นอกเมืองเต๋าเทียน ท่ามกลางป่าโบราณ
ร่างของหลินเฉินตกลงมาจากฟ้า เลือดสดพ่นออกมาเป็นสาย
ด้วยกายเนื้อของเขา อย่าว่าแต่การโจมตีเต็มกำลังของผู้แข็งแกร่งขั้นเทพมายาเลย ต่อให้เป็นผู้ฝึกขั้นมหายานก็สามารถบดขยี้เขาได้ง่ายดาย
หากไม่ใช่วินาทีคับขัน ยุวจีทุ่มสุดตัวจนวิญญาณบาดเจ็บสาหัส ใช้วิชาสายเลือดแหวกวิถีของตระกูลจิ่วโยวออกมา เขาก็คงถูกท่านยายหลานฮัวตบตายด้วยฝ่ามือเดียวไปแล้วเป็นแน่
ถึงกระนั้น ตอนนี้เขายังรู้สึกว่าเส้นเลือดและอวัยวะภายในทั่วร่างแตกสลาย บาดเจ็บสาหัสยิ่งนัก
แน่นอน หลินเฉินไม่รู้ว่า ถึงแม้ยุวจีจะช่วยเขาออกมาไม่ได้ เยี่ยเซียวก็จะไม่มีทางปล่อยให้เขาตายในมือท่านยายหลานฮัวเป็นแน่
ไม่เช่นนั้น แผนการต่างๆ ที่เยี่ยเซียววางไว้ก่อนหน้านี้ก็จะไร้ประโยชน์สิ้นดี
"เสี่ยวเฉิน... ข้าไม่ไหวแล้ว..."
เสียงของยุวจีดังมาจากในทะเลวิญญาณของเขา อ่อนแอเหลือเกิน
เดิมทีนางเพิ่งกลืนหญ้าบำรุงวิญญาณลงไปหนึ่งต้น ฟื้นพลังวิญญาณขึ้นมาได้บ้าง แต่กลับถูกท่านยายหลานฮัวตบลงมาจนกลับไปเป็นดั่งเดิม
"ท่านผู้อาวุโส ท่านตายไม่ได้นะ หากท่านตาย ข้าจะเปิดสุสานโบราณไฟวิญญาณนั้นได้อย่างไร?"
ได้ยินดังนั้น สายตาของหลินเฉินก็เผยความตระหนกออกมาเล็กน้อย
ถึงแม้ตอนนี้ เขาจะไม่ไว้ใจยุวจีเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
แต่หลินเฉินเข้าใจดีว่า หากไร้ซึ่งยุวจี เขาแทบจะไปไม่ถึงวันนี้ และไม่มีทางหลอมรวมไฟวิญญาณสวรรค์ ตื่นกายศักดิ์สิทธิ์ได้
ในเมื่อตอนนี้ประตูแดนลับของสำนักมรรคากำลังจะเปิดขึ้น หากยุวจีตายไป เขาจะยังแย่งชิงโอกาสลิขิตอะไรได้อีก?