ลู่เย่สีหน้าเคร่งขรึมลง ดึงหลินเสี่ยวเสี่ยวให้ถอยห่างจากหลินพั่นตี้ไปอีกหน่อย
เขาก้าวเข้าไปอย่างสบาย ๆ ช้อนตัวนักวิจัยที่ล้มอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้ววางไว้ข้าง ๆ
จากนั้นก็ลูบหัวตุนตุนปลอบโยน
“เด็กดี อยู่ในห้องไปก่อนนะ เดี๋ยวพ่อจะพาขึ้นเขาไปเล่น”
ลู่เย่ปิดประตูห้องของตุนตุน ก่อนจะหันไปมองหลินพั่นตี้ด้วยสายตาเย็นชา
“อยากตายก็ไปตายข้างนอก อย่ามาทำให้บ้านฉันสกปรก!”
เสียงเย็นเยียบของลู่เย่ทำให้หลินพั่นตี้สะท้านไปทั้งตัว
แต่เมื่อเห็นคนมากมายมองอยู่ เธอก็ไม่เชื่อว่าลู่เย่จะกล้าทำอะไรเธอจริง ๆ จึงกุมท้องพร้อมร้องโอดโอยเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“โอ๊ย ท้องฉัน! ทุกคนมาดูเร็ว! หลินเสี่ยวเสี่ยวกับลู่เย่ช่างกำเริบเสิบสานจริง ๆ ต่อหน้าผู้นำตั้งมากมายยังกล้าสาปแช่งให้คนท้องอย่างฉันตายอีก!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเฝ้าสังเกตหลินพั่นตี้อยู่พักหนึ่งแล้ว แม้อีกฝ่ายยังกุมท้องขดตัวอยู่ สีหน้าก็ค่อย ๆ กลับมาดีขึ้นแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงอาการมดลูกบีบตัวตามปกติจากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในช่วงท้ายของการตั้งครรภ์
ที่ยังนอนแอ้งแม้งอยู่ตอนนี้ก็เพราะจงใจหาเรื่องใส่ตัว!
เมื่อรู้ว่าหลินพั่นตี้ไม่เป็นไร หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่กลัวอะไรอีก
หลินเสี่ยวเสี่ยวกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาที่หญิงทำคลอดแซ่หวังซึ่งยืนดูเหตุการณ์อยู่ในฝูงชน เธอเดินตรงเข้าไปหาแล้วดึงตัวป้าหวังขึ้นมา
“คุณป้าคะ รีบไปดูหลินพั่นตี้หน่อยเถอะค่ะ ไม่แน่ว่าเธออาจจะกำลังจะคลอดก็ได้”
หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่ลืมเหน็บแนมอีกประโยค
“คนบ้านตระกูลเฉานี่ไม่รู้จักกาลเทศะจริง ๆ จะคลอดลูกก็ยังวิ่งมาคลอดบ้านคนอื่น!”