จากที่เฉินเหล่าซานมาเล่าให้ลู่เย่ฟัง เฉาเจี้ยนกั๋วไม่รู้ไปพูดอะไรกับเฉียวเหล่าใหญ่ ถึงทำให้อีกฝ่ายยอมรับผิดแต่โดยดี
คณะกรรมการปฏิวัติสรุปผลอย่างรวดเร็ว เฉียวเหล่าใหญ่ถูกส่งไปใช้แรงงานปรับปรุงความประพฤติที่ฟาร์มใกล้ที่สุดเป็นเวลา 10 ปี
เฉียวต้าจู้ไม่ได้รายงานเรื่องนี้ทันที แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่รู้เรื่องมาก่อน ทั้งยังมีความดีความชอบจากการนำหมู่บ้านชิงซานผลิตงานมาตลอดหลายปี จึงลงโทษเพียงให้ไปซ่อมเขื่อนที่อ่างเก็บน้ำใกล้ ๆ เป็นเวลาหนึ่งเดือนในฤดูหนาวปีนี้
ส่วนคนอื่น ๆ ในบ้านตระกูลเฉียวไม่รู้เรื่องทั้งหมด จึงได้รับการปล่อยตัวโดยไม่มีความผิด
พอคำตัดสินนี้ออกมา อย่าว่าแต่หลินเสี่ยวเสี่ยวที่หัวเราะเยาะเลย คนในหมู่บ้านชิงซานที่ยังมีตาต่างก็แอบบ่นกันว่าคำตัดสินไม่ยุติธรรม
แต่เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ผิดหวังอะไร
อย่างไรเสีย เฉียวต้าจู้ก็ไม่มีทางได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านต่อไปอีกแล้ว งานที่หลินเสี่ยวเสี่ยวลงแรงไปจึงไม่สูญเปล่า
ทันทีที่คนบ้านตระกูลเฉียวได้รับการปล่อยตัว พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังหนังสือพิมพ์ประจำอำเภอ เฉาเจี้ยนกั๋วมาพร้อมกับผู้นำคณะกรรมการปฏิวัติ บรรดาผู้นำหนังสือพิมพ์ไม่กล้าละเลย จึงออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง
เรื่องของบ้านตระกูลเฉียวจัดการง่ายมาก เพียงเขียนข่าวตามที่เฉาเจี้ยนกั๋วต้องการ แล้วส่งรูปเฉียวเหล่าใหญ่กับเฉียวต้าจู้มาให้หนึ่งรูปก็พอ
บังเอิญว่าคนที่รับผิดชอบรายละเอียดก็คือชายวัยกลางคนที่เคยซื้อรูปของหลินเสี่ยวเสี่ยวไป
เดิมทีหลินเสี่ยวเสี่ยวกับหลินพั่นตี้หน้าตาไม่คล้ายกันเลย จึงไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น