【จักรวาลคู่ขนาน ไม่มีความเกี่ยวข้องแม้แต่น้อยกับบุคคลหรือเหตุการณ์ใดในโลกความเป็นจริง!】
【ความรู้เฉพาะทางและเบื้องลึกหลายอย่างในเรื่องนี้ไม่อาจผ่านการตรวจสอบอย่างมืออาชีพได้ ส่วนที่ไม่เป็นมืออาชีพยิ่งตรวจสอบไม่ได้เข้าไปใหญ่ ทั้งหมดเป็นเรื่องแต่ง หากมีส่วนใดคล้ายคลึงกัน ถือเป็นความบังเอิญล้วน ๆ】
【เรื่องนี้ไม่มีพล็อตชวนเอียนอย่างซื้อรถซื้อบ้านแล้วถูกดูแคลน หรือไปงานเลี้ยงรุ่นแล้วทำเท่ตบหน้าคนอื่น มุกห่วย ๆ แบบนั้นไม่มีทั้งนั้น ถ้าเจอสักข้อ ข้าจะยืนกลับหัวกินขี้แบบไม่ดื่มน้ำตาม】
【ใครฝากข้อความไว้ ปีนี้รวยทะลุฟ้า!】
【ฝากสมองไว้ก่อน ฝากสมองไว้ก่อน ข้าบอกให้เจ้าฝากสมองไว้ก่อน!】
【จุดต่อคิวทะลุมิติของเหล่านักอ่าน…】
เซี่ยงไฮ้ หลู่เจียจวน
เสียงร้องอันเร้าอารมณ์ของนักร้องวิญญาณก้องอยู่ในหูฟังบลูทูธ “ผักดอง ผักดอง ผักดอง ยังขายสิบหยวน... อย่าบอกคนที่รักลึกซึ้งว่าขายแปดหยวน... ถ้า ถ้า ถ้า... ก็ช่างมันเถอะ... อย่าบอกคนที่กำลังเศร้าว่าบ๊ายบายนะ~~~!”
ตู้เจ๋อสวมเสื้อเหลืองของพนักงานส่งอาหาร ฮัมเพลงพลางบิดคันเร่งรถไฟฟ้า ในหัวคำนวณเส้นทางส่งอาหารออร์เดอร์ถัดไปอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ตู้ม! ระบบข้ามภพผูกกับโฮสต์เรียบร้อยแล้ว โฮสต์จะเริ่มทะลุภพในอีก 7 วัน โปรดเตรียมตัวล่วงหน้า】
【มอบแพ็กเกจของขวัญมือใหม่เรียบร้อยแล้ว ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับกระเป๋าเทวดาไม่จำกัดหนึ่งใบ สิ่งของที่โฮสต์เก็บเข้ากระเป๋าสามารถตั้งจำนวนให้เป็นอนันต์ได้ และได้รับแผงคุณสมบัติหนึ่งชุด เมื่อทำภารกิจของระบบสำเร็จจะได้รับแต้มคุณสมบัติเพื่อนำไปอัปเกรด】
【การทะลุภพครั้งแรกของโฮสต์จะเริ่มขึ้นในอีก 7 วัน โลกปลายทางสุ่มเลือก โปรดเตรียมตัวให้พร้อม】
【เริ่มนับถอยหลัง: 168:00:00】
ตู้เจ๋อ: “ฮ่า ๆ ๆ! นิยายมะเขือเทศไม่เคยหลอกข้าจริง ๆ!”
หลังเสียงประกาศจบลง ตัวเลขสีฟ้าเรืองแสงแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงมุมขวาบนของจอประสาทตาตู้เจ๋อ และลดลงทีละวินาที
ในห้วงลึกของจิตใจเขามีกระเป๋าเทวดาไม่จำกัดเพิ่มขึ้นมาใบหนึ่ง
ตู้เจ๋อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจยอดเงินในวีแชทกับบัญชีธนาคาร รวมกันได้ 183,412 หยวน
“จิ๊ ไอ้ยาจก!”
“ระบบ ข้าเอาเจ้าใส่กระเป๋าเทวดาไม่จำกัดได้ไหม ข้าอยากแจกระบบให้พวกนักอ่านหนุ่มหล่ออย่างเผิ่งเฮ่าคนละเครื่อง!”
