รูม่านตาของสวี่รั่วฉิงหดวูบด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้น แต่เซี่ยหนานจือคว้าข้อมือไว้ทันที «โกรธเหรอ? ถ้าเธอไม่มา พวกเราคงไปทำอย่างอื่นกันแล้ว แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์โกรธอยู่ดี เพราะฉันกับเขายังเป็นสามีภรรยากัน ต่อให้พวกเราขึ้นเตียงกัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์โกรธ»
เซี่ยหนานจือผลักเธอออก «หลีกไป หมาดีไม่ขวางทาง»
สวี่รั่วฉิงกระทืบเท้าอย่างโมโห ก่อนหันไปมองลู่จวิ้นเซิน ดวงตาคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา «จวิ้นเซิน ที่เธอพูดไม่จริงใช่ไหม เป็นเธอที่ยั่วยวนคุณใช่ไหม?»
ลู่จวิ้นเซินจุดบุหรี่ด้วยท่าทีหงุดหงิด «ฉันเป็นคนจูบเธอก่อนเอง»
อะไรนะ?
สวี่รั่วฉิงมองคนทั้งสองที่เดินจากไปคนละทาง น้ำตาพลันไหลทะลักออกมา
วันนี้เป็นวันเกิดของเธอแท้ ๆ ทำไมพวกเขาถึงทำกับเธอแบบนี้?
มันยุติธรรมกับเธอหรือไง?
เซี่ยหนานจือนังตัวดี! เป็นเพราะเธอคนเดียวที่แย่งความสนใจทั้งหมดไปจากเธอ แถมยังแย่งลู่จวิ้นเซินไปอีก!
……
เซี่ยหนานจือกลับถึงบ้าน ก็เห็นเด็กน้อยสามคนหลบอยู่ตรงมุม ไม่กล้าเข้ามาคุยกับเธอ
สีหน้าของเซี่ยหนานจือเคร่งขรึมขึ้น «เหนียนเหนียน เฉินเฉิน ซุ่ยซุ่ย มานี่»
เด็กน้อยทั้งสามสะดุ้งเมื่อถูกเรียก
พวกเขามองหน้ากัน ผลักกันไปมา แต่ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามา
สุดท้ายเหนียนเหนียนผู้กล้าหาญที่สุดก็เดินออกมา «หม่าม้า ถ้าจะดุก็ดุหนูเถอะ หนูเป็นคนพาเฉินเฉินกับซุ่ยซุ่ยไปเอง»
เซี่ยหนานจือยกมือขึ้น «พวกเธอ…»
ซุ่ยซุ่ยวิ่งเข้าไปกอดปกป้องเหนียนเหนียน ดวงตากลมใสจับจ้องเซี่ยหนานจือ «หม่าม้าอย่าโทษพี่เลยค่ะ ซุ่ยซุ่ยผิดเอง เป็นคนคิดแผนนี้ขึ้นมา หม่าม้าจะลงโทษก็ลงโทษซุ่ยซุ่ยเถอะ»
«ไม่ใช่ เฉินเฉินเป็นคนทำเอง หม่าม้าดุเฉินเฉินเถอะ»
พอเห็นพวกเขาสามัคคีกันสุด ๆ ตอนกำลังจะโดนดุ เซี่ยหนานจือก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