"เจ้า..."
เจ้าสำนักกัดฟันแน่น ในที่สุดก็พยักหน้าช้าๆ ท่ามกลางสายตาเยียบเย็นของเยี่ยหลินเซียนและเจียงเหอ
สมบัติล้ำค่าสิบชิ้น แม้สำหรับสำนักมรรคาแล้ว ก็เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่จริงๆ
"เซียวเอ๋อร์ เจ้ายังมีอะไรต้องทำอีกหรือไม่?"
เยี่ยหลินเซียนเงยหน้ามองเยี่ยเซียว เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายขั้นถ้ำว่างที่แผ่ออกจากตัวเขา คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย
วิธีการเร่งพลังเช่นนี้ ย่อมต้องส่งผลกระทบต่อรากฐานอย่างแน่นอน
แต่ทว่า มีท่านนักบุญโอสถเจียงเหออยู่ที่นี่ ก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป
ในฐานะผู้แข็งแกร่งขั้นจื้อจุนที่เชี่ยวชาญด้านการปรุงโอสถที่สุดในสามพันรัฐมรรคา เจียงเหอแท้จริงแล้วคือสะใภ้ตระกูลเยี่ยที่เหล่าบรรพชนของตระกูลเยี่ยเห็นว่าเหมาะสมที่สุด
เพียงแต่เมื่อครั้งนั้น บิดาของเยี่ยเซียวดื้อรั้น แต่งงานกับหญิงสาวสำนักมารนั้น จึงทำให้ความรักจริงใจของเจียงเหอต้องสูญเปล่า
บัดนี้ ท่านนักบุญโอสถผู้นี้ทุ่มเทความใส่ใจทั้งหมดให้กับเยี่ยเซียว ตั้งแต่วัยเยาว์ก็รักและทะนุถนอมเขาอย่างมาก
หลายปีมานี้ ยาวิญญาณและวัสดุเทพที่เยี่ยเซียวใช้ฝึกปรือทุกวัน ล้วนเป็นฝีมือการปรุงของเจียงเหอทั้งสิ้น
สำหรับตระกูลเยี่ยแล้ว เจียงเหอนับเป็นคนในตระกูลแล้ว ไม่ใช่แค่พันธมิตร
"อืม"
เยี่ยเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองวังเทพมังกรเลือดนั้น แล้วเดินไปพร้อมกับกู้หมิงเยว่เพื่อไปยังห้องโถงใหญ่
ตั้งแต่แรก เขาไม่เคยคิดจะปล่อยชนเผ่าตกค้างฝ่ายใดไป
หนองน้ำมังกรเลือด เขาเทพโบราณ แม้ถูกสำนักมรรคาเลี้ยงไว้ แต่พลังพื้นฐานในเผ่ายังไม่ใช่สิ่งที่พลังธรรมดาจะเทียบได้
น้องชายจำไว้ให้ดี ภรรยาที่ฉลาดไม่มีข้าวก็ทำกับข้าวไม่ได้ เช่นเดียวกัน มีข้าวแล้วย่อมมีภรรยาที่ฉลาดมาช่วยทำ