【ระบบกลอกตาใส่เจ้า พร้อมถ่มน้ำลายใส่หนึ่งครั้ง!】
“จิ๊! ไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย! ไม่มีไลก์ให้เจ้าแล้ว”
......
หลายวันต่อมา ตู้เจ๋อเข้าสู่โหมดทุ่มหมดหน้าตัก!
ทองคำ เงิน อาหารสำเร็จรูป ยาลิ่วเว่ยตี้หวงหวาน......
ความหลากหลายของสินค้าเรียกได้ว่าน่าตกตะลึง!
ตู้เจ๋อ: “ไม่มีใครเข้าใจการทะลุมิติมากไปกว่าข้า ไม่มี!”
......
เจ็ดวันต่อมา ภายในห้องเช่า การนับถอยหลังก่อนทะลุมิติกำลังดำเนินอยู่...
【กำลังจะเริ่มทะลุมิติ: 3...2...1...0...】
แสงสีขาว เป็นสีขาวแบบขาวนวลราวกับไข่ขาว
เหมือนตอนเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ตหลังโต้รุ่ง แล้วถูกแสงแดดสาดใส่หน้าในเสี้ยววินาที
เมื่อแสงสีขาวจางลง เขากวาดตามองไปรอบ ๆ เป็นห้องรับแขกห้องหนึ่ง ตกแต่งแบบเก่า ผนังสีขาวเริ่มเหลือง บนเพดานมีโคมไฟติดเพดานหนึ่งดวง รูปแบบอย่างน้อยก็เก่าถึงศตวรรษก่อน
บนโต๊ะชาใบหนึ่งมีแก้วเคลือบวางอยู่ ตัวแก้วพิมพ์อักษรสีแดงห้าตัวว่า “รับใช้ประชาชน” ข้าง ๆ มีเปลือกเมล็ดแตงโมกระจายอยู่ไม่กี่ชิ้น
ตรงมุมห้องมีโทรทัศน์สีรุ่นเก่า จอใหญ่ยี่สิบเอ็ดนิ้ว กำลังฉายสโลแกนโฆษณาสินค้าแต่ละยี่ห้อสลับกันไปมา
“นมดี วัวดี กวางหมิงดี”
“มีเคเอฟซี ชีวิตก็รสชาติดี”
“เป้าหมายของเราคือ ไม่มีฟันผุ”
......
【ตู้ม! โฮสต์เดินทางถึงโลกเป้าหมายแล้ว — 《ข้าไม่ใช่เทพเจ้าแห่งยา》 ระดับความยาก: B】
【ฝังตัวตนเรียบร้อย: เฉาปิน เจ้าหน้าที่ระดับสองของหน่วยสืบสวนคดีอาญาประจำเมือง เป็นน้องชายของเฉาฮุ่ย อดีตภรรยาของเฉิงหยง】
【พละกำลัง: 80】
【ความเร็ว: 80】
【ร่างกาย: 80】
【สติปัญญา: 80】
【ค่าเฉลี่ยของคนทั่วไป: 80】
【แต้มคุณสมบัติอิสระคงเหลือ: 0】
【ทักษะพิเศษ: ไม่มี】
【ประเมินความสามารถโดยรวม: โบลต์ใช้เวลาเพียง 9.58 วินาทีในการวิ่ง 100 เมตร ส่วนเจ้าใช้เวลาแค่อึดใจเดียว... อึดใจที่ข้าขอหายใจอีกครั้ง ไทสันชกวัวตายได้ด้วยหมัดเดียว ส่วนเจ้าชกไปแล้ววัวคงหันกลับมามองด้วยความฉงน สิ่งเดียวที่เจ้าสองคนมีเหมือนกันคือเป็นสัตว์ในอันดับไพรเมต】
【ภารกิจหลัก: เปลี่ยนชะตากรรมของตัวละครสำคัญ เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับแต้มคุณสมบัติตามอิทธิพลที่ส่งผล】
【เวลานับถอยหลังของภารกิจ: 1825 วัน】
ตู้เจ๋อนวดขมับ ค่อย ๆ ทำความเข้าใจข้อมูลเหล่านี้อย่างละเอียด
ตัวเลขนับถอยหลังตรงมุมขวาบนของจอประสาทตาเปลี่ยนเป็น 1825 วัน สีฟ้าเรืองแสงและลดลงทีละวินาที
《ข้าไม่ใช่เทพเจ้าแห่งยา》
เขานึกถึงภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างรวดเร็ว
เข้าฉายในปี 2018 นำแสดงโดยสวีเจิ้ง เนื้อเรื่องกล่าวถึงช่วงราวปี 2002 ถึง 2003 เฉิงหยง เจ้าของร้านขายน้ำมันนวดอินเดียตกอับ ลักลอบนำเข้าเกอลี่หนิง ยาสามัญเลียนแบบจากอินเดีย เพื่อขายให้ผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเรื้อรังที่ซื้อยาของแท้ไม่ไหว ก่อนจะถูกจับในภายหลัง
......ตู้เจ๋อกวาดตามองห้องรับแขกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้
เขานึกว่าจะทะลุมิติไปยังยุคโบราณที่ข้าวยากหมากแพง หรือไม่ก็สนามรบต่อต้านญี่ปุ่นเสียอีก
ที่ไหนได้ กลับเป็นเซี่ยงไฮ้ปี 2003!
