ระหว่างทางกลับ เมิ่งชูรู้สึกเหลือเชื่อ คนที่ระมัดระวังตัวอย่างเธอ กลับตอบตกลงแต่งงานอย่างหุนหันพลันแล่นเสียได้
“คุณนายกู้ ย้ายกลับมาอยู่บ้านกัน วันนี้เลย” กู้เป่ยโม่ขับรถมือหนึ่ง อีกมือกุมมือเมิ่งชูไว้ ไม่ยอมปล่อยเลยสักนิด
เมิ่งชูยังจมอยู่ในโลกความคิดของตัวเอง จนแทบกลั้นยิ้มไม่ไหว ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา
กู้เป่ยโม่เลิกคิ้ว พอเห็นว่าเธอไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลย แถมยังนั่งยิ้มอยู่คนเดียว เขาก็พลอยยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว
“คุณนายกู้?”
เมิ่งชูยังไม่ชินกับคำเรียกนี้ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้รู้ว่าเขาเรียกเธอ จึงเงยหน้าขึ้น “หือ?”
กู้เป่ยโม่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง “คิดอะไรอยู่?”
เมิ่งชูเม้มปาก “กำลังคิดว่า…เดิมทีฉันตั้งใจจะยึดมั่นในใจตัวเอง ไม่แต่งงาน ไม่คบใครไปตลอด แต่สุดท้ายกลับถูกคุณกล่อมจนยอมคบกัน แล้วตอนนี้ยังจดทะเบียนกันอย่างรวดเร็วอีก รู้สึกแปลกดีเหมือนกัน”
“แค่นี้ก็ทำให้คุณยิ้มมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เมิ่งชูแตะแก้มตัวเอง “ฉันยิ้มอยู่เหรอ?”
กู้เป่ยโม่เลิกคิ้วเรียวยาวนิด ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความรักและยินดี “อืม แปลว่าคุณแต่งงานกับผมแล้วมีความสุขมากใช่ไหม?”
“……แน่นอน” เมิ่งชูไม่ปฏิเสธ ทั้งยอมรับว่าตัวเองไม่อาจต้านทานความรู้สึกในใจ ยอมรับว่าเธอชอบเขาเข้าแล้วจริง ๆ การได้จดทะเบียนกับคนที่ชอบ ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้ว