"ครืนๆ
ทั่วหล้าพันลี้ แสงทองเดือดพล่าน
เห็นเพียงร่างสีทองฉีกผ่ามิติ ปีกทั้งสองบดบังฟ้า ร่วงลงมาจากเบื้องบน
ชั่วขณะนั้น มิตินี้ก็ถูกแสงทองสาดส่อง ราวกับทะเลเทพโบราณ เกิดคลื่นนับอนันต์ซัดสาด
เมื่อร่างนั้นร่วงลงมา ในป่าเขาก็มีเสียงสูดลมหายใจเย็นเยียบดังระงม
ทุกคนจ้องมองหญิงสาวผมทองที่คุกเข่าอยู่กับพื้นราวกับสัตว์เดรัจฉาน ดวงตาต่างพากันสั่นสะเทือนและไม่อยากเชื่อ
เวลานี้พวกเขาเห็นว่า บนตัวหญิงสาวผมทองนั้น ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งขี่อยู่ อาภรณ์ขาวสะอาด โฉมงามเซียนไร้ผู้เทียบ
โอ้โห สุดยอด
ท่าเปิดตัวเช่นนี้ เรียกได้ว่าระเบิดจริงๆ ถึงขั้นทำให้ยอดอัจฉริยะทั้งมนุษย์และชนเผ่าตกค้างพากันเงียบงัน
"สมเป็นเทพบุตรเยี่ยเซียว"
เฮ่อลิ้วหยุนและอ๋าวฉางชิงสบตากัน แววตาแฝงความขมขื่นจางๆ
ใครจะคิดเล่า เซียนสาวแห่งเขาเทพโบราณ ยอดอัจฉริยะหนุ่มน้อยขั้นจื้อจุนอย่างเย่ถัง วันนี้กลับเต็มใจหมอบราบเหมือนสุนัข คุกเข่าอยู่ใต้ร่างเยี่ยเซียว ให้เขาขี่
"ว่าแต่ พี่อ๋าว ช่วงนี้เคยเจอหูเม่ยเอ๋อบ้างไหม?"
เฮ่อลิ้วหยุนนึกอะไรขึ้นได้ มองดูผู้คนรอบข้างแล้วถามด้วยความขมวดคิ้ว
ในฐานะผู้ชื่นชมเยี่ยเซียว ทุกครั้งที่เยี่ยเซียวปรากฏตัว หูเม่ยเอ๋อไม่เคยขาด
แต่นับตั้งแต่เข้าแดนลับสำนักมรรคามา ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เห็นเซียนสาวสำนักเซียนผู้นี้มานานแล้ว
"ก่อนหน้านี้ ข้าเหมือนเห็นจักรพรรดินีกู้กับนางเข้าไปในสุสานโบราณแห่งเดียวกัน..."
อ๋าวฉางชิงหัวเราะขื่น แววตาลึกซึ้งนิดหน่อย
"จักรพรรดินีกู้?"
ชั่วขณะนั้น เฮ่อลิ้วหยุนเหมือนนึกอะไรได้ ร่างกายสั่นเทาเงียบๆ