“เหล็กข้ออ้อยกับอิฐแดงปูนซีเมนต์ที่ข้ากักตุนไว้...” มุมปากตู้เจ๋อกระตุก
กระเป๋าเทวดาไม่จำกัดอัดแน่นไปด้วยสินค้าหลากหลายประเภท แต่ดันมาโผล่ที่นี่เนี่ยนะ?
“ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว”
ความทรงจำของ “เฉาปิน” ที่ระบบฝังไว้กำลังผสานเข้ากับความทรงจำในหัวอย่างรวดเร็ว
เฉาปิน อายุยี่สิบเจ็ดปี เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสองของหน่วยสืบสวนคดีอาญาสังกัดสำนักงานความมั่นคงสาธารณะนครเซี่ยงไฮ้ เข้าทำงานมาได้สี่ปี ความสามารถในการทำงานอยู่เหนือระดับกลางเล็กน้อย ไม่มีความดีความชอบใหญ่โตและไม่มีความผิดพลาดร้ายแรง
พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก เขากับเฉาฮุ่ยพี่สาวพึ่งพากันเติบโตมา
เฉาฮุ่ยแต่งงานกับเฉิงหยง ก่อนจะหย่าร้างกันในภายหลัง ทั้งคู่มีลูกชายด้วยกันคนหนึ่งชื่อเฉิงเสี่ยวชู่
ตอนนี้เฉาปินอาศัยอยู่คนเดียวในบ้านเก่าที่ทางหน่วยงานจัดสรรให้ ซึ่งก็คือห้องที่เขาอยู่ตอนนี้
เงินเก็บ...ตู้เจ๋อค้นดูความทรงจำ
หนึ่งแสนสามหมื่นหยวน
เจ้าเฉาปินคนนี้ได้เงินเดือนกับโบนัสรวมกันเดือนละสี่พันกว่าหยวน พักหอพักของหน่วยงานมาสี่ปีโดยไม่ต้องจ่ายค่าเช่า จึงเก็บเงินได้ถึงหนึ่งแสนสามหมื่นหยวน
“ไม่เลว ๆ เงินเดือนตำรวจสูงขนาดนี้เชียวหรือ” ตู้เจ๋อพยักหน้าอย่างพอใจ
เขาเดินไปที่ห้องน้ำแล้วมองตัวเองในกระจก
ใบหน้าในกระจกเป็นทรงเหลี่ยม คิ้วหนา ดวงตาไม่โตแต่เป็นประกาย สันจมูกโด่งตรง ใต้คางมีไฝที่ไม่เด่นชัดนัก
ทรงผมเป็นทรงมาตรฐานของตำรวจ
รูปร่างปานกลางค่อนไปทางกำยำ สูงราวหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร พอสวมเสื้อผ้าก็ดูแข็งแรง หน้าตาถือว่าใช้ได้
ตู้เจ๋อทำสีหน้ากวน ๆ ใส่กระจก แล้วเอ่ยว่า “ต้องเพิ่มเงิน!”
