หลินชิงเฉี่ยนก้าวออกมาโดยไม่ลังเล ปกป้องเย่เทียนชื่อไว้ด้านหลัง
“ท่านอา เย่เทียนชื่อช่วยชีวิตท่านปู่ไว้ เป็นผู้มีบุญคุณต่อตระกูลหลินของเรา ท่านจะมาลงโทษเขาเพราะเรื่องเล็กน้อยไม่ได้”
“หากท่านสั่งให้คนรังแกเขา ข่าวลือออกไป ตระกูลหลินของเราจะเหลือหน้าตาอย่างไร? คนอื่นจะไม่ว่าเราเนรคุณตอบแทนบุญคุณหรือ?”
ได้ฟังคำของนาง หลินฉางเหรินส่งเสียงฮึมห์อย่างไม่พอใจ โบกมือ ชายหนุ่มตระกูลหลินหลายคนถอยกลับไปด้วยสีหน้าไม่ยินยอม
หลินชิงเฉี่ยนมองไปยังเย่เทียนชื่อ ความซาบซึ้งบนใบหน้าจริงใจมาก “ไม่คิดว่าเจ้าจะช่วยชีวิตท่านปู่ของข้าได้จริง ขอบคุณเจ้า!”
“ท่านปู่ของเจ้าเพียงแค่พ้นขีดอันตรายชั่วคราว ร่างกายยังอ่อนแอมาก ภายหลังข้าจะช่วยขจัดต้นตอโรคให้”
“วางใจเถิด ท่านปู่ของเจ้าจะปลอดภัยและดีขึ้น”
เย่เทียนชื่อกล่าว
เขาไม่คิดว่าหลินชิงเฉี่ยนจะกล้าต่อต้านผู้อาวุโสของนางต่อหน้าผู้คน เพื่อปกป้องเขา
เพียงเรื่องเล็ก ๆ เรื่องนี้ ก็ทำให้เย่เทียนชื่อรู้สึกดีต่อหลินชิงเฉี่ยนมากขึ้นอย่างมาก
ดวงตาเล็ก ๆ ของหลินฉางเหรินกลอกไปมา แล้วส่งเสียงฮึม “ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าช่วยชีวิตคุณท่านผู้เฒ่าของบ้านข้า ตระกูลหลินข้าจะไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณก็ไม่ได้”
“มา เอาเงินห้าร้อยหยวนให้หมอเยผู้นี้เป็นค่ารักษา”
เขาพูดถึงการล่วงเกินทางวาจาก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย น้ำเสียงกลับแข็งกระด้างและเย็นชา
ค่ารักษาที่ให้เย่เทียนชื่อก็เพียงแค่ห้าร้อยหยวนอย่างน่าสมเพช
เย่เทียนชื่อยิ้มมุมปาก “ไม่ต้องหรอก เงินห้าร้อยหยวนเจ้าเก็บไว้ฝากธนาคารเถิด ยังจะได้ดอกเบี้ยเพิ่มอีกหน่อย”
ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าเดินออกมาจากด้านหลังของหลินฉางเหริน “เจ้าพูดจาเสียดสีอะไร? พ่อข้าให้ค่ารักษาเจ้าห้าร้อยหยวน เจ้ายัง嫌น้อยอีกหรือ?”
“ไม่น้อยแล้ว! เจ้าก็แค่ฝังเข็มให้ท่านปู่ข้าไม่กี่เข็ม เข็มเงินยังยืมของท่านหมอเทวดาเซวียคนโน้นอีก!”
“ใช่แล้ว! แค่ลงมือก็ได้เงินห้าร้อยหยวน ยัง嫌น้อยอีก! คนอะไรกัน!”
ข้างกายชายหนุ่ม มีหญิงสาวคนหนึ่งก็เอ่ยปากด้วย ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
พวกเขาคือบุตรของหลินฉางเหริน หลินฮ่าวและหลินเวยเวย
หลินชิงเฉี่ยนขมวดคิ้ว “พี่หลินฮ่าว เวยเวย พวกเจ้าเจรจาต่อเย่เทียนชื่อเช่นนี้ได้อย่างไร? อย่างน้อยที่สุดเขาก็ช่วยชีวิตท่านปู่ เป็นผู้มีบุญคุณของตระกูลหลินเรา”
“หลินชิงเฉี่ยน เจ้าหุบปากไปซะ!”
หลินฮ่าวเบ้ปากฮึม “พ่อข้าอาศัยเส้นสายมากมายกว่าจะเชิญท่านหมอเทวดาเซวียมาได้ เจ้านี่ดี เชิญคนมาทำให้ท่านหมอเทวดาเซวียอับอายขายหน้า!”
