"เมียนเมียน ที่รักของฉัน ยังคิดจะหนีอีกเหรอ?" ชายหนุ่มมองเธอจากเบื้องบน น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยแรงกดดัน
"ไม่... อย่าทำแบบนี้! ขอร้องล่ะ อื้ออื้อ..." ชู่เมียนเมียนตกใจจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น
ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว
ห้องใต้ดินเย็นและชื้น อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอับ
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามา ทำให้หญิงสาวตัวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
ดวงตากลมโตของเธอเอ่อล้นด้วยประกายน้ำตา เปียกชุ่มขนตายาว
ราวกับปีกผีเสื้อที่เปียกน้ำ กระพือปีกอย่างแรง
"โอ้? แล้วทำไมไม่เชื่อฟังล่ะ? เมียนเมียนชอบผู้ชายคนนั้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ?" ติเคนนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเธอ ผมสีเงินเทาร่วงหล่นระส่ำระสาย ดวงตาสีน้ำเงินจ้องเขม็งมาที่เธอ
"หรือว่าจะเตรียมหนีตามเขาไป? หืม?"
ช่วงเวลานี้เขา———ใกล้จะระเบิดความอดทน โกรธเคือง และความบ้าคลั่งออกมา
แสงไฟสีเหลืองสลัว ทำให้หญิงสาวมองไม่เห็นสีหน้าของชายตรงหน้า
"ฉันไม่ได้..." หญิงสาวมองเขา ส่งเสียงสะอื้นเบาๆ พร้อมส่ายหน้า
เธอ... กลัวเขามากจริงๆ!
คนคนนี้เป็นปีศาจ!
ติเคนหัวเราะเบาๆ ใช้หลังมือตบแก้มเธอเบาๆ แล้วพูดเสียงต่ำ
"เด็กไม่ดี ต้องโดนลงโทษ"
หยดน้ำตาใสกลมกลิ้งลงจากหางตาของหญิงสาว "ไม่... อย่า..."
แววตาของเขาวาบวับ เอียงหน้าชิดเข้าไป ลิ้นของเขาลากผ่านดวงตาที่เปื้อนน้ำตาของเธอ
"อืม เค็มจัง"
ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเชิง "เมียนเมียนของฉันเตรียมตัวรับโทษหรือยัง?"
ชู่เมียนเมียนตัวสั่นเทาโดยไม่รู้สึกตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เธอมองดูเครื่องมือลงทัณฑ์ในมือของเขา แล้วค่อยๆ ขยับถอยหลัง...
——————
ย้อนกลับไปเมื่อหกเดือนก่อน
เมืองจิง มณฑลหัว
เวินชื่อหรานจูงมือชู่เมียนเมียนเดินเข้าไปในบาร์
วันนี้เป็นวันเกิดของเผยจื่อซิน เขาชวนเธอไปงานเลี้ยงวันเกิด และยังเอาใจใส่บอกว่าให้พาเพื่อนสาวมาด้วยได้
เผยจื่อซินเป็นรุ่นพี่ของเธอ อายุมากกว่าเธอหนึ่งปี
เพราะอยู่ชมรมนักเรียนด้วยกัน เขาเป็นประธานชมรม จึงดูแลเธอเป็นพิเศษ
ส่วนเธอ... แอบมีใจให้เขามานานแล้ว...
เพียงแต่หัวใจดวงนี้ เธอซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด ไม่มีใครรู้...
เธอรู้ดีว่าเธอไม่คู่ควรกับเขา
เมื่อเข้าไปในบาร์ เสียงดีเจอันดังลั่นก็ดังสนั่น โคมไฟนีออนสีสันส่องสว่างทุกมุม กลางฟลอร์เต้นรำมีผู้คนยืนอยู่มากมาย พวกเขาแกว่งสะโพกอย่างอิสระ ทั้งร้อนแรงและโดดเด่น
"เมียนเมียน ตามฉันมาให้ติดๆ นะ! บาร์นี้ฉันเคยมา ห้องส่วนตัวอยู่ด้านใน" เวินชื่อหรานจูงมือชู่เมียนเมียนเดินผ่านฟลอร์เต้นรำเข้าไปด้านใน
เวินชื่อหรานเป็นเพื่อนสนิทของเธอ เป็นคุณหนูใหญ่ผู้มั่งคั่ง
เธอมีนิสัยร่าเริง สดใส กล้าหาญ
ตรงข้ามกับนิสัยของเธอโดยสิ้นเชิง
งานเลี้ยงครั้งนี้เธอจึงชวนเพื่อนคนนี้มาด้วย เวินชื่อหรานก็เต็มใจมาก เพราะเธอเองก็เป็นคนชอบเที่ยวอยู่แล้ว
ชู่เมียนเมียนขมวดคิ้วมองบรรยากาศในบาร์ เธอแทบจะไม่เคยมาสถานที่แบบนี้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะเผยจื่อซิน...
