เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังแกร๊กเข้าหู
วินาทีถัดมา ซูหลีก็เดินออกมาจากมุมทางเดินห่างไปไม่กี่เมตร
เมื่อเห็นซูหลีที่หันหลังกลับมาอีกครั้ง หลินเหยียนกับอู๋เหลียงก็ชะงักไปทั้งคู่ สีหน้าตะลึงงัน
ส่วนสายตาที่เย็นชาแฝงแววรังเกียจของซูหลีจับจ้องอยู่ที่หลินเหยียนตลอด จนกระทั่งเดินผ่านทั้งสองคนไป
หลินเหยียนกับอู๋เหลียงหันไปมองตาม
คนหนึ่งใจสั่น อีกคนกลืนน้ำลาย
"จ๊าก..."
"ถุงน่องดำส้นสูงกระโปรงรัดรูป เสื้อเชิ้ตขาวผมหยักศกใหญ่"
"แม่เจ้า! สาวมั่นสุดแซ่บที่ฆ่าหนุ่มมหาลัยได้ในพริบตาเลย"
อู๋เหลียงพูดพลางยกแขนจะมาพาดไหล่หลินเหยียน
แต่หลินเหยียนหลบหลีกทันใด อู๋เหลียงเกือบล้มคะมำ
"เฮ้ย! เมื่อกี้เธอได้ยินนะ!"
อู๋เหลียงทรงตัวได้แล้วก็โบกมือลา "เอ้อ ไม่เป็นไรหรอกน่า"
"อาจารย์ซูหลีทั้งสาวทั้งสวย ในมอ每天ก็มีคนแอบเม้าท์กันทั้งนั้น"
"คงชินแล้วล่ะ"
หลินเหยียนตาโต "เม้าท์ลับหลัง กับได้ยินต่อหน้า มันคนละเรื่องกันนะ!"
อู๋เหลียงตบไหล่หลินเหยียน ไม่ยี่หระ
"ไม่เป็นไรหรอก นายเรียนเศรษฐศาสตร์นี่"
"อาจารย์ซูหลีสอนคณิตศาสตร์ ไม่ได้เจอหรอก"
"เฮ้ย รุ่นพี่ ขอคุยด้วยเรื่องนึงสิ"
หลินเหยียนขมวดคิ้ว "อะไร?"
อู๋เหลียงหัวเราะหึหึ "เพื่อนเอ้ย นายดูสิ อยู่คนเดียวมันเหงา ไม่มีเพื่อนด้วย"
"รุ่นพี่อาสาแลกห้องพักกับนายนะ"
หลินเหยียนหรี่ตา "ห้องนายเป็นแบบไหน?"
"ห้องหกคน มีเพื่อนร่วมห้องตั้งห้าคนแน่ะ"
ตอนนั้นเอง ซูหลีที่อยู่ไกลออกไปล็อกประตูอีกครั้งและเดินจากไป แต่คราวนี้เดินขึ้นบันไดด้านข้าง
หลินเหยียนหันไปมองแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเย็น "เมาไม่ใช่เพราะเหล้าหวานี่นา"
อู๋เหลียงถูกจับได้ว่าแอบคิดยังไง หัวเราะแห้ง ๆ "ยังไงนายก็ไม่ชอบอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ"
หลินเหยียนแค่นหัวเราะ "ฉันพูดตอนไหนว่าฉันไม่ชอบอยู่"
ไม่ต้องพูดถึงว่าใครอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยซ้ำ
ก็แค่ห้องหกคนมาแลกห้องเดี่ยว มีแต่คนโง่เท่านั้นล่ะที่ยอมแลก
อู๋เหลียงเห็นท่าทางไม่มีหวังแล้ว ก็โบกมืออย่างรำคาญ "เออ ๆ ไป ๆ ไปกินข้าวเช้ากัน"
"ไม่ใช่เลี้ยงฉันเหรอ?"
"ฉันพูดตอนไหนว่าฉันจะเลี้ยงนาย?"
หลินเหยียน "..."
หลังไปกินข้าวเช้ากับอู๋เหลียง หลินเหยียนก็ได้รับแจ้งให้ไปรับหนังสือ และจัดการเรื่องจิปาถะอีกหลายอย่าง
ตอนหนึ่งทุ่ม อาจารย์ที่ปรึกษาส่งข้อความในกลุ่มห้องแจ้งว่าจะมีการประชุมออนไลน์
หลินเหยียนที่เดินเล่นนอกมอจนทั่ว รีบกลับตึกเจ็ดก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง
พอมาถึงข้างล่าง ซูหลีก็เพิ่งเดินออกมาจากลานจอดรถด้านหนึ่งพอดี
หลินเหยียนเหลือบเห็นรูปร่างสูงระหงอ้อนแอ้นของซูหลี ก็ประหม่าขึ้นมาโดยอัตโนมัติ อยากจะวิ่งหนีอย่างเดียว
แต่วิ่งหนีก็จะกลายเป็นทำผิดแล้ว心虚จริง ๆ
ดังนั้นหลินเหยียนจึงยิ้มแหย ๆ เอ่ยทักก่อน "อาจารย์ซูหลี..."
ได้ยินแล้ว ซูหลีก็เหลือบมองหลินเหยียนแวบหนึ่ง สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ หลังจากนั้นก็เดินตรงเข้าตึกไป
ก๊อก! ก๊อก ก๊อก...
โดนเมิน หลินเหยียนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก
ซูหลีดูภายนอกก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนที่ไม่ให้ใครเข้าใกล้ อีกทั้งรูปลักษณ์ภายนอกเกือบสมบูรณ์แบบ ยังหน้าเปลือยไม่แต่งหน้าอีกด้วย
เป็นสาวสวยมั่นใจแนวเย็นชาชัด ๆ คนแบบนี้ต้องหยิ่งมากแน่ ๆ
หลินเหยียนยักไหล่แบมือ "ช่างเถอะ ยังไงก็แค่อยู่ห้องตรงข้ามกัน"
"เธอคง...ไม่ได้สอนฉันหรอกมั้ง"
หลินเหยียนนั่งลิฟต์มาถึงชั้นห้า ซูหลีกลับเข้าห้องไปแล้ว
หลินเหยียนไม่ได้คิดอะไรให้มากความ กลับห้องเปิดคอมเข้าไปแฮงค์ในห้องประชุมกลุ่ม
"ประชุมออนไลน์นี่ดีจริง ไม่ต้องเดินไปตึกเรียน"
"อ้อ มาก่อนเข้าไปดูว่าพี่หลีออนไลน์อยู่หรือเปล่า"
หลินเหยียนตื่นเต้นเปิดเกม
แต่ตอนนั้นปู้หลีออฟไลน์อยู่ หลินเหยียนดูเวลาแล้วพึมพำ "อีกไม่นาน ประชุมครึ่งชั่วโมงเสร็จ ก็น่าจะมาแล้ว"
ไม่กี่นาทีต่อมา อาจารย์ที่ปรึกษาหย่วนปิงหลานก็เข้าร่วมการประชุม
"สวัสดีตอนค่ำทุกคน ฉันคืออาจารย์ที่ปรึกษาหย่วนปิงหลานของห้องสถิติศาสตร์ 1"
"วันนี้เราจะจัดการประชุมสำหรับการเข้าเรียนตามปกติ ทุกสองสัปดาห์เราจะมีการประชุมครั้งหนึ่ง ฉันจะพยายามพูดให้สั้นที่สุด"
"เอาล่ะ เริ่มการประชุม"
ต่อจากนี้ หย่วนปิงหลานก็เน้นย้ำเรื่องสำคัญในชีวิตประจำวันบางข้อ และส่งแผนการเรียนในกลุ่มห้อง
หลังการประชุมจบ หลินเหยียนก็กวาดตามองแผนการเรียนในกลุ่ม
แต่พอเปิดมาก็ถอยด้วยข้อมูลหลักสูตรที่แน่นเอี้ยดตรงหน้า ตัดตรงไปที่หน้าจอเกมเลย
【ปู้หลี】【ออนไลน์】
แถมยังมีบันทึกการเชิญหลายครั้ง
หลินเหยียนตื่นเต้นเล็กน้อย รีบสร้างทีมเชิญปู้หลี
ส่วนปู้หลีก็เข้าร่วมในทันทีเหมือนเช่นเคย เหมือนกำลังรอหลินเหยียนอยู่
หลินเหยียนใส่หูฟังแล้วก็เอ่ย "ฮัลโหล พี่หลี"
ข้างชื่อตัวละครของปู้หลีมีไอคอนไมค์กะพริบขึ้นมา แล้วเงียบไปสักพักถึงพูดว่า "ออนไลน์แล้ว เริ่มเลย"
ได้ยินแล้ว หลินเหยียนก็ขมวดคิ้ว
เพราะน้ำเสียงของปู้หลีฟังดูหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด ไม่เข้ากับนิสัยกวน ๆ เจ้าเล่ห์แบบเดิมเลย
"หา?"
"เป็นอะไรหรือพี่หลี ไม่สบายใจหรือว่าเหนื่อย?"
ปู้หลีเงียบไปอีกหลายวินาที แล้วพูดว่า "ไม่สบายใจน่ะ ช่วงนี้มีเรื่องกวนใจนิดหน่อย"
หลินเหยียนค่อย ๆ หายใจเข้าลึก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไม่ได้ถามว่าปู้หลีเจอเรื่องกวนใจอะไร
แต่พูดตรง ๆ เลยว่า "งั้นวันนี้ฉันพาพี่บุกแหลก พี่มีหน้าที่แค่เก็บของกินอย่างเดียวพอ!"
ปู้หลีเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วไม่ได้ปฏิเสธ "อืม ขอบใจนะ"
"เอ้อ! ขอบใจทำไมล่ะ เราใครกับใคร"
"ลุยเลย!"
นี่คือโหมดเพื่อนเล่นเกมที่เข้าใจกันของทั้งคู่
ไม่ถาม ไม่ซอกแซก เล่นเกมด้วยกันสร้างคุณค่าทางอารมณ์ก็พอ
หลินเหยียนเป็นผู้เล่นสายบุกแหลกที่มีฝีมือแต่ไหนแต่ไร พอพาปู้หลีเข้าเกมก็กลายเป็นเทพแห่งการคุ้มกัน สังหารรวดเดียวเหี้ยน
ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า เวลาล่วงมาถึงสี่ทุ่ม
ปู้หลีถอนหายใจเอ่ย "เอาล่ะ ฉันจะออกไปกินข้าวค่ำสักหน่อย พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า"
หลินเหยียนตอบรับ "ได้ ฉันก็จะออกไปหาอะไรกินเหมือนกัน"
หลินเหยียนก็ไม่ถามอะไรอีก ออกจากทีมทันที ปิดเกม
ครู่หนึ่ง หลินเหยียนเปลี่ยนชุดใหม่ ตั้งใจจะไปโรงอาหารซื้อน้ำหวานใส่เครื่องอะไรสักแก้ว
แต่เพิ่งเปิดประตูออก ห้อง 521 ตรงข้าม ซูหลีก็เปิดประตูออกมาพอดี
ซูหลีที่แต่งตัวไม่ค่อยเป็นทางการนัก เพียงแค่เหลือบมองหลินเหยียนหางตา ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี แล้วเดินตรงไปอีกฝั่งของทางเดิน
หลินเหยียนมองตามหลังซูหลี อดเกาหัวสงสัยไม่ได้
"เฮ้ย? ทำไมรู้สึกว่าเธอก็จะออกไปกินข้าวค่ำเหมือนกัน"
"ช่วงเวลาแมตช์กับเธอบังเอิญจังนะ"
หลินเหยียนยักไหล่นิด ๆ แล้วค่อย ๆ เดินไปอีกฝั่ง
พอมาถึงหัวมุม หันไปเห็นว่าซูหลีไปถึงลานจอดรถข้างล่างแล้ว
ไม่นาน ซูหลีก็ขับรถออกไป
หลินเหยียนพึมพำกับตัวเอง "โอเค สงสัยคิดผิดแล้ว"
ออกไปกินข้าวค่ำจะขับรถไปทำไมกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น วันแรกของภาคการศึกษาใหม่
หลินเหยียนตั้งนาฬิกาปลุกตื่นแต่เช้า หอบตำราแคลคูลัสกับพื้นฐานเศรษฐศาสตร์มุ่งหน้าไปตึกเรียน
เขตมหาวิทยาลัยโมหยู่ใหญ่เหลือเกิน หลินเหยียนต้องตามนำทางเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่นานถึงหาตึกเรียนเจอ
พอมาถึงห้องเรียนชั้นสาม ข้างในเกือบเต็มแล้ว
หลินเหยียนอดขมวดคิ้วไม่ได้
พวกนี้มาเช้ากันจังเลย? ตัวเองมาก่อนเวลาตั้งยี่สิบนาทียังเช้าแล้ว ยังมีเซียนอีก? แถมเยอะซะด้วย?
หลินเหยียนเดินผ่านแถวหน้าอันโหวกเหวก เตรียมจะหาที่นั่งด้านหลัง แต่ก็พบว่าในห้องเรียนเหลือที่ว่างไม่กี่ที่แล้ว
หลินเหยียนทั้งขำทั้งเอือม นี่เรียนมัธยมยังไม่พออีกรึไง กระตือรือร้นกันจัง
ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนดังมาจากกลางแถวที่สองข้างหลังหลินเหยียน
"เฮ้ย! เพื่อน!"
หลินเหยียนหันไปมอง ก็ขมวดคิ้วทันที เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นในหัว
"นายมาอยู่นี่ได้ไง?"
คนที่นั่งกลางแถวที่สองกลับเป็นอู๋เหลียง?
อู๋เหลียงตบที่ว่างข้าง ๆ อย่างตื่นเต้นยิ้มพลางพูด "มา ๆ ๆ! นั่ง นั่ง!"
หลินเหยียนไม่ค่อยอยากไปนั่งแถวที่สองเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีที่อื่นแล้ว
ไอ้นี่ก็ถือว่าเป็นคนแรกในมหาวิทยาลัยโมหยู่ที่ค่อนข้างสนิทหน่อย
หลินเหยียนเดินไปนั่งข้างอู๋เหลียง แล้วถาม "นี่นายไม่ใช่ปีสองเหรอ? เรียนสถิติศาสตร์ด้วยเหรอ?"
อู๋เหลียงหัวเราะหึหึ "ไม่ใช่ ฉันเรียนระบบประปา"
"หา? แล้วนายมาฟังวิชาพื้นฐานเศรษฐศาสตร์ทำไม?"
หลินเหยียนงุนงง
อู๋เหลียงหรี่ตา ชี้ไปรอบ ๆ
ที่นั่งเต็มหมด
"เพื่อนเอ้ย นายไม่เห็นเหรอว่าห้องเรียนนี้แน่นขนาดนี้ คนพวกนั้นมาเพื่อฟังเลคเชอร์รึไง"
"ต้องมาเพื่ออะไรที่สนุกกว่าฟังบรรยายแน่ ๆ"
ได้ยินแล้ว หลินเหยียนถึงจะนึกได้
ใช่สิ ห้องนี้จุได้หกสิบคน ห้องสถิติศาสตร์ 1 มีรวมแค่ไม่ถึงห้าสิบคน
คนมากมายขนาดนี้มาจากไหน?
ขณะที่หลินเหยียนกำลังจะซักต่อ ก็มีเสียงคุ้นหูดังมาจากหน้าประตู
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!