ซุ่ยซุ่ยอยู่ในสวน ลู่จวิ้นเซินจัดคนรับใช้สองคนมาคอยดูแลเธอ พอเห็นว่าคนรับใช้ยืนอยู่ไกล เซี่ยหนานจือก็รีบเข้าไปหาซุ่ยซุ่ยทันที
เซี่ยหนานจือเท้าเอว ก้มมองเด็กน้อยตรงหน้า ก่อนกดเสียงต่ำคำรามว่า “เซี่ยซุ่ยสุ่ย! รีบอธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่าเรื่องนี้มันยังไงกันแน่ ลูกมาถึงเมืองหลวงได้ยังไง แล้วพี่ชายอีกสองคนของลูกล่ะ? เจ้าเด็กสองคนนั้นไปอยู่ไหน? แม่บอกพวกหนูไว้ยังไง ถึงได้พากันมาถึงเมืองหลวงแบบนี้ หรือคิดว่าแม่ใจแข็งพอ ไม่ตกใจตาย เลยจะทำให้แม่ตกใจจนตายให้ได้ใช่ไหม?”
เซี่ยหนานจือแทบจะโมโหจนเป็นลม
เมื่อคืนเด็กทั้งสามยังบอกว่าจะอยู่ที่ประเทศ Y อย่างว่าง่าย
แล้วผลเป็นยังไง? ผลเป็นยังไงล่ะ?
สุดท้ายก็พากันมาถึงเมืองหลวงแบบไล่เลี่ยกัน
ที่สำคัญคือยังถูกลู่จวิ้นเซินพากลับบ้านอีก
เดิมทีตระกูลลู่ก็หยั่งเชิงว่าเธอมีลูกหรือไม่ เธอถึงกับต้องฝืนใจตอบอย่างหวาดหวั่นว่าไม่มี
แต่คนที่พวกเขาตามหาอยู่ตรงหน้า แถมยังอยู่ใต้จมูกพวกเขานี่เอง
สำหรับเซี่ยหนานจือแล้ว เรื่องนี้ตื่นเต้นยิ่งกว่าดูหนังผีเสียอีก
เซี่ยหนานจือรู้ว่าเด็กทั้งสามรักใคร่กลมเกลียวกันมาก ซุ่ยซุ่ยไม่มีทางมาถึงเมืองหลวงคนเดียว
อีกสองคนต้องมาด้วยแน่ เพียงแต่ซุ่ยซุ่ยดวงซวย ถูกลู่จวิ้นเซินจับได้เท่านั้น
ซุ่ยซุ่ยยื่นมือน้อยอวบอูมไปหาเซี่ยหนานจือ ขอให้อุ้ม
เซี่ยหนานจือเบิกตาจ้อง “เซี่ยซุ่ยสุ่ย ทำผิดแล้วยังอยากให้แม่อุ้มอีกเหรอ? ไปให้พ้นเลย”