"อ๊า! ถึงแล้ว! อยู่ที่นี่ ห้อง 886!" เวินชื่อหรานชี้ไปที่ป้ายหมายเลขห้อง
"อื้ม เข้าไปเถอะ"
ดีที่มีเธออยู่ด้วย จะได้เป็นเพื่อนให้กำลังใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเขินอายมากนัก
ประตูเปิดออก กลิ่นบุหรี่และเหล้าลอยมาโดนจมูก ดูเหมือนพวกเขาจะมาถึงก่อนนานแล้ว
"เฮ้! นั่นชู่เมียนเมียนนี่นา! ทำไมเพิ่งมาล่ะ พวกเราเล่นกันตั้งนานแล้ว!" ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถือแก้วเหล้ากำลังดื่ม หันมามองเธอ
เป็นโจวเฉิน เพื่อนซี้ของเผยจื่อซิน
"เมียนเมียน มาแล้วเหรอ!" ชายหนุ่มรูปร่างสูงประมาณ 180 เซนติเมตรเดินเข้ามา นั่นคือเจ้าของวันเกิด
เขาสวมชุดลำลองสีขาว ดูเหมือนว่าจะตั้งใจทำทรงผมมา ผมของเขายังเป็นลอนเล็กน้อย
"อื้ม" หญิงสาวพยักหน้า "สุขสันต์วันเกิดนะพี่จื่อซิน"
พูดจบ ก็ยื่นของขวัญที่ตั้งใจเตรียมมาอย่างดีด้วยสองมือ
"ดี! ขอบใจนะ!" เขายิ้มอย่างมีความสุข "นี่เพื่อนเธอเหรอ?"
"อื้ม เธอชื่อเวินชื่อหราน!"
"สวัสดีค่ะคุณพี่หน้าหล่อ วันนี้โดนเมียนเมียนลากมาอ่อยวันเกิดพี่ด้วยล่ะ" เวินชื่อหรานตบไหล่เขาเบาๆ
"ยินดีต้อนรับ! เข้าไปนั่งข้างในก่อนสิ" เขาชี้ไปที่โซฟา "บนโต๊ะมีเหล้าผลไม้กับน้ำอัดลม"
ชู่เมียนเมียนมองเข้าไปข้างใน มีคนเยอะพอสมควร ประมาณสิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย
"ไปกันเถอะ!" เวินชื่อหรานจูงมือเธอ
เผยจื่อซินพาพวกเธอสองคนไปที่ที่นั่งว่าง "นั่งตรงนี้เถอะ ฉันรู้ว่าเมียนเมียนขี้อาย เลือกที่นั่งติดมุมให้"
หญิงสาวพยักหน้า ดีจริงๆ ที่เขาค่อนข้างเข้าใจเธอ!
"โอ้! ดูเหมือนนายจะเข้าใจเธอดีนะ!"
"แน่นอน! ฉันกับเมียนเมียนอยู่ด้วยกันมานานแล้วนี่นา" เผยจื่อซินมองชู่เมียนเมียนอย่างมีความหมาย
"เฮ้ย! ไอ้เพื่อน มากินเหล้าก่อนสิ! ทำอะไรอยู่?" เสียงผู้ชายอีกด้านหนึ่งเรียกเขา
"เมียนเมียน ฉันไปดื่มกับพวกเขาก่อนนะ เดี๋ยวมาหา"
"อื้มๆ พี่จื่อซินรีบไปเถอะ วันนี้พี่เป็นเจ้าของวันเกิดนะ"
เผยจื่อซินยื่นมือขึ้นมาลูบหัวเธอเบาๆ "ไปล่ะ"
หญิงสาวมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ เดินจากไป สูดหายใจเข้าลึกๆ
ทุกครั้งที่อยู่กับเขา หัวใจของเธอจะเต้นเร็วและแรงขึ้น...
เวินชื่อหรานเพื่อนสนิทของเธอดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง "พูดจริงๆ นะชู่เมียนเมียน เธอไม่ได้ชอบเขาบ้างเหรอ?"
"ฉัน... ไม่มี! อย่าพูดไร้สาระ!" ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแดงขึ้นมาทันที โชคดีที่ไฟในห้องส่วนตัวสลัว
"จริงเหรอ?" เธอมองไปที่โต๊ะ หยิบแก้วเหล้าผลไม้ขึ้นมาดม แล้วจิบเล็กน้อย
"จริงที่สุด!" เธอรีบอธิบาย!
