือร้นเกินเหตุ
กฎก็ระบุไว้เช่นกันว่า ซูชิงอวี๋ห้ามไว้ใจเพื่อนร่วมงาน เพราะเธอกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ต่างก็เป็นคู่แข่งกัน
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้ซูชิงอวี๋แสร้งทำสนิทสนมกับหวังจวิน
ซูชิงอวี๋เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยสีหน้าไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราว แล้วประสานมือไว้ตรงหน้าอก แสดงท่าทีซาบซึ้งใจพลางพูดว่า “รุ่นพี่ใจดีจริง ๆ เลยค่ะ!
ฉันยังกังวลอยู่เลยว่าตัวเองจะทำอะไรไม่เป็น
พอได้ยินรุ่นพี่พูดแบบนี้ ฉันก็วางใจแล้วค่ะ”
แสร้งทำเป็นพนักงานใหม่ใสซื่อไร้พิษภัย
“ไม่เป็นไรหรอก การดูแลพนักงานใหม่เป็นหน้าที่ของเรา” รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังจวินลึกขึ้น “เมื่อกี้หัวหน้าให้เธอเขียนตัวเลข เธอต้องระวังให้ดีนะ
ตัวเลขพวกนี้สำคัญมาก ห้ามเขียนผิดแม้แต่ช่องเดียว ไม่อย่างนั้นเธอจะถูกลงโทษ
ก่อนเลิกงานวันนี้ เธอต้องทำงานให้เสร็จให้ได้ ไม่อย่างนั้นหัวหน้าจะโกรธ”
ทุกคำพูดของเขาล้วนชี้นำซูชิงอวี๋ไปในทางที่ผิด
ซูชิงอวี๋เห็นเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ก้มหน้าก้มตา แต่บนใบหน้ากลับมีสีหน้าสมน้ำหน้าคนอื่น
พอซูชิงอวี๋เลิกมองพวกเขา ก็ได้ยินเสียงชัตเตอร์จากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง