"น้องสาวคนนี้? ไม่คิดว่าตัวเองสนิทกับจี้เหวยหรานเกินไปหน่อยหรอ?"
คำพูดของฉือเสี่ยวหว่านทำให้บรรยากาศครึกครื้นพลันหยุดชะงัก
เมื่อครู่นี้เอง ภายในห้องวีไอพียังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและพูดคุย
อวี้เสวียนพึ่งกลับมาตุภูมิหลังจากไปใช้ชีวิตอยู่ต่างแดนนานนับสิบปี เหล่าเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันในหมู่บ้านจัดสรรจึงจัดงานเลี้ยงต้อนรับขึ้น
บนโซฟามีคนนั่งล้อมวงเจ็ดแปดคน จี้เหวยหรานนั่งติดกับอวี้เสวียนทางขวามือ
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นหลังจากพนักงานเสิร์ฟนำผลไม้เข้ามา
อวี้เสวียนหันไปคุยกับคนข้างกาย แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จี้เหวยหราน
เธอเห็นเขาใช้ส้อมเงินจิ้มมะม่วงขึ้นมา น้ำสีทองอร่ามเลอะมุมปากเขาเล็กน้อย
โดยไม่ลังเล เธอหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ยกมือขึ้นจะเช็ดให้ที่มุมปากเขา
"เหวยหราน ติด..."
ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสผิวเขา แสดงถึงความสนิทสนมอย่างไม่ถือสา
แท้จริงแล้ว ร่างกายของจี้เหวยหรานเอนหลบไปโดยสัญชาตญาณ
คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย แสดงความไม่ชอบใจกับการสัมผัสกะทันหัน
แต่มืออวี้เสวียนรวดเร็ว กระดาษทิชชู่ใกล้เข้ามาแล้ว
ทันใดนั้น เสียงของฉือเสี่ยวหว่านก็ดังขึ้น ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขา บางคนเริ่มขมวดคิ้วแล้ว