พิสูจน์แล้วว่าลางสังหรณ์ของเขาไม่ผิด
หลังผ่าตัดเสร็จไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เซี่ยเฉิงอันกับถังเยว่ก็ตามหาหลี่เหวินโจวเจอ
“หัวหน้าหลี่”
หลี่เหวินโจวกำลังยิ้มแย้มชมการผ่าตัดเมื่อครู่นี้กับเหอสวี่และอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ พอเห็นถังเยว่กับอีกคนมาหา เขาก็ถามอย่างสงสัยอยู่บ้าง
“หัวหน้าทั้งสองมีธุระอะไรหรือครับ?”
“พวกเรามาหากู้หลิน”
หลี่เหวินโจวมองทั้งสองคนด้วยแววตาระแวดระวังเล็กน้อย
“มาหากู้หลิน?”
ถังเยว่กระแอม พยายามทำเสียงตัวเองให้ฟังดูเป็นปกติ
“อยากคุยเรื่องการผ่าตัดเมื่อกี้”
“แล้วก็…อยากเลี้ยงข้าวกู้หลินด้วย”
หลี่เหวินโจวมองเซี่ยเฉิงอันทีหนึ่ง แล้วมองถังเยว่ทีหนึ่ง
จากนั้นก็หันไปมองเหอสวี่กับรองผู้อำนวยการจ้าวที่ยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ ราวกับกำลังถามว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
สุดท้ายเขาหันไปมองกู้หลิน แล้วก็จำต้องยอมรับความจริงข้อนี้
เพิ่งวันแรกเอง ก็พัฒนาไปถึงขั้นชวนไปกินข้าวกันสองต่อสองแล้วเหรอ?
ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์และเจือความกังวลของหลี่เหวินโจว กู้หลินก็เดินตามถังเยว่กับเซี่ยเฉิงอันไป
พอทั้งสามคนก้าวออกไป หลี่เหวินโจวก็รีบร้อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหานเส้าถิง
【คนจากโรงพยาบาลเป่ยเสียจะเลี้ยงข้าวกู้หลินกันสองต่อสองคืนนี้!】
หานเส้าถิงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【นายจบเห่แล้ว! นายจบเห่แล้ว! นายจบเห่แล้ว!】
【ไม่รู้หรือไงว่ากู้หลินเป็นสมบัติล้ำค่าของโรงพยาบาล?】
【พาออกไปก็พอว่าแล้ว ทำไมไม่ดูแลให้ดีหน่อย?】
หานเส้าถิงส่งข้อความต่อเนื่องกันเป็นชุด พอว่าหลี่เหวินโจวจนหนำใจแล้วจึงถามอย่างโล่งอก