ตามกฎ คนส่งอาหารจะสวมเสื้อสีเหลือง มาถึงตรงเวลาตอนเที่ยง และจะไม่เข้ามาในร้าน
คนที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูคล้ายสิ่งประหลาดสยองมากกว่า
เข็มนาฬิกาเดินไปถึง 11:55
โทรศัพท์ของซูชิงอวี๋มีสายเรียกเข้าจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก
เมื่อรับสาย อีกฝ่ายส่งเสียงลมพัดหวีดหวิวมาก่อน ราวกับอยู่ในสถานที่กว้างโล่ง
จากนั้นเสียงลมก็หยุดลงกะทันหัน พร้อมเสียง “ติ๊ด——” แหลมบาดหู แล้วคนที่อยู่อีกฝั่งก็เริ่มพูด
“ฮัลโหล ใช่ร้านเสื้อผ้าไป๋อี้ไป๋ซุ่นหรือเปล่า
ฉันเป็นเจ้าของร้านชุดมรณะที่อยู่ข้าง ๆ ย่าเธอเป็นคนให้เบอร์เธอกับฉัน
อาหารที่เธอสั่งมาส่งผิดที่แล้ว
ตอนนี้ร้านฉันมีลูกค้าอยู่ มือไม้ไม่ว่าง เธอมารับเองหน่อย”
พูดทิ้งไว้เพียงไม่กี่คำ อีกฝ่ายก็วางสายไปโดยไม่รอให้ซูชิงอวี๋ตอบ
เพราะห้ามออกจากร้านเสื้อผ้า ซูชิงอวี๋จึงไม่มีทางรู้ได้เลยว่าร้านข้าง ๆ มีคนอยู่หรือไม่
คนส่งอาหารที่สวมเสื้อสีน้ำเงินเก็บเงินบนพื้นเสร็จ ก็ถือธนบัตรเงินตราใต้พิภพเหล่านั้นเลือกเสื้อผ้าอย่างตื่นเต้น
ซูชิงอวี๋ชี้ไปยังเวลาทำการของร้านเสื้อผ้าที่ติดอยู่บนผนัง คนส่งอาหารในเสื้อสีน้ำเงินยืนนิ่งอยู่กับที่ ดูเหมือนจะตั้งใจเผชิญหน้ากับซูชิงอวี๋
ตอนนี้เขามีธนบัตรเงินตราใต้พิภพ จึงมีสิทธิ์เป็นลูกค้าได้
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำการ ซูชิงอวี๋จึงมีสิทธิ์ปฏิเสธการให้บริการ
ซูชิงอวี๋ไม่พูดอะไร ไม่ว่าคนส่งอาหารในเสื้อสีน้ำเงินจะเรียกร้องอะไร เธอก็ส่ายหน้าปฏิเสธทั้งหมด
เพียงครู่เดียว โทรศัพท์ของคนส่งอาหารก็ดังเสียงแจ้งเตือน “ติ๊ง~ คำสั่งซื้อของคุณเกินเวลาแล้ว” คนส่งอาหารคนนั้นจึงรีบออกจากร้านไป
ตอนนั้นเวลา 11:59
ด้านนอกประตูมีคนส่งอาหารอีกคนสวมเสื้อสีเหลือง เขาเผยใบหน้าทั้งใบ ซึ่งบวมเล็กน้อยราวกับมันโถวที่แช่น้ำจนพอง