“พวกเราตระกูลหลินอยากจะประจบสอพลอท่านหมอเทวดาเซวียยังไม่ทันเลย คราวนี้ดีแล้ว ล่วงเกินท่านหมอเทวดาเซวียอย่างสิ้นเชิง!”
หลินชิงเฉี่ยนเข้าใจดี ท่านอาผู้พี่เชิญเซวียหวยซู่มารักษาท่านปู่ไม่ได้ผล ตนเชิญเย่เทียนชื่อมารักษาท่านปู่หาย
ไม่เพียงแย่งซีนของครอบครัวท่านอาผู้พี่ ยังแย่งผลงานของครอบครัวพวกเขาไปด้วย
หลินฮ่าวและหลินเวยเวยต้องเป็นเพราะเรื่องนี้จึงกล่าวโทษตน
“จะพูดเช่นนี้ก็ไม่ได้ ตระกูลหลินของเรามิได้ล่วงเกินท่านหมอเทวดาเซวียแต่อย่างใด เป็นเพราะวรยุทธ์แพทย์ของเขาเองไม่ดี” หลินชิงเฉี่ยนกล่าว
“เชอะ!”
หลินฮ่าวยิ้มเยาะคำพูดของหลินชิงเฉี่ยน แล้วฮึมฮัม “ท่านหมอเทวดาเซวียมีชื่อเสียงทั่วเมืองสู่ ใครไม่รู้บ้าง?”
“ส่วนเจ้าเย่เทียนชื่อที่นางเชิญมานี่ พอดูก็รู้ว่าเป็นแค่ชาวบ้านป่าเถื่อน หมอตีนเปล่า อาจจะไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ด้วยซ้ำ!”
“เฮ้ย เจ้ามีใบประกอบโรคศิลป์หรือไม่?”
หลินฮ่าวเอ่ยถามเย่เทียนชื่อด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
เย่เทียนชื่อตอบอย่างสงบ “ข้าไม่มีใบประกอบโรคศิลป์จริง ๆ”
หลินฮ่าวยิ่งได้ใจ คิ้วกระโดดยิ้มอย่างลำพองใจ “ฟังสิ แม้แต่ใบประกอบโรคศิลป์ก็ไม่มี ก็แค่บังเอิญช่วยชีวิตท่านปู่ได้”
“ท่านหมอเทวดาเซวียอาจจะเพียงชั่วขณะหนึ่งมองไม่ชัด หากให้เวลาเขาอีกสักหน่อย เขาก็สามารถช่วยชีวิตท่านปู่ได้เช่นกัน!”
“จริงด้วย!”
“ท่านพี่หลินฮ่าวพูดถูก!”
“ต้องเป็นเพราะวรยุทธ์แพทย์ของท่านหมอเทวดาเซวียสูงส่งแน่นอน ท่านมีชื่อเสียงมากี่ปีแล้ว!”
……
คนตระกูลหลินพากันเห็นดีกับคำพูดของหลินฮ่าว
เซวียหวยซู่ไปแล้ว พวกเขายังคงประจบสอพลอ
หลินฉางเหรินโบกมือให้ทุกคนเงียบ “อย่าส่งเสียงดัง มา เอาเงินมาเพิ่มอีกหนึ่งร้อยหยวนให้หมอเยผู้นี้”
“นอกจากนี้ให้เรียกรถสามล้อมา ส่งหมอเยกลับหมู่บ้านฟรี”
เขาสำรวจการแต่งกายของเย่เทียนชื่อ แล้วพูดเสียดสีอีกว่า “หลินฮ่าว เอาเสื้อผ้ารองเท้าที่เจ้าเลิกใช้แล้วมาสักสองชุด ให้เป็นของขอบคุณหมอเย”
“พ่อครับ ถึงจะเป็นเสื้อผ้ารองเท้าที่ข้าเลิกใช้แล้ว ราคาชุดหนึ่งก็หลายพันหยวนนะ”
“หมอเยถึงอย่างไรก็มาจากในเขา การแต่งกายเชยเกินไป ไม่เหมาะสมเช่นนี้ มีหรือเสียสง่าราศีของหมอ”
“เสื้อผ้าที่เจ้าเลิกใช้แล้วก็เป็นของชั้นสูง หมอเยสวมแล้ว กลับหมู่บ้านของพวกเขา ต้องเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อที่สุดแน่นอน”
“ก็ได้ ข้าจะไปเอาสักสองชุด”
สองพ่อลูกพูดกระทบกระเทียบเปรียบเปรยกัน
เย่เทียนชื่อสีหน้าสงบนิ่ง ดูเหมือนไม่ได้โกรธ
เขาฝึกวิชากับมือวิญญาณมาสิบกว่าปี มิใช่เพียงแค่วรยุทธ์แพทย์ ฝีมือด้านดูลักษณะอาถรรพณ์ยันต์ต่าง ๆ ก็ยังบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ กระทั่งจิตใจก็ถูกฝึกฝนจนสุขุมเยือกเย็นเช่นเดียวกับมือวิญญาณ
“ของขอบคุณไม่ต้องหรอก คุณท่านผู้เฒ่าของบ้านเจ้าใกล้จะฟื้นแล้ว ข้าจัดการเรื่องหนึ่งเสร็จก็จะไป” เย่เทียนชื่อกล่าวด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็น
หลินฮ่าวกลอกตามองบน แล้วฮึม “เจ้าบอกว่าท่านปู่ของข้าฟื้นก็ฟื้นหรือ? ชมเจ้าไม่กี่คำ เจ้าก็คิดว่าตนเป็นหมอเทวดาจริง ๆ แล้วหรือ?”
