"ฮื้ม."
หลงอ้าวเจียวคำรามเสียงดัง สายเลือดโบราณในกายปรากฏอานุภาพมังกรขึ้น
และพลังของนางก็พลันพุ่งสูงขึ้นในชั่วขณะนี้ ราวกับมีทีท่าจะทะลวงขั้นมหายาน
"เผาสายเลือดมังกรจริงงั้นหรือ?"
กู้หมิงเยว่ยืนตระหง่านอยู่กลางนภา เส้นผมสีดำสะบัดพริ้ว ใบหน้าขาวผ่องงดงามไร้ที่ติกลับไม่มีคลื่นใด ๆ
เพียงเห็นนางกำมือเบา ๆ ง้าวต้าฮวงเจิ้นซื่อก็ถอยกลับมา ถูกนางถือไว้ในมืออีกครั้ง
ยามนี้นางไม่เปิดโอกาสให้หลงอ้าวเจียวลงมือเลยแม้แต่น้อย ง้าวพุ่งออกไปหนึ่งที ดั่งมังกรจริงโกรธเกรี้ยวทะลวงผ่านสวรรค์ทั้งปวง
"ฮื้ม."
อานุภาพจักรพรรดิอันน่าสะพรึงกำลังเดือดพล่าน ละอองแสงหนึ่งเส้นหนึ่งใยพันรอบง้าวศักดิ์สิทธิ์นั้น
ชั่วขณะนี้ กฎแห่งมหามรรคา ณ ที่แห่งนี้ราวกับแข็งทื่อสิ้นเชิง
กาลเวลาผันกลับ หยินหยางสับสนวุ่นวาย
ส่วนร่างของหลงอ้าวเจียวถูกกักขังไว้กลางนภา ไม่มีแม้แต่ช่องทางดิ้นรน
"ไม่..."
นางเฝ้ามองแสงทองหนึ่งเส้นนั้น ดั่งแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ทำลายโลก เจาะทะลุชั้นแล้วชั้นเล่าของร่างธรรมะและเลือดเนื้อ มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าคิ้วของนาง
"เจ้าคือใครกันแน่..."
"โผล่!"
พร้อมกับเสียงบางอย่างที่แปลกประหลาดดังขึ้น ง้าวโบราณนั้นแทงทะลุกะโหลกของนางเข้าเต็ม ๆ ดับชีพจรของนาง เลือดและเศษกระดูกกระเด็นกระจาย
"ตุบ!"
ฟ้าดินเงียบงัน!!
กู้หมิงเยว่สีหน้าเย็นชามองหลงอ้าวเจียวที่ร่วงหล่นลงพื้น เผยร่างมังกรจริงออกมา แล้วคว้าใส่วงแหวนเฉียนคุนอย่างไม่แยแส
ลู่หยุนหนีไปได้ ในฐานะทายาทหยุนไถ เขาไม่มีรากฐานในโลกมนุษย์