ในตอนแรกจี้เหวยหรานไม่ได้ใส่ใจ คิดเพียงว่าเธอคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตที่เมืองนอก กลับไปเยี่ยมเพื่อนคลายเหงาเป็นครั้งคราว
แต่ความถี่เริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ บางเดือนถึงกับไปหลายครั้ง ครั้งละไม่กี่วันสั้น ๆ ก็สามสี่วัน นานหน่อยก็เต็มสัปดาห์
เธอมักจะวางแผนการเดินทางด้วยความคึกคัก และไปกับสิ่งที่เรียกว่า "กลุ่มเพื่อนสาว" ดูแล้วเธอมีความสุขมาก
จี้เหวยหรานไม่ใช่ว่าไม่เคยเสนอขอไปเป็นเพื่อน
เขาถึงกับปรับตารางงานสำคัญ จองวันหยุด เพียงเพื่อจะได้ร่วมเดินทางย้อนรอยสถานที่ที่เธอเคยใช้ชีวิต หรือไม่ก็แค่เพลิดเพลินกับการท่องเที่ยวแบบโลกส่วนตัวของสองเรา
แต่ทุกครั้ง อวี้เสวียนจะใช้ดวงตางดงามคู่นั้นมองเขาอย่างต่อว่า เกี่ยวแขนเขาแล้วออดอ้อน
"คุณสามี~ นี่ทริปสาว ๆ นะจ๊ะ พาคุณผู้ชายไปด้วยจะลำบากแค่ไหนกันคะ? พวกเธอต้องล้อฉันแหง่ว่าขาดคุณไม่ได้ น่าอายจะตาย! แถมหัวข้อที่เราคุยกัน คุณก็สอดแทรกไม่ได้หรอก จะเบื่อเอานะ"
"คุณก็สบายใจทำงานไปเถอะน้า ฉันไปเที่ยวเดี๋ยวก็กลับ จะซื้อของขวัญมาฝาก!"
มองท่าทางมีเหตุผลและน่ารักของเธอ แม้ในใจจี้เหวยหรานจะรู้สึกว้าเหว่อยู่บ้าง แต่ก็ได้แต่ยอมประนีประนอม
เขาบอกกับตัวเองว่า เสวียนเสวียนเคยชินกับการเป็นตัวของตัวเอง ต้องการพื้นที่ส่วนตัวและโลกของเพื่อนฝูง นี่เป็นเรื่องธรรมดา
เขาไม่สามารถ และก็ไม่อยากมัดเธอไว้ข้างกาย
ดังนั้น ครั้งแล้วครั้งเล่า เขามองอวี้เสวียนเก็บกระเป๋าเดินทางอย่างอารมณ์ดี มอบจูบอาลัยอาวรณ์ให้เขาที่สนามบิน จากนั้นก็หายลับไปในจุดตรวจความปลอดภัยอย่างเบาหวิว
ส่วนเขาก็หันหลังกลับไปที่ออฟฟิศ หรือไม่ก็มุ่งหน้าสู่การประชุมและเจรจาครั้งต่อไป
เขาจะวิดีโอคอลกับเธอทุกวัน ดูเธอแชร์รูปภาพใต้แสงแดดแห่งแคลิฟอร์เนีย เช็กอินบนถนนในนิวยอร์ก หรืออาหารเลิศรสของร้านอาหารพิเศษบางแห่ง