เซี่ยหนานจือกับสวี่รั่วฉิงต่างชะงักงัน
ลู่จวิ้นเซินยิ่งหรี่ดวงตาลงทันที ค้างอยู่ในท่าหันกลับมา
เมื่อครู่เธอเรียกอะไรนะ?
หม่าม้า!
เรียกใคร?
เซี่ยหนานจือหรือ?
ซุ่ยซุ่ยนึกถึงคำพูดของเซี่ยหนานจือขึ้นมาได้ทันที
ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามเปิดเผยตัวตนในตระกูลลู่เด็ดขาด
วินาทีต่อมา ดวงตาของซุ่ยซุ่ยก็เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา เธอเงยหน้าขึ้นแล้วร้องไห้เสียงดัง “หม่าม้า หม่าม้า หนูอยากได้หม่าม้า หนูอยากได้หม่าม้า...”
เด็กวัยนี้เมื่อเผชิญอันตราย มักร้องเรียกแม่ออกมาโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่ผู้ใหญ่ เวลาเจอเรื่องน่ากลัวก็ยังร้องหาแม่เป็นอย่างแรก
ซุ่ยซุ่ยฉลาดพอจะฉวยโอกาสจากจุดนี้
ลู่จวิ้นเซินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เซี่ยหนานจือเพิ่งดึงสติกลับมาจากคำเรียก “หม่าม้า” และกำลังจะเข้าไปดูอาการของซุ่ยซุ่ย แขนก็ถูกแรงมหาศาลคว้าไว้ ลู่จวิ้นเซินเห็นหลังมือของเซี่ยหนานจือแดงเป็นปื้น สีหน้าพลันมืดครึ้ม ดวงตาคมกริบตวัดไปมองสวี่รั่วฉิง
คนที่ดูเหมือนตกใจกลับเป็นสวี่รั่วฉิง เธอหน้าซีด ไหล่ห่อ รีบถามอย่างลนลานเมื่อได้สติ “หนานจือ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
มือของเซี่ยหนานจือขาวผ่องอยู่แล้ว บัดนี้ถูกน้ำร้อนลวกจนแดงจัดสะดุดตา
ลู่จวิ้นเซินไม่พูดพร่ำทำเพลง กระชากเซี่ยหนานจือไปที่ห้องน้ำ
“แม่หลิว พาซุ่ยซุ่ยไปเปิดน้ำล้างเร็วเข้า”
แม่หลิวรีบเข้ามาอุ้มซุ่ยซุ่ยไปที่ห้องน้ำ น้ำร้อนระอุกระเซ็นโดนขาของซุ่ยซุ่ย แค่มองแม่หลิวก็รู้สึกเจ็บแทน