หานเส้าถิงกับตู้เฉิงอันยังตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะชนะ ทั้งคู่จึงหันมามองกู้หลินพร้อมกัน
“นายพูดเองเลย ต่อไปอยากขึ้นผ่าตัดกับศัลยกรรมประสาทบ่อย ๆ ไหม?”
กู้หลินพยักหน้าอย่างซื่อตรง
“อยากครับ”
แววพอใจเพิ่งปรากฏขึ้นในดวงตาหานเส้าถิง ตู้เฉิงอันก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“แล้วศัลยกรรมหลอดเลือดล่ะ? การเย็บต่อหลอดเลือดด้วยกล้องจุลทรรศน์ การสร้างหลอดเลือดแดงขึ้นใหม่ การควบคุมเลือดออกซับซ้อน นายก็น่าจะสนใจเหมือนกันใช่ไหม?”
กู้หลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มอย่างเก้อเขิน
“ก็อยากครับ”
หานเส้าถิง: “……”
เจิ้งฉ่วย: “……”
รอยยิ้มของตู้เฉิงอันยิ่งกว้างขึ้น น้ำเสียงฟังดูเหมือนทวงคืนชัยชนะได้แล้ว
“ได้ยินไหม เด็กคนนี้พูดเองนะ”
ในที่สุดเจิ้งฉ่วยก็ทนไม่ไหว
“เดี๋ยวก่อนครับ หัวหน้าทั้งสองท่าน”
เขาก้าวไปข้างหน้า น้ำเสียงมีแววฮึดสู้เฮือกสุดท้าย
“พวกคุณลืมหรือเปล่าว่าตอนนี้เขายังอยู่ใต้การดูแลของผม?”
หานเส้าถิงเหลือบมองเขา ก่อนถามคำถามแทงใจดำ
“แล้วไง?”
ตู้เฉิงอันหันมามองเขาเช่นกัน แล้วเอ่ยชม
“นายดูแลเขาได้ดีจริง ๆ”
เจิ้งฉ่วยถูกคำพูดนี้ทำเอาอึ้งไปชั่วขณะ แต่เพียงวินาทีต่อมาก็เข้าใจทันที
ดูแลได้ดี เพราะงั้นยิ่งต้องแย่งไป
หัวใจเจิ้งฉ่วยเย็นวาบ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนชาวสวนที่อุตส่าห์รดน้ำดูแลผักกาดขาวจนโต
แต่พอผักกาดขาวเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง บ้านข้าง ๆ สองบ้านก็หิ้วตะกร้ามายืนรออยู่ตรงหัวแปลงแล้ว แถมแต่ละคนยังทำเหมือนมีเหตุผลเต็มประดา
เจิ้งฉ่วยสูดหายใจลึก ยังคิดจะกู้สถานการณ์อีกสักครั้ง