ไฟตรงโถงทางเข้าติดขึ้นโดยอัตโนมัติ แสงสีเหลืองนวลส่องไปยังผนังตู้โชว์นาฬิกาที่ปลายทางเดิน
นาฬิกาปาแตกฟิลิปป์หนึ่งพันสามสิบสี่เรือนเรียงตามซีรีส์และรุ่น ตั้งแต่รุ่นตีบอกเวลาไปจนถึงรุ่นกลไกซับซ้อนระดับสุดยอด ตั้งแต่รุ่นใหม่ไปจนถึงรุ่นโบราณ ตั้งแต่ตัวเรือนสเตนเลสไปจนถึงแพลทินัมและทองกุหลาบ
แสงไฟในตู้กระจกเป็นส่วนหนึ่งของระบบควบคุมอุณหภูมิ นาฬิกาทุกเรือนหมุนเอื่อย ๆ แสงบนหน้าปัดกะพริบวูบวาบ ราวกับกำแพงที่ก่อขึ้นจากกาลเวลาและเงินทอง
เดวิด ชัวยืนอยู่ตรงทางเข้าทางเดิน นิ่งงันไม่ขยับ
“ขอบคุณสำหรับของขวัญชั้นเลิศ!”
หญิงที่มาด้วยกันกับเขาก็นิ่งอึ้งไม่แพ้กัน ทว่าสายตาของเธอกลับถูกสิ่งของอีกฟากหนึ่งของทางเดินดึงดูดไปอย่างรวดเร็ว
ภาพม้วนทิวทัศน์ของโชวอิง ใส่กรอบภาพทรงยาว แขวนอยู่บนผนังตรงหน้าประตูห้องหนังสือ
ทิวทัศน์สีเขียวคราม ลายเส้นละเอียดประณีต กาลเวลาห้าร้อยปีทำให้ผ้าไหมเหลืองลงเล็กน้อย แต่สีสันยังคงหนักแน่นและเข้มข้น
“นี่คือ… โชวอิงหรือ” เธอถาม
ตู้เจ๋อพยักหน้า
“ภาพยอดเขาหลงไหลสวรรค์เถียวหยวน”
เดวิด ชัวเดินไปที่ตู้โชว์นาฬิกา ก้มตัวลงจนแทบจะแนบใบหน้ากับกระจก
“5712/1A-001… 5711/1A-011… 5980/1A-001…” เขาไล่อ่านทีละเรือน เสียงค่อย ๆ เบาลง ราวกับกำลังอ่านรายชื่อ หรือไม่ก็ทักทายเพื่อนเก่า
“เรือนนี้… 5160A-001 รุ่นพิเศษมงกุฎเสาโรมันของมิเกลันเจโล ผลิตทั่วโลกเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบเรือน”
เขาหันมามองตู้เจ๋อ “ผมตามหาเรือนนี้มาสามปีแล้ว”