"น้อง? น้อง?"
เสียงของอาสาสมัครดึงเขากลับมาสู่โลกแห่งความจริง
เหลียนเจวี๋ยเงยหน้าขึ้น ถึงพบว่าตัวเองต่อแถวมาถึงจุดรายงานด้านหน้าสุดแล้ว ตั้งสติ แล้วยื่นเอกสารให้
ขั้นตอนดำเนินไปอย่างรวดเร็ว รับบัตรนักศึกษา กุญแจหอพัก และคู่มือนักศึกษาใหม่ เหลียนเจวี๋ยลากกระเป๋าเดินทางเดินไปทางหอพัก
มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นอีกครั้ง
ฝีเท้าของเหลียนเจวี๋ยชะงัก ลังเลอยู่สองสามวินาที แล้วก็หยิบออกมาดู
ปรากฏว่า ไม่ใช่ข้อความจากอวี้เสวียน แต่เป็นของเจี้ยงซินเหอ
พวกเขานัดกันไว้ว่าวันนี้วันรายงานตัวจะกินข้าวด้วยกัน เดินเล่นดูมหาวิทยาลัย
[ซินเหอ]ที่รัก รายงานตัวราบรื่นมั้ย? หอพักเป็นไงบ้าง? ทางนี้เพิ่งเสร็จ เหนื่อยจังเลย
[เหลียนเจวี๋ย]พอได้ เพิ่งเสร็จ กำลังไปหอ
ส่งแล้ว เขาเลื่อนนิ้ว เปิดดูโมเมนต์
สเตตัสของอวี้เสวียนยังค้างอยู่ตรงนั้น ข้างล่างมีเพียงบทสนทนาของพวกเขาสองคน
ราวกับถูกอะไรดลใจ เหลียนเจวี๋ยกดเปิดรูปโปรไฟล์ของอวี้เสวียน เข้าไปที่หน้าเพจของเธอ
โพสต์ไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นผลงานอิลลัสเตรชันกับภาพชีวิตประจำวัน
มีภาพทิวทัศน์ที่เธอวาด ภาพเล็กๆ น้อยๆ ตอนเหมียนเหมียนเติบโต ภาพต้นไม้เลี้ยงบนระเบียง ภาพแก้วกาแฟตอนทำงานกลางดึก
มีภาพเซลฟี่บ้างสองสามภาพ เป็นรูปด้านข้างหรือแผ่นหลัง ไม่มีรูปตรงหน้า
แต่แค่นี้ก็ดึงดูดใจมากแล้ว
ส่วนที่ควรเพรียวก็เพรียว ส่วนที่ควรมีเนื้อก็มีเนื้อ แต่ใบหน้ากลับดูใสซื่อ แถมยังมีเสน่ห์เย้ายวน
เหลียนเจวี๋ยเลื่อนหน้าจอ ดูไปทีละโพสต์
ช่วงเวลาครอบคลุมยาวนาน ย้อนกลับไปไกลที่สุดถึงเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นเธอเพิ่งให้กำเนิดเหมียนเหมียน ในรูปเป็นมือเท้าเล็กๆ ของทารก ข้อความประกอบอ่อนโยนจนแทบละลาย
เทียบกันแบบนี้แล้ว ท่าทีของข้อความ "เด็กน้อย" ที่เธอเพิ่งส่งเมื่อวันนี้ ยังไม่อ่อนโยนเท่าตอนเขียนถึงเหมียนเหมียนเลย
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็รู้สึกหวาดหวั่นแปลกๆ
เหลียนเจวี๋ยปิดมือถือ เดินต่อไปข้างหน้า
ถึงหอพักแล้ว ห้องสี่คน เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนกำลังจัดเตียงอยู่
เหลียนเจวี๋ยทักทายสั้นๆ แล้วเริ่มเก็บของของตัวเอง ท่าทางเป็นกลไก เห็นได้ชัดว่าจิตใจยังอยู่ที่อื่น
มือถือสั่นอีกแล้ว