"เด็กหนุ่มเมื่อครู่คือ..."
"หลินเฉิน!! ผู้ติดตามของจี๋หรูเมิ่ง..."
"เขากล้าร่วมมือกับปีศาจร้าย...ไม่สิ ปีศาจร้ายนี่เป็นสมุนของเขางั้นหรือ?!"
"มิน่าล่ะที่ขวางพวกเราไม่ให้เข้าไปในห้องโถง ก็เพราะกำลังช่วยหลินเฉินช่วงชิงโอกาสลิขิต..."
"ครืนนน..."
ผู้คนต่างมองหน้ากัน ไม่ทันได้ตั้งตัวจากความตกตะลึง ก็เห็นแสงสีดำเส้นหนึ่งตกลงมาจากฟ้า ประดุจอาณาจักรปีศาจอันยิ่งใหญ่ หมายจะกักขังพวกเขาไว้ในนั้น
"หนี!!"
เพียงชั่วพริบตา ในที่แห่งนี้ก็มียอดอัจฉริยะวัยเยาว์กว่าสิบคนถูกพลังปีศาจนี้ปกคลุม ร่างกายเน่าเปื่อยผุพัง
แสงวิญญาณนับสิบทะยานตัดผ่านนภา วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งไปยังทางเข้า
ส่วนเบื้องล่างของพวกเขา อาณาจักรปีศาจประหลาดแห่งหนึ่งกดทับฟ้าดิน กลืนกินยอดอัจฉริยะและซากศพในนั้นไปอย่างเงียบเชียบ
"คำราม!!"
ครู่ต่อมา จากวิหารโบราณที่ทรุดโทรมแห่งนั้น ก็ดังเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดของปีศาจ
เห็นเพียงเงาวิญญาณปีศาจตนนั้นก้าวออกจากห้องโถงอีกครั้ง ร่างกายเต็มไปด้วยพลังปีศาจพลุ่งพล่าน โกรธแค้นยิ่งนัก
"เกิดอะไรขึ้น?"
ได้ยินเสียงคำรามของปีศาจนี้ ทั่วทั้งหุบเหวใหญ่ เหล่ายอดอัจฉริยะตระกูลต่างเปลี่ยนสีหน้า ความหวั่นวิตกอย่างรุนแรงค่อย ๆ เกิดขึ้นในใจ
"หึ่ง..."
ในเวลาเดียวกัน ร่างของหลินเฉินก็ปรากฏขึ้นหน้าวิหารศักดิ์สิทธิ์กลาง ซึ่งเป็นสถานที่ที่นางยุวจีกับเขานัดหมายกันไว้
ตอนนี้สีหน้าของบุตรแห่งชะตาผู้นี้ดูมืดมนอย่างเห็นได้ชัด
ไขสันหลังหยินหยางหายไปไหน?
ทำไมวิญญาณปีศาจตนนั้นถึงมาขวางอยู่หน้าห้องโถง สังหารยอดอัจฉริยะตระกูล แต่กลับปล่อยเขาไป?
ด้วยการรับรู้ของวิญญาณยุวจี หากนางรู้อยู่แล้วว่าในห้องโถงไม่มีไขสันหลัง แล้วเหตุใดจึงให้เขาเสี่ยงเข้าไปช่วงชิง?
"เสี่ยวเฉิน"
พร้อมกับเสียงหญิงสาวที่นุ่มนวลอ่อนโยน ยุวจีก็เหาะลงมาจากฟ้า
ในดวงตาของนางมีแววคาดหวังอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากแดงเล็กน้อยยกขึ้น
"ได้มาหรือยัง?"
"เอ่อ..."