แต่ทันใดที่สิ้นเสียงเขา หลินเต้าหนานบนเตียงก็ส่งเสียงขยับตัว
“แค๊ก ๆ!”
หลังจากไอสองครั้ง หลินเต้าหนานลืมตาขึ้น แล้วดิ้นรนจะลุกขึ้น
หลินฮ่าวมีสีหน้าละอายใจ ใบหน้าร้อนผ่าว คาดไม่ถึงว่าจะถูกตบหน้าได้รวดเร็วเพียงนี้
เขาก้มหน้าลงอย่างเซ็ง ๆ ไม่มีหน้าเอ่ยเสียงอีก
หลินชิงเฉี่ยนรีบเข้าไปประคองหลินเต้าหนานลุก “ท่านปู่ ท่านฟื้นแล้ว!”
หลินเต้าหนานมองหลินชิงเฉี่ยนด้วยสายตาเอ็นดู ถอนหายใจยาว พูดอย่างอ่อนแรง “เฉียนเอ๋อ ท่านปู่หมดสติไปอีกแล้วหรือ?”
หลินชิงเฉี่ยนพยักหน้า “ท่านปู่ ท่านหมดสติไปสิบกว่าชั่วยาม เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา”
“ประหลาดนัก ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกว่าตนเองใกล้จะไม่ไหวแล้ว เหตุใดตอนนี้จึงรู้สึกดีขึ้นมากเล่า?” หลินเต้าหนานกล่าว
หลินชิงเฉี่ยนรีบชี้ไปเย่เทียนชื่อ “ท่านปู่ นี่คือเย่เทียนชื่อ ข้าเชิญมาจากเขาชิงซานตามที่ท่านสั่งไว้ เป็นเขาที่ช่วยชีวิตท่าน”
บนใบหน้าอันสงบนิ่งของหลินเต้าหนานพลันปรากฏความดีใจอย่างบ้าคลั่ง ออกแรงนั่งตัวขึ้น สายตาจ้องมองเย่เทียนชื่ออย่างไม่วางตา
“เจ้าก็คือเย่เทียนชื่อ? ศิษย์ปิดประตูที่ท่านอาวุโสมือวิญญาณเก็บได้เมื่อสิบกว่าปีก่อน?”
เย่เทียนชื่อพยักหน้า
“เช่นนั้น……ของสิ่งนั้นเจ้านำมาด้วยหรือไม่?” หลินเต้าหนานดูตื่นเต้นเล็กน้อย
“คุณท่านผู้เฒ่า ท่านพูดถึงสิ่งนี้หรือ?”
เย่เทียนชื่อยื่นข้อหมั้นของเขากับหลินชิงเฉี่ยน
หลินเต้าหนานรับไปดูแล้ว ยิ้มอย่างมีความสุข “ก็คือสิ่งนี้แหละ! ตอนนั้นข้าเป็นคนลงนามด้วยตนเอง! ไม่ผิด!”
เขายกข้อหมั้นในมือขึ้น กล่าวแก่คนตระกูลหลิน “นี่คือการหมั้นที่ข้าจัดให้เฉียนเอ๋อเมื่อหลายปีก่อน เย่เทียนชื่อก็คือบุรุษคู่หมั้นของเฉียนเอ๋อ มาถึงบ้านวันนี้แล้ว!”
“พอมาถึง เทียนชื่อก็ช่วยชีวิตชายชราข้านี้ไว้ ดูท่าเขาคงจะเป็นบุตรเขยล้ำค่าที่สวรรค์ประทานให้ตระกูลหลินข้าจริง ๆ!”
“ข้าประกาศ รีบหาฤกษ์งามยามดี ให้เทียนชื่อและเฉียนเอ๋อแต่งงานกัน!”
สิ้นเสียงกล่าว ภายในห้องวุ่นวาย!
ผู้คนตระกูลหลินมองหน้ากัน กระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์
ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่เทียนชื่อจะมีข้อหมั้นกับหลินชิงเฉี่ยน
“ข้าคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นฉับพลัน!
ทุกคนพากันมองไปยังที่เกิดเสียง