ในห้องทำงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงฮัมเบา ๆ จากเครื่องปรับอากาศ
เฉินมู่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหยุดกินอาหารเช้า
เขารู้สึกได้ว่าครั้งนี้กู้หลินจริงจัง ไม่ใช่แค่คาดเดา แต่ใกล้จะได้ข้อสรุปแล้ว
ผ่านไปพักใหญ่ กู้หลินค่อย ๆ วางปากกาลง หยิบกระดาษเอสี่ที่เต็มไปด้วยบทวิเคราะห์ขึ้นมา แล้วลุกยืน
เฉินมู่ชะงักไป
“จะไปไหน?”
กู้หลินหนีบกระดาษไว้ในแฟ้มประวัติผู้ป่วย น้ำเสียงสงบนิ่ง
“ไปหาอาจารย์โจว”
*
ประตูห้องทำงานแพทย์แง้มอยู่ กู้หลินเคาะประตูเบา ๆ
“เข้ามา”
ตอนผลักประตูเข้าไป โจวเหวินหย่วนกำลังอ่านประวัติผู้ป่วยฉุกเฉินของเมื่อวาน บนโต๊ะมีกองเอกสารหนาเตอะวางอยู่
กู้หลินวางเอกสารลงบนโต๊ะ
“อาจารย์”
“หืม? มีอะไรหรือ?”
กู้หลินเงียบไปสองวินาที ก่อนพูดตรง ๆ
“ผมคิดว่าทิศทางการวินิจฉัยผู้ป่วยคนนั้นในแผนกโลหิตวิทยาอาจผิดครับ”
ปลายปากกาหยุดชะงัก ห้องทำงานเงียบไปชั่วขณะ โจวเหวินหย่วนเงยหน้ามองเขา
“พูดต่อสิ”
กู้หลินยื่นเอกสารที่จัดเตรียมไว้ให้ จากนั้นก็เริ่มวิเคราะห์ทีละข้อ
ไข้สูง ม้ามโต เม็ดเลือดทั้งสามสายลดลง ระดับเฟอร์ริตินเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง ไตรกลีเซอไรด์สูงขึ้น ไฟบริโนเจนลดลง การทำงานของตับผิดปกติ และการแข็งตัวของเลือดแย่ลง
ทุกครั้งที่เขาพูดจบหนึ่งข้อ สีหน้าของโจวเหวินหย่วนก็เคร่งขรึมขึ้นอีก ห้องทำงานค่อย ๆ เงียบลง แม้แต่เฉินมู่ก็ไม่กล้าแทรก
เมื่อกู้หลินพูดจบ โจวเหวินหย่วนก้มลงอ่านเอกสารอีกครั้ง นิ้วเคาะโต๊ะช้า ๆ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้น