“คือการที่มนุษย์กับสิ่งประหลาดสยองอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน” หลออีเผยสีหน้าหวาดกลัว เอนตัวถอยหลังอย่างไม่อยากเข้าใกล้ “เธอเคยผ่านดันเจี้ยนมาแล้ว ก็น่าจะรู้ว่าชีวิตสงบสุขนั้นได้มายากเย็นเพียงใด ย่อมต้องมีบางสิ่งที่ต้องยอมสละ
สิ่งประหลาดสยองบนถนนสายฝนมีอารยธรรม ไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างไม่เลือกหน้า
มนุษย์กับสัตว์อยู่ร่วมกันอย่างสงบได้ แล้วมนุษย์กับสิ่งประหลาดสยองก็น่าจะอยู่ร่วมกันได้เหมือนกัน”
พูดออกไปเช่นนี้ บางทีแม้แต่หลออีเองก็ยังไม่เชื่อ
ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่แสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา
ซูชิงอวี๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ นิ้วยาวเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “มนุษย์อยู่ร่วมกับสัตว์อย่างสงบได้ แต่ไม่อาจอยู่ร่วมกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์มอย่างสงบได้
มนุษย์มอบชีวิตสุขสบายให้วัว แกะ และหมู สุดท้ายก็เพื่อใช้พวกมันเป็นทาส
ไถนา รีดนม ถอนขน ฆ่าเอาเนื้อ…”
บนโลกใบนี้ หลักการบางอย่างก็เหมือนกันทุกที่
หรวนจื่อตี๋โอบหลออีที่ดูไม่สบายใจไว้ แล้วจูบแก้มเธอเบา ๆ “ที่รัก อย่าคิดเรื่องพวกนี้เลย ช่วงที่ผ่านมา พวกเราก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ดีไม่ใช่เหรอ”
หลออีพยักหน้า ขจัดความอึดอัดในใจออกไป
ซูชิงอวี๋ถามเสียงเบา “พวกคุณรู้ไหมว่าเลยตรอกนั้นไปแล้วจะเป็นดันเจี้ยนอะไร
ฉันอยากพักที่ถนนสายฝนสามวัน แล้วค่อยเข้าไปในดันเจี้ยนใหม่”
ถนนสายฝนเป็นสถานที่ที่มนุษย์กับสิ่งประหลาดสยองอยู่ร่วมกัน และแตกต่างจากโลกภายนอก ที่นี่ปิดตายยิ่งกว่า อีกทั้งสิ่งประหลาดสยองยังเป็นฝ่ายได้เปรียบ
ทางออกจากถนนสายฝนมีเพียงทางเดียว คือช่องว่างระหว่างตึกสองหลัง ต้องผ่านตรอกมืดแคบนั้นไปยังดันเจี้ยนใหม่ที่ไม่รู้จัก