"หนูชื่อซุ่ยซุ่ยเหรอ? ทำไมถึงวาดรูปบนรถผม? เมื่อกี้คนที่อยู่กับหนูคือใคร?"
ซุ่ยซุ่ยกอดอก เอียงหัวน้อย ๆ ปากเล็กเบะ "ไม่บอกหรอกว่าซุ่ยซุ่ยชื่อซุ่ยซุ่ย ซุ่ยซุ่ยทำคนเดียวหมดเลย ไม่มีใครอื่นหรอก"
ยังซื่อสัตย์ดีนะ แถมยังดูซื่อบื้อนิด ๆ ด้วย
"ในเมื่อไม่ยอมบอกเพื่อนร่วมแก๊งค์ งั้นบอกผมมาว่าแม่ของหนูเป็นใคร"
"ไม่บอกหรอก"
"งั้นผมคงต้องจับหนูกลับไปแล้วล่ะ"
ซุ่ยซุ่ยได้ยินว่าตัวเองจะถูกจับ ตาโตกะพริบปริบ ราวกับจะร้องไห้ในวินาทีถัดไป
ลู่จวิ้นเซินวางเธอลงบนพื้น
ซุ่ยซุ่ยเก็บน้ำตา ไม่ลังเล หันหลังกลับทันที ใช้ขาเล็ก ๆ ก้าวอย่างมุ่งมั่น แกว่งแขนน้อย ๆ
ปากก็พึมพำไม่หยุด "วิ่งเร็ว ๆ วิ่งเร็ว ๆ ซุ่ยซุ่ยวิ่งเร็ว..."
ลู่จวิ้นเซินเลิกคิ้ว มองก้อนกลมนั้น ไม่ได้จับเธอในทันที
จนกระทั่งซุ่ยซุ่ยคิดว่าตัวเองหนีสำเร็จแล้ว เขาถึงก้าวสามก้าวเป็นสองก้าว เดินเข้าไปจับเธอขึ้นมาอีกครั้ง
ซุ่ยซุ่ยถูกยกกลางอากาศ พยายามถีบขาเล็ก ๆ สุดแรง แต่พบว่าทุกอย่างไร้ประโยชน์
"วิ่งต่อสิ"
ซุ่ยซุ่ยหุบมือเล็ก ๆ กอดอก หน้าบูดบึ้ง หงอยหัวลง ดูเหมือนลูกปลาปักเป้าน้อยกำลังโมโห
ลู่จวิ้นเซินยกมุมปาก กลับรู้สึกว่าเด็กหญิงนี้มีอะไรน่ารักนิด ๆ เขาจับเธอมาที่ข้างรถ เห็นตัวอักษรน่าเกลียดพวกนั้นอีกครั้ง "บอกผมหน่อย ทำไมถึงเขียนตัวอักษรพวกนี้?"
ทิ้งเมียทิ้งลูก
ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่เด็กวัยนี้เข้าใจ
ซุ่ยซุ่ยปิดปากสนิท ไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว
"จวิ้นเซิน เด็กคนนี้เกิดอะไรขึ้น?" สวี่รั่วฉิงขมวดคิ้ว
"ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนทำ เรื่องอื่นไม่ยอมพูดเลย เจียงเจ๋อ โทรแจ้งตำรวจ"
"ครับ คุณครับ แล้วเด็กคนนี้ล่ะ?"
