หลินพั่นตี้ตายแล้ว ตายในปีที่สิบของการถูกจำคุก
ก่อนสิ้นใจ หลินเย่าโอจู่น้องชายพาลูกสองคนมาเยี่ยมเธอ
ชาตินี้หลินเย่าโอจู่ยังคงสมกับชื่อของตัวเอง เขาเปิดร้านอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ร้านเฟอร์นิเจอร์อย่างชาติก่อน หากเริ่มจากการตั้งแผงขายของกับภรรยาทีละเล็กทีละน้อย ก่อนจะสร้างร้านเสื้อผ้าเป็นของตัวเองขึ้นมาได้
ภรรยาของหลินเย่าโอจู่สุขภาพเสียจนมีลูกไม่ได้ ลูกทั้งสองของหลินพั่นตี้จึงเปลี่ยนนามสกุลและมีชื่ออยู่ในทะเบียนของหลินเย่าโอจู่
ลูกชายลูกสาวต่างก็จำหลินพั่นตี้ไม่ได้แล้ว
แต่เด็ก ๆ เติบโตมาได้ดี ทั้งคำพูดคำจาและการอบรมเลี้ยงดูก็ดีมาก
จำตัวเองไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียตัวเธอเองก็ไม่ใช่แม่ที่ดีอะไรนัก
หลินพั่นตี้คิดเช่นนั้น
ก่อนจากไป หลินเย่าโอจู่ก็อดพูดไม่ได้ในที่สุดว่า
“พี่ พี่ติดค้างคำขอโทษเสี่ยวเสี่ยวมาตลอด”
“สมองของเซิ่งลี่ภายหลังก็ได้เสี่ยวเสี่ยวช่วยรักษาจนหายดี ตอนที่ผมกับเสี่ยวอวี้ตั้งแผงขายของริมถนน เกือบถูกพวกอันธพาลตีตาย เสี่ยวเสี่ยวก็แอบเอาเงินใส่ไว้ที่บ้าน ช่วยให้พวกเราเริ่มเปิดร้าน ไม่อย่างนั้นลูกทั้งสองคนคงไม่มีชีวิตสุขสบายอย่างทุกวันนี้”
“ถ้าพี่ยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ผมหวังว่าพี่จะพูดคำว่าขอโทษสักคำ ถึงจะพูดต่อหน้าเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ ผมก็จะช่วยบอกเธอให้”