“ไม่จำเป็น” จิตใจของซูชิงอวี๋เข้มแข็งพอ ไม่จำเป็นต้องให้ใครมามอบคุณค่าทางอารมณ์แก่เธอ
เธอไม่ต้องการดอกไม้ และไม่ต้องการคำปลอบใจ
สิ่งที่เธอต้องการคือเบาะแส
ตู้อวี๋หรี่ตา ลดเสียงลงต่ำ น้ำเสียงแฝงความอันตรายและการยั่วยวนอยู่หลายส่วน “ฉันบอกวิธีแก้ให้เธอได้เหมือนกัน”
ซูชิงอวี๋ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย “เพื่อนร่วมห้องของฉันดูเหมือนจะสนใจชิ้นส่วนร่างกายของฉันมาก แต่นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ฉันจัดการเองได้ ไม่ต้องใส่ใจก็ได้”
ตู้อวี๋ชูนิ้วชี้ขึ้น “เธอยื่นเรื่องขอย้ายห้องพักได้ เลือกเพื่อนร่วมห้องที่นิสัยอ่อนโยนกว่านี้”
ซูชิงอวี๋รวบผมที่ปรกข้างใบหูทัดไว้หลังหู “หอพักพนักงานไม่ใช่หอพักนักเรียนเสียหน่อย ไม่มีผู้ดูแลหอพัก แล้วฉันจะไปยื่นเรื่องขอย้ายห้องพักที่ไหนล่ะ”
มุมปากตู้อวี๋ยกขึ้น น้ำเสียงฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อย “เธอยื่นเรื่องกับหัวหน้าได้
ไม่ต้องกลัวหัวหน้าขนาดนั้น หัวหน้าเป็นมิตรมากนะ”
ซูชิงอวี๋เงียบไป การย้ายห้องพักเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ทำได้จริงก็จริง แต่การยื่นเรื่องไม่ควรไปหาหัวหน้าอย่างแน่นอน จุดยืนของหัวหน้าแตกต่างจากเพื่อนร่วมงาน และไม่ควรไว้วางใจ
ตอนเช้า ในเวลาทำงาน
ตู้อวี๋ยืนกรานจะมอบดอกไม้ให้ซูชิงอวี๋ พอดีอู๋ชิงอวี่ เพื่อนร่วมงานหญิงที่รวบผมเป็นมวย กำลังสะพายกระเป๋าเข้ามาทำงาน
ซูชิงอวี๋ยัดดอกไม้ใส่อ้อมแขนอู๋ชิงอวี่ทันที “นี่ ดอกไม้นี่ผู้ชายคนนี้เอามาให้เธอ”
อู๋ชิงอวี่เงยหน้ามองตู้อวี๋แวบหนึ่ง ก่อนพูดอย่างรังเกียจเล็กน้อย “เทียบกับหน้าตาผู้ชายแล้ว ฉันให้ความสำคัญกับส่วนสูงมากกว่า