ลู่จวิ้นเซินกวาดตามองรอบ ๆ ไม่เห็นใคร เด็กคนนี้ดูอายุสี่ห้าขวบ จะทิ้งเธอไว้ตรงนี้คนเดียวไม่ได้
ลู่จวิ้นเซินเปิดประตูรถ วางเด็กน้อยขึ้นไป "รอตำรวจติดต่อพ่อแม่เธอแล้วให้มารับ"
ซุ่ยซุ่ยรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มในทันใด
ที่แม่บอกไว้ไม่ผิดเลย คุณพ่อจะต้องจับซุ่ยซุ่ยแน่ ๆ
ซุ่ยซุ่ยจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้ว
น้ำตาแห่งความเสียใจร่วงพรูลงมาเป็นเม็ด ๆ
ลู่จวิ้นเซินขึ้นรถก็พบว่า เด็กน้อยเมื่อกี้ที่ยังกล้าหาญ หยิ่งทะนง รับผิดทุกอย่างเอง ตอนนี้กลับร้องไห้แล้ว
เขาไม่ถนัดรับมือเด็ก และเกลียดเด็กมาร้องไห้ต่อหน้า แต่ตอนนี้มองภาพที่น่าสงสารนี้ หัวใจที่แข็งกร้าวของเขากลับอ่อนยุบลงนิดหนึ่ง
"ร้องทำไม? ผมไม่ได้ตีหนูสักหน่อย"
ซุ่ยซุ่ยยกมืออวบปาดน้ำตา "ซุ่ยซุ่ยถูกคนเลวจับ ซุ่ยซุ่ยจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้ว ซุ่ยซุ่ย...ซุ่ยซุ่ย..."
เสียใจจริง ๆ
เด็กน้อยร้องไห้จนพูดไม่ออก
ลู่จวิ้นเซินมองเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดว่า "รอแม่หนูติดต่อผม เดี๋ยวผมจะปล่อยหนูกลับ"
"จริงเหรอ?" ซุ่ยซุ่ยหยุดร้องไห้ในพริบตา ดวงตาหยาดเยิ้มใสแป๋วมองเขาอย่างมีความหวัง
ลู่จวิ้นเซินแทบจะสงสัยว่าเด็กคนนี้เสแสร้ง
"ใช่ แต่หนูต้องบอกผมว่าทำไมถึงวาดรูปบนรถผม"
ซุ่ยซุ่ยปิดปากสนิท ตาโตมองลู่จวิ้นเซิน ทำสีหน้าราวกับว่า อย่าหวังจะได้อะไรจากปากฉันเลย
แม้แต่ลู่จวิ้นเซินที่ปกติในวงการธุรกิจเรียกลมเรียกฝนได้ คราวนี้ก็ทำอะไรเด็กหญิงขี้แยคนหนึ่งไม่ได้
เมื่อเห็นซุ่ยซุ่ยถูกจับไปต่อหน้าต่อตา เด็กน้อยสองคนที่วิ่งหนีไประล่ำระลักแล้ว
เซี่ยจินเฉินอยากวิ่งออกไปช่วยซุ่ยซุ่ย แต่ถูกเซี่ยซูเหนียนห้ามไว้ เซี่ยซูเหนียนพูดอย่างใจเย็น "เราหน้าตาคล้ายคุณพ่อเลว วิ่งออกไปก็ช่วยซุ่ยซุ่ยไม่ได้ แถมยังจะเอาเรื่องให้แม่ด้วย"
"แล้วซุ่ยซุ่ยจะทำยังไง?"
"ไปตามแม่ก่อน"
เซี่ยจินเฉินสะดุ้งเฮือก ก้นเล็กกระตุก มือสองข้างกุมก้นเล็กไว้ เขารู้สึกว่าก้นตัวเองกำลังจะเบ่งบานแล้ว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นโทรศัพท์ของเซี่ยหนานจือ
เซี่ยหนานจือหาพวกเขาสามคนไม่เจอ ใจเสียแทบบ้า
"แย่แล้ว แย่แล้ว โทรศัพท์แม่" เซี่ยจินเฉินเกาหัวแกรก ๆ
"รับ" เซี่ยซูเหนียนกดรับสายแล้ว
เสียงของเซี่ยหนานจือดังมาจากในสาย "เหนียนเหนียน เฉินเฉิน พวกหนูอยู่ไหน? น้องสาวล่ะ? อยู่กับพวกหนูไหม?"