"เออ หนานหนาน ห้องน้ำอยู่ตรงไหน?"
"ออกไปทางซ้าย เดินตรงไปสุดทางก็ถึง ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?" เวินชื่อหรานวางแก้วเหล้าลง มองเธอ
"ไม่... ไม่ต้องล่ะ! แค่ไปเข้าห้องน้ำ" พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องส่วนตัวไปคนเดียว
หญิงสาวตบแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง เกือบให้เวินชื่อหรานจับความลับเล็กๆ ในใจได้!
เธอเดินไปที่ห้องน้ำ ยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เปิดก๊อกน้ำ ตักน้ำขึ้นมาลูบหน้าเบาๆ เพื่อบรรเทาความร้อน
เมื่อทำใจให้สงบลงได้แล้ว ก็เดินออกไป
ชู่เมียนเมียนครุ่นคิดอะไรอยู่ ไม่ทันสังเกตป้ายห้อง ผลักประตูบานหนึ่งเข้าไปตรงๆ
เธอเดินเข้าไปสองสามก้าวอย่างไม่ใส่ใจ ความอึดอัดภายในห้องทำให้หญิงสาวหายใจติดขัด
ชู่เมียนเมียนปรับสายตาให้เข้ากับแสงไฟ ในห้องส่วนตัวไม่ได้เปิดไฟหลัก มีเพียงไฟดวงเล็กๆ สองสามดวง ส่องให้เห็นคนสองสามคนอยู่ในนั้น
อีกทั้งยังไม่วุ่นวายเหมือนเมื่อครู่!
แย่แล้ว!
เธอเหมือนจะเข้าผิดห้อง!
"ขอ... โทษค่ะ ฉัน... ฉันเข้าผิดห้อง!"
หญิงสาวตั้งสติได้ทันที เสียงอ่อนๆ ของเธอสั่นเครือ สายตาเริ่มหลบเลี่ยงอย่างสับสน
จากนั้น ก็คิดจะถอยออกจากห้องไป
"เดี๋ยวก่อน!"
เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังมาจากด้านหลัง
ชู่เมียนเมียนต้องหยุดฝีเท้า แล้วหมุนตัวกลับไปอย่างสั่นเทา
เธอเห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เธอ
ความสับสนในดวงตาของหญิงสาว ปะทะเข้ากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มของชายหนุ่มโดยตรง
เขามองเธออย่างสนใจ แววตามีแววหยอกเย้าและเล่นสนุก
ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงเล็กน้อย ปลายนิ้วง้างคางของเธอขึ้น สายตาจ้องไปที่ใบหน้าเล็กๆ ที่ตื่นตระหนกของเธอ น้ำเสียงหยอกล้อ:
"กวางน้อยมาจากไหน ถึงได้วิ่งชนคนแบบนี้?"
———ประกาศก่อนอ่าน———
[เรื่องนี้เคยถูกตัดทอนในห้องดำ (หมายถึงฉากหวานแหวว ปฏิสัมพันธ์ระหว่างพระเอกนางเอก) แต่เนื้อเรื่องไม่กระทบ ช่วยสนับสนุนของแท้ อย่าไปอ่านของเถื่อน]
อ่านให้ดีนะครับ ใครรับไม่ได้กับข้อความด้านล่าง กรุณาหยุดตรงนี้!
เรื่องนี้เป็นแนวรักแบบบังคับ พระเอกแกร่งนางเอกอ่อน หวานปนเศร้า ท้ายเรื่องหวานฟู พระเอกบริสุทธิ์หมดจด นางเอกบริสุทธิ์ (ก่อนเจอพระเอกมีคนที่ชอบ) ไม่มีคู่รอง
เรื่องนี้มีฉากพระเอกบังคับนางเอก (หมายถึงทำอาหาร) และช่วงแรกนางเอกจะถูกบูลลี่บ้าง (สายนางเอกเข้มงวดอย่าอ่าน)
เป็นแค่นิยาย อย่าถือสาสิ่งที่เขียนในเรื่อง! กรุณาอ่านแบบไม่ต้องคิดมาก! ที่เก็บสมองไว้ตรงนี้ (คิดมากอย่าอ่าน)
[พูดอีกครั้ง: แนวรักแบบบังคับ! ใครรับไม่ได้กับแนวนี้ กรุณาหยุดตรงนี้! ไม่ชอบหรือโดนจุดที่รู้สึกไม่โอเค กรุณาถอยออกไปอย่างสุภาพ]