ไป๋หู่คิดในใจ:
หรือว่าท่าทางออดอ้อนของฉันไม่ถูกต้อง? หรือเป็นเพราะฉันออดอ้อนมนุษย์เพศผู้ตัวนี้แค่คนเดียว?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ไป๋หู่ก็เดินเข้าไปใกล้อีกนิด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทั้งสอง ก่อนจะทำท่าเอาหัวถูไถหลินเสี่ยวเสี่ยวซ้ำอีกครั้ง
คราวนี้หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่มั่นใจแล้วว่า ไป๋หู่ตัวนี้ไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ
หลินเสี่ยวเสี่ยวลองยื่นมือออกไป ไป๋หู่ก็เป็นฝ่ายเอาหัวโต ๆ มาวางลงบนฝ่ามือของเธอ
มันถูไถฝ่ามือของหลินเสี่ยวเสี่ยว พลางส่งเสียงครางในลำคออย่างสบายใจ
ถึงตอนนี้หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่จึงผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
หลินเสี่ยวเสี่ยวยิ้มพลางลูบหัวไป๋หู่เบา ๆ:
“เธอสวยมากเลย!”
“เธอเป็นเพื่อนของตุนตุน ก็เท่ากับเป็นเพื่อนของครอบครัวเรา ดูท้องเธอสิ แฟบเชียว คงหิวมากแล้วล่ะ ไปกินต่อเถอะ”
ไป๋หู่ฟังไม่เข้าใจ แต่เมื่อตุนตุนส่งเสียงเรียกสองสามครั้ง มันก็แลบลิ้นเลียฝ่ามือของหลินเสี่ยวเสี่ยว แล้วกลับไปกินอาหารต่อ
หลังจากไป๋หู่กินอาหารในกะละมังใบใหญ่จนหมดเกลี้ยง
หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่จึงเปิดประตูหลัง ให้ตุนตุนพาไป๋หู่เข้ามาในลานบ้าน
เมื่อเห็นไก่ เป็ด และแพะในลานหลังบ้าน ไป๋หู่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะโจมตี
กลับทำตัวสุภาพและรู้กาลเทศะ เดินตามเส้นทางที่ตุนตุนเดินเท่านั้น ไม่ล้ำเส้นแม้แต่น้อย
หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่จึงวางใจได้อย่างหมดจด
เดิมทีหลินเสี่ยวเสี่ยวคิดจะปล่อยให้ตุนตุนพาไป๋หู่เล่นกันเอง
แต่ตุนตุนกลับวิ่งเข้าไปในบ้าน คาบกล่องยาออกมา วางไว้ตรงหน้าไป๋หู่ แล้วหันมาร้องเรียกหลินเสี่ยวเสี่ยว: