ชเวอึนอูไม่ยอมแพ้ ไปโพสต์อธิบายในฟอรั่มอีกสองสามประโยค
แต่ก็ยังโดนถากถางกลับมาเหมือนเดิม
เขาโมโหมาก สุดท้ายเลยส่งข้อความไปหาอวี้เสวียนด้วยความน้อยอกน้อยใจ
อวี้เสวียนก็รีบตอบกลับมา
[เสวียน]เราแอบคบกันนี่นา พวกนั้นไม่รู้ก็ไม่แปลก
ชเวอึนอูอึ้งไป
[ชเวอึนอู]แล้วเราต้องแอบคบกันทำไม?
[เสวียน]ที่บ้านไม่ให้ฉันมีแฟนน่ะ
[ชเวอึนอู]...มหา'ลัยแล้วยังไม่ได้อีกเหรอ?
[เสวียน]ใช่ อย่าไปสนใจที่พวกนั้นพูดเลย แค่เรารู้กันสองคนก็พอแล้วนะ [ลูบหัว]
ชเวอึนอูยิ่งโมโหหนักเข้าไปอีก รู้สึกหวนคืนสู่ความไร้หนทางเหมือนตอนอยู่มอปลายที่คอยตามง้ออวี้เสวียน
เขาอยากจะพูดอะไรอีก แต่จู่ ๆ มือถือก็ดังขึ้น เบอร์ที่ขึ้นคือ "ปู่"
ปู่ของเขาเกษียณแล้ว ใช้ชีวิตเต้นรำบ้าง เล่นหมากรุกบ้าง แทบไม่มีเวลามายุ่งกับเขาเลย
ชเวอึนอูรับสาย "ฮัลโหล ปู่?"
ปลายสายเป็นเสียงหนักแน่นของท่านปู่ "อูอูเอ๊ย เย็นนี้กลับมากินข้าวนะ ป้าสะใภ้กับครอบครัวเขาก็มาแล้ว ทำกับข้าวที่ลูกชอบไว้ด้วย"
ชเวอึนอูดูเวลา แล้วนึกว่าตัวเองนัดกินข้าวเย็นกับอวี้เสวียนไว้ เลยคิดจะปฏิเสธ
"ปู่ครับ คือผมมีนัด..."
"นัดอะไร?" ท่านปู่ไม่พอใจทันที "ยกเลิกก่อนสิ ครอบครัวเรานาน ๆ จะพร้อมหน้ากันสักครั้ง ป้าสะใภ้ถามถึงลูกเป็นพิเศษ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี สมควรได้เจอบ้างแล้ว"
พูดมาขนาดนี้ ชเวอึนอูรู้ว่าเลี่ยงไม่ได้แล้ว เลยได้แต่ตอบรับด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ "...รู้แล้วครับ ผมจะกลับไปทีหลัง"
"รีบ ๆ กลับมาแล้วกัน!" ท่านปู่วางสายไปด้วยความพอใจ
ชเวอึนอูขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ในใจรู้สึกผิดมาก ได้แต่ส่งข้อความหาอวี้เสวียน
[ชเวอึนอู]เย็นนี้ที่บ้านมีงานเลี้ยงอาหารค่ำ ไปกินข้าวกับเธอไม่ได้แล้ว [เซ็ง]