ทุกคนออกไปจนหมด ซูชิงอวี๋ลุกขึ้นสำรวจห้องนี้ ห้องไม่ใหญ่ มองปราดเดียวก็เห็นทั่วทั้งห้อง
เธอกดปุ่มเดียวกับที่ผู้สัมภาษณ์หญิงกดตอนออกไป
ประตูบานใหญ่เปิดออก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยมาจากห้องสีขาว นอกจากชุดทำงานที่แขวนอยู่เต็มห้องแล้ว ก็ไม่มีทางออกอื่น
แต่คนข้างในกลับหายไปหมด
คนที่เพิ่งเดินเข้าไปในห้องสีขาวเมื่อครู่หายไปไหนกันหมด?
ซูชิงอวี๋เดินกลับไปนั่งที่เดิม
เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสี่โมง
ซูชิงอวี๋เห็นตู้อวี๋เดินออกมาจากห้องสีขาว โดยมีเอกสารกองใหญ่กอดอยู่ในอ้อมแขน
เพราะชุดทำงานจำนวนมากในห้องบดบังสายตา ซูชิงอวี๋จึงไม่รู้ว่าเขาปรากฏตัวออกมาได้อย่างไร
“อ้าว ทำไมยังนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ?” ตู้อวี๋ยิ้มแฉ่ง เดินมานั่งตรงข้ามซูชิงอวี๋ “รอนานขนาดนี้ ลำบากแย่เลยนะ
เครื่องดื่มตรงหน้าเธอ ถ้ากระหายน้ำก็ดื่มได้
บริษัทจัดให้ ฟรีทั้งหมด”
ข้อ 2 และข้อ 5 ของ [กฎการสัมภาษณ์]
[ผู้สัมภาษณ์จะมีลักษณะเฉพาะของบริษัทอย่างชัดเจน โปรดแยกแยะผู้สัมภาษณ์ตัวจริง และพยายามตอบคำถามของเขาให้ดีที่สุด เพื่อให้เขาพึงพอใจในตัวคุณ
ผู้สัมภาษณ์เกลียดคนที่ตอบไม่ตรงคำถามที่สุด]
[ในโรงงานแห่งนี้ไม่มีคนนำทาง]
“ฉันอยู่ตรงนี้ก็เพื่อรอผู้สัมภาษณ์น่ะสิ” ซูชิงอวี๋ขยับคอเล็กน้อย ก่อนมองตู้อวี๋อย่างครุ่นคิด
หัวผมชมพูคนนี้เจ้าเล่ห์ไม่น้อยเลย
ในดันเจี้ยนนี้ จากคนทั้งหมดที่เธอเคยพบ นอกจากพนักงานที่เดินออกมาจากห้องสีขาวแล้ว ก็มีเพียงตู้อวี๋ที่มีสัญลักษณ์ของฉีหมิงซิงอยู่บนตัว
พนักงานที่เดินออกมาจากห้องสีขาวไม่ได้พูดกับซูชิงอวี๋แม้แต่คำเดียว แสดงว่าพวกเขาไม่ใช่ผู้สัมภาษณ์