"พุ่ง!"
เวลาล่วงเลยไป!!
จนกระทั่งแสงดำบนตัวเยี่ยเซียวถูกแทนที่ด้วยแสงเซียนเป็นสาย ๆ กู้หมิงเยว่ก็สั่นสะท้านเล็กน้อย มุมปากมีเลือดไหลออกมาหนึ่งเส้น
ในเวลานี้ อาการของนางทรุดโทรมลงอย่างสิ้นเชิง พลังบำเพ็ญสูญสิ้น
ส่วนตราประทับนิพพานนั้นก็ไร้ซึ่งแสงสว่าง ตกลงไปในขั้นทะเลวิญญาณของนางอีกครั้ง
"หมิงเยว่..."
เยี่ยเซียวยื่นมือโอบกู้หมิงเยว่เข้ามาในอ้อมแขน สายตามอบความอ่อนโยนอย่างยิ่ง "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
"เยี่ยเซียว เสาหินต้นนั้น น่าจะเป็นโอกาสลิขิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่นี่..."
กู้หมิงเยว่ชี้ไปที่เสาหินดำที่อยู่ไกลออกไป บนใบหน้าซีดเผือดมีแววคาดหวังซ่อนอยู่เล็กน้อย "น่าจะเป็นอาวุธจักรพรรดิ"
"โอ้?"
เยี่ยเซียวพยักหน้าเล็กน้อย อุ้มกู้หมิงเยว่ตรงไปยังเสาหินดำต้นนั้น
"หึ่ง!"
เหนือศีรษะของเขา ศิลาปานกู่ค่อย ๆ ลอยขึ้น หลั่งไหลสัญลักษณ์และแสงศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขอบเขตลงมา
ชั่วพริบตา ตราผนึกที่มัดเสาหินไว้ก็แตกสลายไปสิ้นเชิง เกิดรอยร้าวมากมาย
เศษหินร่วงหลุดออกไปเผยให้เห็นง้าวทองคำหนึ่งเล่ม
"นี่คือ..."
"ง้าวต้าฮวงเจิ้นซื่อ"
หยูหรงยืนอยู่ด้านหลังเยี่ยเซียวและกู้หมิงเยว่ สีหน้ามีแววเจ็บปวด
"หืม?"
เยี่ยเซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย หันไปมองหยูหรง "เจ้ารู้จักง้าวนี้หรือ?"
"ทูลนายท่าน จ้าวสังสารวัฏมีสมบัติศักดิ์สิทธิ์สามอย่าง สัญลักษณ์จักรพรรดิใช้เข้าใจสังสารวัฏ ง้าววิเศษใช้ปราบสวรรค์ทั้งหลาย หอคอยโบราณใช้ผนึกเทพปีศาจ หนึ่งในนั้นคือง้าวต้าฮวงเจิ้นซื่อเล่มนี้ ซึ่งแฝงไปด้วยอานุภาพจักรพรรดิอันไร้เทียมทานที่ใช้ปราบปรามฟ้าดิน เป็นหนึ่งในอาวุธจักรพรรดิขั้นสุดยอดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมนุษย์..."
หยูหรงสีหน้าจริงจัง ราวกับนึกถึงสิ่งที่น่ากลัวบางอย่าง แววตาล้วนเต็มไปด้วยความหวาดเกรง
"โอ้?"
ได้ยินดังนั้น เยี่ยเซียวกลับยิ่งรู้สึกสงสัยในใจ