ท้ายที่สุด ลู่เย่ก็ไม่มีทางเลือก จึงตัดสินใจว่า
“หน้าหนาวสัตว์ออกหากินกันน้อย วันนี้พวกเราไปเดินแถวชายป่ากันเถอะ มีฉันกับตุนตุนอยู่ด้วย ไม่น่าจะเกิดเรื่องใหญ่หรอก”
เขามองเนี่ยนเนี่ยนกับเอินเอินอย่างจริงจัง
“ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ห้ามมีครั้งหน้า!”
“วันนี้ถือว่าเราไปเที่ยวป่ากันทั้งครอบครัว แต่ถ้าคราวหน้าพวกหนูยังทำแบบนี้อีก อย่าหาว่าพ่อไม่ตีล่ะ!”
เจ้าตัวเล็กทั้งสองพยักหน้าหงึก ๆ กลัวว่าถ้ารับปากช้า พ่อจะเปลี่ยนใจเสียก่อน
ครอบครัวจึงเตรียมอาหารไปเล็กน้อย แล้วขึ้นเขากัน
ตอนแรกทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี กระทั่งเนี่ยนเนี่ยนกับเอินเอินดูเหมือนจะได้รับโชคดีจากหลินเสี่ยวเสี่ยวมาเต็ม ๆ
เริ่มจากกระต่ายตัวหนึ่งโผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วพุ่งชนต้นไม้ข้างเนี่ยนเนี่ยนจนตายคาที่
ต่อมาเอินเอินแค่ปัดกองหิมะออกเล่น ๆ ก็พบโสมหัวคนชั้นเลิศต้นหนึ่ง
พอเจ้าตัวนำโชคทั้งสามออกแรง แม้จะอยู่แค่ชายป่า ตะกร้าสะพายหลังของลู่เย่กับหลินเสี่ยวเสี่ยวก็เต็มทั้งคู่ภายในเวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมง
ขณะที่กำลังจะลงเขา จู่ ๆ ตุนตุนก็มองไปทางหนึ่งแล้วหยุดนิ่ง
หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่มองตามสายตาของตุนตุนอย่างระแวดระวัง แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย
ลู่เย่กลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงเรียกตุนตุน
“ตุนตุน! ไปกันเถอะ กลับบ้านกัน!”
ตุนตุนหันมามองลู่เย่กับหลินเสี่ยวเสี่ยวแวบหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงโฮ่ง แล้วหันหลังวิ่งไปทางที่มันมองอยู่โดยไม่เหลียวกลับมาอีก