พูดจบเขายังยืนหัวเราะเพ้ออยู่หน้ากระจกอีกพักใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปที่ห้องรับแขก แล้วเริ่มค้นหาสิ่งของภายในห้อง
ในตู้เสื้อผ้ามีเสื้อเชิ้ตหลายตัวกับเสื้อหนังหนึ่งตัว ส่วนในโต๊ะข้างเตียงมีปืนประจำกายและบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ — บัตรตำรวจสืบสวนคดีอาญาสำนักงานความมั่นคงสาธารณะนครเซี่ยงไฮ้ ในรูปถ่ายก็คือใบหน้าที่เห็นในกระจก
ตู้เจ๋อเริ่มเรียบเรียงความคิด เขาจำเส้นเวลาของภาพยนตร์ได้ไม่แม่นยำนัก แต่โครงเรื่องคร่าว ๆ ยังอยู่
เฉิงหยง เจ้าของร้านขายน้ำมันนวดอินเดียที่กำลังตกอับ ร้านตั้งอยู่บนถนนเก่าแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ธุรกิจซบเซาจนแทบไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า
เฉาฮุ่ยอดีตภรรยาต้องการพาลูกชายไปต่างประเทศ ทั้งยังแย่งชิงสิทธิ์เลี้ยงดูลูก ส่วนพ่อของเฉิงหยงป่วยเป็นเนื้องอกหลอดเลือด ต้องเข้ารับการผ่าตัดและจำเป็นต้องใช้เงิน
ในยามที่หมดหนทาง หลวีโซ่อี้ ผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาวมาหาเฉิงหยงและขอให้เขาไปอินเดียเพื่อลักลอบนำเข้าเกอลี่หนิงยาสามัญเลียนแบบราคาถูก
เกอลี่หนิงของแท้ผลิตโดยโนวาในสวิตเซอร์แลนด์ กล่องหนึ่งราคาสามหมื่นเจ็ดพันหยวน
ยาสามัญเลียนแบบจากอินเดีย กล่องหนึ่งราคาแค่ห้าร้อยหยวน
เฉิงหยงร่ำรวยจากเรื่องนี้ แต่ภายหลังกลัวเกิดเรื่องจึงเลิกทำ
ต่อมาหลวีโซ่อี้ซื้อยาไม่ไหวจนเสียชีวิต เฉิงหยงรู้สึกผิดจึงกลับมาเริ่มรับซื้อยาอีกครั้ง ไม่เพียงไม่หากำไร แต่ยังยอมควักเงินตัวเองช่วย สุดท้ายก็ถูกจับ
เขาถูกตัดสินจำคุกห้าปี ลดโทษออกมาได้หลังผ่านไปสองปี
ตอนจบของภาพยนตร์ เกอลี่หนิงถูกบรรจุเข้าในระบบประกันสุขภาพ ผู้ป่วยไม่ต้องซื้อยาราคาแพงลิบลิ่วอีกต่อไป
แต่คนที่ในช่วงหลายปีนั้นถูกบีบให้ตาย เพราะหายาราคาถูกกินไม่ได้ล่ะ?
ตู้เจ๋อลูบคาง
ภารกิจที่ระบบมอบให้คือ “เปลี่ยนชะตากรรมของตัวละครสำคัญ” และจะมอบแต้มคุณสมบัติตามผลกระทบที่เกิดขึ้น
ตัวละครสำคัญ ได้แก่ เฉิงหยง หลวีโซ่อี้ เผิ่งเฮ่า หรือหวงเหมา ศาสดาหลิว และซือฮุ่ย
ตู้เจ๋อนอนบนเตียง ประสานมือรองท้ายทอย ครุ่นคิดว่าควรเริ่มต้นจากทางไหนถึงจะดีที่สุด...
......
วันรุ่งขึ้น ตู้เจ๋อมองกล่องบรรจุภัณฑ์สีขาวน้ำเงินที่เพิ่งซื้อมาหมาด ๆ บนกล่องมีข้อความภาษาอังกฤษว่า “Gleevec” พร้อมโลโก้ของโนวา วันผลิต เลขล็อต และวันหมดอายุครบถ้วน
เขาพลิกดูด้านหลัง ฉลากภาษาจีนเขียนว่า “ยาเม็ดอิมาทินิบเมไซเลต” ขนาด 100 มิลลิกรัม × 120 เม็ด
ของแท้ที่ซื้อมาในราคาสามหมื่นเจ็ดพันหยวน ซื้อจากร้านขายยาที่ถูกต้อง
ตู้เจ๋อหยิบของออกมาจากกระเป๋าเทวดาไม่จำกัดอีกครั้ง
หนึ่งกล่อง สองกล่อง สามกล่อง...ยี่สิบกล่องวางเรียงอยู่บนเตียง
เกอลี่หนิงยี่สิบกล่อง คิดตามราคาตลาดกล่องละสามหมื่นเจ็ดพันหยวน รวมมูลค่าเจ็ดแสนสี่หมื่นหยวน
“ฮี่ ๆ”
ตู้เจ๋อยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่เพิ่งขโมยไก่มาได้
แต่ไม่นานเขาก็หุบยิ้ม
เขาต้องคิดให้ดีว่าจะเปลี่ยนยาเหล่านี้ให้เป็นแรงผลักดันที่พลิกชะตากรรมของกลุ่มตัวเอกได้อย่างไร
ตัวเขาเองย่อมออกหน้าไปขายยาไม่ได้ อาชีพและสถานะไม่เอื้ออำนวย อีกทั้งยังไม่อนุญาตให้ทำ ต้องหาตัวแทนสักคน เป็นคนที่มีความต้องการและมีแรงจูงใจจะทำเรื่องนี้
แน่นอนว่าคนนั้นต้องเป็นเฉิงหยง
ตอนนี้เฉิงหยงยังเปิดร้านขายน้ำมันนวดอินเดียของตัวเอง ธุรกิจซบเซาจนหัวหมุน
นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
ที่ยาสามัญเลียนแบบจากอินเดียมีตลาด ก็เพราะยาแท้มีราคาแพงเกินไป
แต่ถ้าสามารถหายาของแท้มาได้ในราคาถูกล่ะ?
เขามีกระเป๋าเทวดาไม่จำกัด สามารถทำสำเนาเกอลี่หนิงของแท้ได้ไม่จำกัด
ให้เฉิงหยงขายยาแท้ในราคาต่ำกว่าราคาตลาดมาก เช่น กล่องละห้าพันหยวน
ไม่เพียงแก้ปัญหาผู้ป่วยซื้อยาไม่ไหว แต่ยังหลีกเลี่ยงความเสี่ยงทางกฎหมายจากการลักลอบนำเข้ายาสามัญเลียนแบบได้ด้วย
สิ่งที่ขายเป็นของแท้ พูดอย่างเคร่งครัดก็แค่ “เทขายยานำเข้าราคาถูก”
แน่นอนว่าในทางกฎหมาย การขายยาตามใบสั่งแพทย์โดยไม่มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจยา ก็ยังถือว่าผิดกฎหมายอยู่ดี
แต่เมื่อเทียบกับการลักลอบนำเข้ายาสามัญเลียนแบบจากอินเดียแล้ว ลักษณะความผิดแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
นี่คือพื้นที่สีเทาที่อยู่ระหว่างความถูกกฎหมายกับผิดกฎหมาย หากปกปิดได้ก็เป็นสีเทา แต่ถ้าปกปิดไม่อยู่เมื่อไรก็กลายเป็นสีดำ
ก่อนออกจากบ้าน ตู้เจ๋อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมองกระจกอีกครั้ง เตือนตัวเองให้จำตัวตนใหม่ไว้
ใบหน้าของ “เฉาปิน” หัวใจของตู้เจ๋อ
“เริ่มงานได้”
---
หลังจากนั้น ตู้เจ๋อใช้เวลาหลายวันทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม ก่อนจะไปหาเฉิงหยง
เซี่ยงไฮ้ปี 2003 แตกต่างจากที่เขาเคยเห็นในโลกความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีจักรยานสาธารณะกับพนักงานส่งอาหารเต็มถนน ไม่มีคิวอาร์โค้ดหรือการจ่ายเงินผ่านโทรศัพท์ให้เห็นทั่วไป
ผู้คนเหน็บโทรศัพท์โนเกียกับโมโตโรลาไว้ที่เอว แผงหนังสือริมถนนขายหนังสือพิมพ์ภาคค่ำฉบับละห้าสิบเฟิน
แท็กซี่เป็นรถซานตานา ค่าโดยสารเริ่มต้นสิบหยวนสำหรับสามกิโลเมตร
คนเดินถนนแต่งตัวเรียบง่าย สีหน้ามีความสงบเสงี่ยมและเร่งรีบ อันเป็นเอกลักษณ์ของยุคสมัยนี้......