"เฮ้อ..."
ลั่วซีสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วโค้งคำนับเยี่ยเซียวอย่างลึกซึ้ง "เทพบุตรเยี่ยเซียว ขอบคุณที่มอบของที่ระลึกของพี่ชายให้กับข้า"
แม้ในตอนนี้นางจะหาข้อบกพร่องใด ๆ ในตัวเยี่ยเซียวไม่พบ แต่ภายในใจกลับยังมีความสงสัยอยู่บ้าง
ปีศาจโบราณที่เยี่ยเซียวเอ่ยถึงคือใครกันแน่ และพี่หลินเฉินถูกมันสิงสู่จริงหรือไม่?
หนทางที่ดีที่สุดในการคลายความสงสัยเหล่านี้คือการตามหาหลินเฉิน หรือไม่ก็ปีศาจตนนั้น เพื่อพิสูจน์ด้วยตัวเอง
"ต่อไปอย่าเรียกข้าว่าเทพบุตรเลย เรียกข้าว่าพี่เถอะ ถึงแม้พี่หลินเฉินจะจากไปแล้ว แต่จำไว้ว่าเจ้าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง"
เยี่ยเซียวสีหน้าเคร่งขรึม ยื่นมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของลั่วซี
เรียกพี่ก่อน จากนั้นเรียกน้อง สุดท้ายก็กลายเป็นที่รัก
คนที่มีชะตาฟ้าลิขิต เมื่อตกมาอยู่ในมือของเยี่ยเซียวแล้ว ก็หนีไม่พ้นสองชะตากรรม
ไม่ก็กลายเป็นหนูนำทางหาสมบัติ เหมือนหลินเฉินที่ต้องออกตามหาโอกาสลิขิตไปทั่ว พอพลังหมดสิ้นก็กลายเป็นอาหารบำเพ็ญกายมารของเยี่ยเซียว
หรือไม่ก็เหมือนลั่วซี ที่กลายเป็นนางฟ้าผลประโยชน์สำหรับเสริมสร้างโอกาสลิขิตของเขา
"ข้ารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับพี่หลินเฉินนั้นลึกซึ้งเพียงใด การยอมรับความจริงข้อนี้คงเป็นเรื่องยาก แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าลองทำอะไรเสี่ยง ๆ ข้าจะล่อมันออกมาเอง แล้วให้เจ้าเห็นกับตาว่ามันโหดร้ายแค่ไหน"
"อะไรนะ?"
ได้ยินเช่นนั้น ลั่วซีก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ความระแวดระวังสุดท้ายในใจที่มีต่อเยี่ยเซียวก็สลายหายไปสิ้น
หากเขาหลอกลวงนางจริง แล้วจะกล้าให้นางพบกับหลินเฉินได้อย่างไร?