โจวเจินเหยาแตะปลายนิ้วบนหน้าจอสองครั้ง
ไม่นาน มือถือของอวี้เสวียนก็สั่น
เธอกดเปิด สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือ [สมบัติกำลังมา.jpg] ที่เธอเคยส่งให้เขาเมื่อก่อนหน้านั้น: ลูกหมาขนฟูตัวหนึ่งถือหัวใจดวงน้อย ๆ อยู่เต็มมือ น่ารักจนไม่ไหว
ส่งสติกเกอร์มาตอบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่อวี้เสวียนกลับเข้าใจอย่างบอกไม่ถูก
หมายความว่า—
เสวียนเป่าอยากได้จุ๊บ เสวียนเป่ากำลังจะได้จุ๊บแล้ว
ส่วนเรื่อง "ห้ามดูดแรงเกินไป"…
โจวเจินเหยาไม่ได้สัญญา ยังคงเหลือช่องว่างให้
อวี้เสวียนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเขา
โจวเจินเหยาก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ
พันพัววุ่นวาย…
อวี้เสวียนหลบสายตาลงก่อน
ครึ่งคาบหลังนี้ ทั้งสองแทบไม่ได้ฟังอะไรเข้าหูเลย
อวี้เสวียนจะใช้หางตามองเขาบ่อย ๆ ส่วนโจวเจินเหยาก็สามารถจับสายตาเธอได้เสมอ
เมื่อใดที่เธอมองไป เขาก็จะมองกลับมาไม่ช้าก็เร็ว ในแววตามีความหมายลึกซึ้ง
เวลาไม่เคยน่าทรมานและน่าเฝ้ารอมากเท่านี้มาก่อน
…
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นในที่สุด อวี้เสวียนเดินตามผู้คนออกจากห้องเรียน
ช่วงนี้เป็นเวลาอาหารเย็น ผู้คนส่วนใหญ่หลั่งไหลไปทางโรงอาหารต่าง ๆ
อวี้เสวียนกลับเดินสวนทางไปที่สนามกีฬาซึ่งตอนนี้มีคนน้อย
เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่มีตัวตนแรงกล้าเบื้องหลัง ซึ่งคอยติดตามเธอมาตลอด
โดยไม่หันกลับไป อวี้เสวียนย่างเท้าช้าลงเล็กน้อย
โจวเจินเหยาค่อย ๆ ก้าวตามไปไม่ช้า ไม่ใกล้ไม่ไกล