"ซุ่ยซุ่ย...ซุ่ยซุ่ย..." เฉินเฉินร้อนใจจนพูดไม่ออก
"แม่ครับ ซุ่ยซุ่ยถูกลู่จวิ้นเซินพาตัวไป..." เหนียนเหนียนไม่ลนลาน อธิบายเรื่องนี้ให้เซี่ยหนานจือฟัง
เซี่ยหนานจือฟังจบ แทบสงสัยหูตัวเองมีปัญหา
เงียบไปสิบวินาทีเต็ม เซี่ยหนานจือถึงได้สติ
ฟ้าถล่มแล้ว
"พวกหนู...นี่มัน...ซุ่ยซุ่ย...แม่..." เซี่ยหนานจือร้อนใจจนหาคำพูดไม่เจอ สุดท้าย เธอทำได้แค่ถาม "เขาจำพวกหนูได้ไหม?"
เหนียนเหนียน "ไม่ได้ครับ"
ยังดี
ฟ้าแค่ถล่มนิดหน่อย
เซี่ยหนานจือสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติ "พวกหนูกลับมาก่อน แม่จะหาทางเอง"
"ครับ"
เพิ่งวางสาย เซี่ยหนานจือก็ได้รับโทรศัพท์เบอร์แปลกอีกสาย
เซี่ยหนานจือมีลางสังหรณ์ไม่ดี
มือสั่นนิดหนึ่ง กดรับสาย
เสียงทุ้มเย็นของอีกฝ่ายพูดว่า "คุณคือแม่ของเด็กใช่ไหม?"
"ฉันเอง"
"ลูกสาวคุณอยู่ที่ผม"
เซี่ยหนานจือจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของลู่จวิ้นเซิน ใจเย็นวาบ "คุณจะทำอะไร?"
"โรงแรมตี้ไห่ มารับ"
เซี่ยหนานจือได้ยินเสียงร้องไห้ของซุ่ยซุ่ยจากปลายสาย ใจเสียขึ้นมาทันที "เรื่องฉันรู้หมดแล้ว มีอะไรเราค่อย ๆ คุยกันดี ๆ ควรชดใช้ก็ชดใช้ อย่าทำร้ายลูกฉัน"
ลู่จวิ้นเซินขมวดคิ้ว
เสียงผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหน
กำลังคิดอยู่ เด็กน้อยข้าง ๆ ร้องไห้ดังขึ้นอีก เด็กน้อยอารมณ์หลากหลายมาก ร้องไห้ ๆ หยุด ๆ หยุดไปครู่หนึ่งเหมือนนึกอะไรเศร้าได้ ก็ร้องอีก
ลู่จวิ้นเซินบีบหว่างคิ้ว "ผมไม่มีเจตนาทำร้ายเด็ก แต่เรื่องนี้คุณต้องมาอธิบายให้ชัดเจน"
เขาไม่เชื่อว่าเด็กเล็กจะเข้าใจคำว่าทิ้งเมียทิ้งลูก คำนี้ต้องได้ยินมาจากผู้ใหญ่แน่
เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พูดจบ ลู่จวิ้นเซินก็วางสาย
เซี่ยหนานจือฟังเสียงร้องไห้ของซุ่ยซุ่ย ใจแทบสลาย อยากจะไปโรงแรมที่ลู่จวิ้นเซินบอกทันที
แต่เดินไปได้สองก้าว เธอก็หยุด
ไม่ได้
เจอลู่จวิ้นเซินที่โรงประมูลไปครั้งหนึ่งแล้ว เจออีกครั้ง ความถี่สูงเกินไป ถูกเขาจับได้ง่ายว่าเธอคือเซี่ยหนานจือ
ถ้าเขาจับได้ว่าเธอคือเซี่ยหนานจือ เขาจะรู้ทันทีว่าซุ่ยซุ่ยคือลูกสาวของเขา
ไม่ได้
ไม่ได้เด็ดขาด
เซี่ยหนานจือถือโทรศัพท์เดินวนอยู่กับที่สองรอบ แล้วโทรหาเมิ่งชูเพื่อนสนิท
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซี่ยหนานจือขับรถ พาเมิ่งชูกับเหนียนเหนียนเฉินเฉินมาถึงโรงแรมตี้ไห่ที่ลู่จวิ้นเซินบอก
ระหว่างทางเซี่ยหนานจืออธิบายเรื่องทั้งหมดให้เมิ่งชูฟังแล้ว
ส่วนสิ่งที่เซี่ยหนานจือต้องการคือให้เมิ่งชูเข้าไปพาซุ่ยซุ่ยออกมา
"จือจือ แน่ใจนะว่าได้?"
