ซูชิงอวี๋ลงจากรถบัสคันใหญ่ที่ชวนให้รู้สึกขนลุก แสงจันทร์เลือนรางทะลุผ่านรัตติกาลอันมืดมิด ส่องให้เห็นอาคารเก่าแก่เบื้องหน้าอย่างริบหรี่
ดันเจี้ยน【บ้านพักคนชราทะเลสาบดำ】เปิดใช้งาน
จำนวนผู้เข้าทดสอบ: 5 คน
ระดับความยาก: ⭐⭐⭐⭐
บ้านพักคนชราทะเลสาบดำตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล มีเพียงทะเลสาบกว้างใหญ่แห่งหนึ่งอยู่ใกล้ ๆ รอบบริเวณเต็มไปด้วยต้นหญ้าสูง มีเพียงท่าเรือไม้เก่าผุพังที่เชื่อมต่อกับผืนน้ำด้านนอก
ต้นไม้เลื้อยขลิบเลื้อยพันรอบบ้านพักคนชราจนทั่ว ประตูเหล็กขึ้นสนิมดูเหมือนไม่ได้เปิดมานานแล้ว วัชพืชรอบนอกไม่ได้รับการตัดแต่งมานาน ซูชิงอวี๋เหยียบลงบนสนามหญ้าและเห็นขยะจากการใช้ชีวิตอย่างขวดพลาสติกกระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ
ห้องพัก รปภ. ตรงประตูมีไฟสีแดงสว่างอยู่
ท่ามกลางหมอกหนาทึบ ยังมีเงาคนอีกสี่ร่าง
ชายสองหญิงสอง
พวกเขาคือเพื่อนร่วมทีมของเธอในดันเจี้ยนนี้
ซูชิงอวี๋เดินเข้าไปใกล้ แล้วพบว่าทั้งสี่คนต่างมีบาดแผลติดตัวไม่มากก็น้อย
หญิงสาวคนหนึ่งหลบอยู่หลังคนแปลกหน้าสามคน
เธอมัดผมเปีย สวมแว่นตาหนาเตอะ และกระโปรงพองฟูสไตล์ชนบท เมื่อเห็นซูชิงอวี๋เดินเข้ามาใกล้แล้ว จึงค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังเด็กหนุ่มคนหนึ่งอย่างอืดอาด ก่อนยกมือทักทายอย่างกระอักกระอ่วน
“ฮัลโหล เราเจอกันอีกแล้วนะ”
“ฉันจำเธอได้” ซูชิงอวี๋กำลังนึกชื่อของอีกฝ่าย
หญิงสาวยิ้ม “เหวินเสวี่ยฉา”
ภายนอกเธอยิ้มแย้ม แต่ในใจกลับทอดถอนใจว่าโลกกลมจริง ๆ
ทำไมถึงมาเจอกันอีกแล้วนะ?
“ใช่ เธอนั่นเอง” ชื่อของอีกฝ่ายช่วยเตือนความจำซูชิงอวี๋ เธอมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า อีกฝ่ายดูอ้วนขึ้นกว่าตอนพบกันครั้งก่อน ริมฝีปากซีดขาว ดูเหมือนเสียเลือดมากเกินไป ดวงตาปลอมที่เคยมีถูกเปลี่ยนเป็นสีม่วงแวววาวเหมือนอยู่ในความฝัน แขนขาก็ยังอยู่ครบ ดูท่าช่วงที่ผ่านมาเธอคงใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขพอสมควร