(เรื่องนี้เป็นนิยายรักในชีวิตประจำวัน ดำเนินเรื่องสบาย ๆ ไม่เร็ว เขียนเองล้วน ๆ จากฝีมือผู้เขียนระดับห้าดาว ทั้งงานเขียนและโครงเรื่อง รับประกันความถูกใจ 100% อ่านได้อย่างสบายใจ)
บ่ายสี่โมง มหาวิทยาลัยโมหยู่
"ชื่อ"
"หลินเหยียน"
"ส่วนสูง"
"185"
"อายุ"
"สิบแปด"
"ยาวเท่าไหร่"
"สิบห้า... เฮ้ย! นี่แค่จะเข้าหอพักนะจะถามนี่ด้วยเหรอ!" หลินเหยียนมองรุ่นพี่ที่ทำหน้าตาทะเล้น ๆ ตรงหน้าด้วยความฉุน
"นายถามฉันเรื่องพรรค์นี้ทำไม เหมือนตอนเข้าคุกเลยนะ!"
รุ่นพี่คนนั้นหัวเราะแหะ ๆ อย่างเจื่อน ๆ
"ก็แค่ล้อเล่นน่ะ..."
"นี่เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่ เก็บข้อมูลหน่อย มีความต้องการก็ช่วยจับคู่ให้ได้ในราคา 5 หยวน"
"ฉันชื่ออู๋เหลียง ก็สิบห้าเซนฯ เหมือนกัน จับมือหน่อย"
อู๋เหลียงยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ยื่นมือมาให้หลินเหยียน
หลินเหยียนในใจรู้สึกอึดอัดมาก ไม่อยากจับมือนี่จริง ๆ
นี่มันวิธีทักทายอะไรกันเนี่ย!
อู๋เหลียงลุกขึ้นยิ้มแย่งจับมือกับหลินเหยียนเอง แล้วก้มลงค้นหาสมุดรายชื่อบนโต๊ะ
หลังจากค้นอยู่นาน อู๋เหลียงก็ขมวดคิ้วขึ้นมา "อะไรนะ? นายคือคนที่ได้เข้าเรียนก่อนเปิดภาคเรียนแบบพิเศษน่ะเหรอ?"
การเข้าเรียนก่อนเปิดภาคเรียนแบบพิเศษของมหาวิทยาลัยโมหยู่ต้องสอบเข้าแบบพิเศษ คะแนนสูงมาก แต่ละปีมีคนผ่านแค่ไม่กี่คนเท่านั้น
เมื่อได้ยิน หลินเหยียนก็แค่ยิ้มจาง ๆ ไม่รู้สึกเหนือกว่าแต่อย่างใด
"อืม"
"หอฉันอยู่ไหน"
ตอนนี้อู๋เหลียงกลับยักไหล่ทั้งสองข้าง "แต่นายมาช้าไปหน่อยนะ"
"หอพักของตึกนี้สามชั้นเต็มหมดแล้ว"
"นายต้องไปอยู่หอพักเก่าที่เขตการศึกษาหรุ่ยสุ่ยแล้ว"
หลินเหยียนฟังแล้วก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
หอพักเก่า ฟังดูสภาพคงไม่ดี
"หอพักเก่ากับเขตการศึกษานี้ต่างกันยังไง?"
อู๋เหลียงยิ้มแหย ๆ "ที่นี่เป็นหอพักใหม่ที่เพิ่งตกแต่งยังไม่ถึงปี ส่วนเขตการศึกษาหรุ่ยสุ่ยก็อยู่มานานแล้ว"
"ที่นั่นแอร์ยังเป็นมือสองเลย..."
หลินเหยียนขมวดคิ้วด้วยความกลุ้มใจทันที
เมื่อคืนเล่นเกมกับเพื่อนจนถึงตีสามกว่าจะได้นอน วันนี้เลยง่วงอย่างกับซากศพ
ตื่นมาก็เป็นตอนบ่ายแล้ว รีบยังไงก็ไม่ทัน
ตอนมาถึง จุดรับนักศึกษาใหม่ที่หน้าประตูมหา'ลัยก็เกือบจะเก็บของแล้ว
หลินเหยียนรีบถาม "แล้วมีวิธีที่จะไม่ไปอยู่หอพักเก่าไหม?"
อู๋เหลียงก็รู้ว่าหอพักใหม่สบายกว่า เห็นว่าหลินเหยียนถูกชะตากันดี ก็เลยบอกว่า "งั้นฉันโทรไปถามฝ่ายซ่อมบำรุงให้นะ"
"รอแป๊บนึง"
อู๋เหลียงหยิบมือถือออกมาโทรออก
"ฮัลโหล อาจารย์หลี่ มีเรื่องหน่อยครับ"
"ที่นี้มีน้องคนนึงมาหน่อยช้าหน่อย อาจารย์ดูให้หน่อยได้ไหมครับว่าเขตการศึกษาใหม่ยังมีที่ว่างอยู่บ้าง"
ในสายมีน้ำเสียงหงุดหงิดตอบมา "มาช้าก็ช้านั่นแหละ เขตใหม่มีเตียงแค่นั้น"
"จะให้ฉันไปรื้อเตียงคนอื่นให้ได้ยังไง"
อู๋เหลียงรีบเตือน "อาจารย์หลี่ครับ เขาได้เข้าเรียนก่อนเปิดภาคเรียนแบบพิเศษนะครับ"
เมื่อได้ยิน น้ำเสียงในสายก็ดูเบาลงไม่น้อย
"เข้าเรียนก่อนเปิดภาคเรียน?"
"เขาไม่ได้เลือกหอพักไว้ล่วงหน้าเหรอ?"
อู๋เหลียงมองไปที่หลินเหยียน คิดว่าใช่สิ ที่เข้าเรียนพิเศษก็สามารถเลือกที่พักล่วงหน้าได้นี่นา
ทำไมหลินเหยียนถึงมาเหมือนกับคนอื่น ๆ ล่ะ?
"น้อง ไม่ได้เลือกหอไว้ล่วงหน้าเหรอ?"
เมื่อได้ยิน หลินเหยียนยกนิ้วเกาคาง แสดงสีหน้าเขินเล็กน้อย
จริง ๆ แล้วเลือกได้ แต่คิดไว้ว่าจะไปเช่าห้องอยู่ข้างนอก
แต่ว่า... เกิดเรื่องเล็กน้อย เงินไม่พอ
"ตอนนั้นผมไม่ได้เลือก..."
เมื่อได้ยิน ในสายมีเสียงอาจารย์หลี่ดังออกมาอีก "เอ้อ ลืมเถอะ งั้นให้เขาไปก่อน... ตึก 7 ห้อง 520"
"อยู่ไปสักพักก่อน ต่อไปมีที่ว่างค่อยปรับให้"
อู๋เหลียงพยักหน้า "ครับ ขอบคุณอาจารย์หลี่มากครับ"
หลังจากวางสาย อู๋เหลียงก็บอกว่า "น้อง นายไปอยู่ตึก 7 ก่อนละกัน"
หลินเหยียนรีบถาม "ตึก 7 เป็นยังไงเหรอ?"
อู๋เหลียงยิ้มตอบ "แต่ก่อนเป็นที่กักตัวช่วงโรคระบาด ห้องเดี่ยว"
"ตอนนี้เปลี่ยนเป็นหอพักอาจารย์แล้ว สภาพดีกว่าหอพักธรรมดาอีกนะ"
"แค่นายไม่มีเพื่อนร่วมห้อง อยู่คนเดียวอาจจะเงียบหน่อย"
"แต่มั่นใจได้ ครึ่งเทอมหลังเวลาย้ายคณะต้องมีที่ว่างแน่ ตอนนั้นค่อยปรับให้นายเอง"
ฟังอย่างนี้ หลินเหยียนรู้สึกเบาใจขึ้นเยอะ
ตามคาด ชื่อเสียงว่าเป็นเด็กเรียนดีก็มีน้ำหนักอยู่บ้าง
ได้อยู่ห้องเดี่ยวด้วย ไม่เลว ๆ
นกตื่นเช้ามีหนอนกิน นกตื่นสายมีสเต๊กกินนะ
"โอเค กุญแจล่ะ?"
อู๋เหลียงโบกมือ "นายไปเลย ห้องว่างที่นั่นน่าจะไม่ได้ล็อค"
"กุญแจนายพรุ่งนี้ฉันไปเอาที่ฝ่ายซ่อมแล้วเอาไปส่งให้"
"ลิฟต์อยู่ทางขวา เดินไปสุดแล้วห้องขวามือ"
หลินเหยียนพยักหน้า กล่าวขอบคุณแล้วก็ขนของไป
ไม่นาน หลินเหยียนก็หาตึก 7 ตามแผนที่จนเจอ
ขึ้นลิฟต์ไปแล้วก็หาวออกมาทันที
"โอ้ย..."
"ง่วงจะตายห่าแล้ว ไม่ไหวละ ขอไปนอนก่อน"
หลินเหยียนลากร่างที่อ่อนล้าไปสุดทางเดิน เลี้ยวขวา แล้วยกมือกดลงที่เปิดประตู
เคร้ง!
ประตูไม่ได้ล็อคจริง ๆ
ปิดประตูลง หลินเหยียนเปิดไฟ
แต่ทันใดนั้นหลินเหยียนก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เพราะข้างในมันรู้สึกอุ่น ๆ ไม่มีความเย็นชืดของห้องที่ไม่มีคนอยู่
แล้วก็... หอมอีกต่างหาก?
หลินเหยียนรีบหันไปดู ที่ปลายเตียงอีกฟากของห้องไกลออกไปไม่กี่เมตร มีร่างงามเหมือนหยกนอนตะแคงอยู่
ผู้หญิงคนนั้นเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใบหน้ารูปไข่ไร้ที่ติ เป็นใบหน้าอันงดงาม ผมดำยาวเปียกหมาด ๆ แผ่กระจายเกือบเต็มครึ่งเตียง
ร่างของหล่อนมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันไว้ถึงหน้าอก เผยให้เห็นหนึ่งในสามของหน้าอกเบ้อเริ่มและร่องลึก
ท่านอนตะแคงทำให้ผ้าเช็ดตัวพาดไปตามเอวและปิดคลุมสะโพกที่กว้างใหญ่ได้พอดี เป็นรูปร่างเหมือนลูกแพร์ที่โค้งเว้า
เรียวขาสวยทิ้งตัวเปลือยเปล่ายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ เงาวาวดุจมีออร่าราวกับเป็นธรรมชาติ
ปลายเท้าที่ขดงอเล็กน้อยให้เห็นหลังเท้า เส้นเอ็นสีเขียว ๆ ปรากฏชัดเจน
หลินเหยียนหันกลับมาปุ๊บก็รู้สึกตัวตื่นเต็มที่ แต่ก็อดเหลือบมองอีกหลายครั้งไม่ได้ จากนั้นก็ค่อย ๆ หันกลับด้วยสีหน้าตกใจ
"โอ้ย... เดินผิด..."
เสียงของหลินเหยียนเบาหวิว แทบไม่กล้าหายใจแรง เตรียมจะเปิดประตูออกไปเงียบ ๆ
แต่ทว่า มือของหลินเหยียนเพิ่งจะแตะที่เปิดประตู ก็ได้ยินเสียงกริ๊บ ๆ ของรองเท้าส้นสูงจากข้างนอก
จากนั้นทางด้านซ้ายของทางเดินก็มีเสียงผู้หญิงสองคนดังขึ้น เสียงค่อย ๆ ดังขึ้น เหมือนกำลังเดินเข้ามาใกล้
"นี่ พรุ่งนี้มีเรียนไหม ไปว่ายน้ำกัน"
"พรุ่งนี้เหรอ คงไม่ได้นะ"
...
ใจของหลินเหยียนเต้นตึกตัก ด่าอยู่ในใจ: ให้ตาย! อย่าเล่นกูสิ! จะมาคนตอนนี้!
หลินเหยียนหันไปชำเลืองนิดนึง... ชุดชั้นในกับถุงน่องตาข่ายดำที่พาดอยู่บนหัวเตียง
"เฮือก อย่าบอกนะว่าเธอจะตื่นขึ้นมากลางคัน"
"อย่า อย่า..."
หลินเหยียนฟังเสียงพูดข้างนอกที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใจไม่ดีเลย หันกลับไปดูความเคลื่อนไหวของหญิงสาวที่หลับอยู่เป็นพัก ๆ
พอเสียงฝีเท้าดังค่อย ๆ ห่างไป หลินเหยียนถึงค่อยถอนหายใจเบา ๆ
"รอด ๆ..."
หันกลับไปมองอีกที
ยังไม่ตื่น
หันกลับไปมองเร็ว ๆ อีกที
พลิกตัว
เตรียมจะเปิดประตูออกไป แต่ก็อดหันกลับไปชำเลืองไม่ได้อีก
หล่อนนั่งขึ้นมาแล้ว!
จากนั้นเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ก็ดังขึ้น
"ปิงหลาน เธอทำไม..."
"นายเป็นใคร!"
ผู้หญิงลุกพรวดขึ้น นัยน์ตาหงส์อันเย็นชาจ้องมาที่หลินเหยียน
หลินเหยียนรีบยิ้มแหย ๆ โบกมือรัว "อา... อาจารย์ครับ ผมเดินผิด"
"ขอโทษครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้..."
หลินเหยียนพูดพลางจะรีบหันไปเปิดประตู
"หยุดก่อน!"
ผู้หญิงตวาดเสียงเย็น ทำให้หลินเหยียนขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย
จากนั้นผู้หญิงก็รีบหยิบเสื้อกันแดดที่อยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมาสวม แล้วเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะดุด่าอย่างไม่ไว้หน้า
"เธอเป็นนักศึกษาใหม่คณะไหน!"
"ไม่รู้หรือไงว่านี่คือหอพักอาจารย์!"
หลินเหยียนยืนตัวตรง แล้วสารภาพตามตรง
"อาจารย์ครับ ผม... มาสาย เลยถูกจัดให้มาอยู่ตึกนี้ ห้อง 520"
"ผม..."
ผู้หญิงขมวดคิ้วขึ้นนิด ๆ แสดงแววสงสัย
พอดีกับที่หล่อนจ้องมองกลับไปที่หลินเหยียน ก็เห็นสายตาของหลินเหยียนที่ทอดลงต่ำกว่าสี่สิบห้าองศาพอดี
ในใจผู้หญิงเกิดความขยะแขยงและโมโหขึ้นมาทันที
"520 อยู่ฝั่งตรงข้าม! นี่ 521!"
"ออกไป!"
น้ำเสียงที่เย็นเยียบและเด็ดขาดของหล่อนไม่เปิดโอกาสให้ใครสงสัยได้เลย
หลินเหยียนตัวสั่น รีบดึงสายตากลับมา ทำสีหน้าเขิน ๆ พยักหน้าหงึกหงัก แล้วเปิดประตูจากไปอย่างลนลาน
ปัง!
เมื่อมองประตูที่ปิดลง ทรวงอกของผู้หญิงก็ยวบลง หายใจออกเบา ๆ รู้สึกหงุดหงิดในใจ
"อะไรกันเนี่ย..."
จากนั้นหล่อนก็เหลือบมองไปที่คอมพิวเตอร์ข้าง ๆ เหมือนจะปลง ๆ "เล่นเกมหน่อยละกัน ไม่รู้ว่าตอนนี้มันออนไลน์อยู่ไหม..."
ฝั่งนี้หลินเหยียนก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง 520 ฝั่งตรงข้ามอย่างลุกลี้ลุกลน ยังตัวสั่นไม่หายแล้วบ่นด่า
"เชี่ย! ไอ้หมอนี่หลอกกู!"
"ไหนบอกสุดทางเดินขวา! ซ้ายต่างหากเล่า!"
"เกือบถูกมองว่าเป็นโรคจิตแล้ว!"
แต่หลินเหยียนก็ไม่คิดจะไปหาเรื่องกับอู๋เหลียงอีก รีบลงมือจัดแจงข้าวของ
เจ็ดแปดนาทีผ่านไป หลินเหยียนก็ปูเตียงง่าย ๆ เปิดคอมต่อเน็ต
"บ้าฉิบ เรื่องแบบนี้กลับทำให้ตาสว่างซะงั้น"
"ว่าแต่ว่า ไม่คิดเลยนะว่ามหาวิทยาลัยโมหยู่จะมีอาจารย์สวยอย่างนี้"
เมื่อกี้สัญชาตญาณผู้ชายทำให้หลินเหยียนอดเหลือบมองเรือนร่างของหล่อนไม่ได้
ทรวงอกอวบอิ่มและส่วนโค้งเว้าสุดเย้ายวน ความน่าหลงใหลและแรงดึงดูดทางเพศแบบสาวมั่นใจเกินวัยนี่มันพุ่งปรี๊ดเลย
ขอแค่เป็นผู้ชายปกติ ต้องเจอสภาพของหญิงสาวเมื่อกี้ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยังไงก็ต้องอดมองไม่ได้สักสองสามที
หลินเหยียนอดกลืนน้ำลาย ส่ายหน้า "เขาเป็นอาจารย์มหา'ลัยนะเว้ย"
จากนั้นหลินเหยียนก็จับเมาส์คลิกไอคอนเกมบนเดสก์ทอป
"หายง่วงแล้ว เล่นเกมยิงซอมบี้สักสองสามตาละกัน"
"ไม่รู้ว่าหล่อนจะออนไลน์อยู่ไหม..."
(ยินดีต้อนรับทุกท่าน เรื่องนี้ไม่ใช่แนวไว แต่ก็ไม่ช้าเกินไป เมื่อความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอกพัฒนามาสักพัก เวลาผมพิมพ์ไปนี่ก็ยิ้มไม่หุบเลยล่ะ)