"แน่ใจ" เซี่ยหนานจือจับมือเมิ่งชูไว้ "ชูชู ฝากซุ่ยซุ่ยด้วยนะ"
เมิ่งชูมองแววตากังวลของเซี่ยหนานจือ ตบอก "วางใจ ฉันต้องพาซุ่ยซุ่ยกลับมาให้ได้"
เมิ่งชูลงจากรถ เดินเข้าโรงแรมด้วยท่วงท่าราวกับหนึ่งคนต้านหมื่นทัพ
เซี่ยหนานจือได้แต่พาเหนียนเหนียนกับเฉินเฉินรออยู่หน้าประตู อธิษฐานให้ทุกอย่างราบรื่น
...
"แหวววว..." ซุ่ยซุ่ยนั่งบนโซฟา มืออวบอ้วนสองข้างปิดหน้า เงยหน้าร้องไห้สุดอาลัย
ลู่จวิ้นเซินนั่งข้าง ๆ ขมวดคิ้วมอง
เจียงเจ๋อวิ่งไปหลายที่ ซื้อขนมอัดมาเต็มมือ "คุณครับ"
ลู่จวิ้นเซินกวาดตามองพวงขนมพวกนั้น "นี่คือวิธีที่นายบอก?"
เจียงเจ๋อกระตุกมุมปาก "เด็ก ๆ ก็ชอบกินขนมกันทั้งนั้น คุณครับ คุณโอ๋เธอหน่อย"
"ฉันโอ๋?"
เด็กคนนี้คุณเป็นคนพามาเอง แล้วถ้าไม่ใช่คุณโอ๋ จะให้ใครโอ๋?
ลู่จวิ้นเซินมองซุ่ยซุ่ยที่ร้องไม่หยุด หมดปัญญาลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปจับเธอขึ้นมาแล้วอุ้มไว้ในอ้อมแขน
ซุ่ยซุ่ยตัวเบามาก ลู่จวิ้นเซินอุ้มเธอด้วยแขนข้างเดียวก็พอแล้ว
ก้นเล็ก ๆ ของซุ่ยซุ่ยนั่งบนท่อนแขนของเขา ตาแดงก่ำมองสีหน้าบึ้งตึงของเขา
"พ่อแม่หนูไม่เคยสอนหรือไงว่ามัวร้องไห้แก้ปัญหาไม่ได้"
ซุ่ยซุ่ยร้องไห้สะอึกสะอื้น "ถ้าซุ่ยซุ่ยไม่ร้อง คุณจะปล่อยซุ่ยซุ่ยตอนนี้ได้ไหม?"
"ไม่ได้"
ซุ่ยซุ่ยเม้มปากน้อย น้ำตาร่วงพรั่งพรู
ลู่จวิ้นเซินมองสีหน้าน่าสงสารของเธอ จิตใจที่เย็นชาก็อดหวั่นไหวไม่ได้ คว้าขนมมา โอ๋เธอ "เอาไหม?"
ซุ่ยซุ่ยชำเลืองมอง
อมยิ้มแท่งเดียว
นังไม่สนใจนะ
ไม่ได้เจอแม่ ไม่ใช่เรื่องที่อมยิ้มแท่งเดียวจะโอ๋อยู่
ซุ่ยซุ่ยเม้มปากน้อย น้ำตาไม่หยุดไหล
ลู่จวิ้นเซินเลิกคิ้ว "สองแท่ง?"
"สามแท่ง?"
"ต่อรองหน่อย ห้าแท่ง!"