กู้หลินเคาะประตู คนในห้องทำงานต่างหันมามองเขา
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเงียบลงไปสองวินาที
กู้หลิน—บุคคลที่กำลังเป็นที่พูดถึงที่สุดทั่วทั้งโรงพยาบาลในช่วงนี้
หลายคนได้ยินมานานแล้วว่าเดือนนี้เขาจะมาหมุนเวียนที่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร แต่พอเห็นตัวจริงก็ยังตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
คนแรกที่เอ่ยปากคือแพทย์ประจำบ้านวัยประมาณ 35 ปี
“กู้หลินเหรอ?”
“ครับ”
“มารายงานตัวใช่ไหม?”
“ครับ อาจารย์”
ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย
“ยินดีต้อนรับ ฉันซ่งเจ๋อ ต่อไปอยู่ทีมเดียวกันนะ”
กู้หลินยิ้มพลางพยักหน้า
“อาจารย์ซ่ง”
นักศึกษาแพทย์ฝึกอบรมอีกสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ สบตากัน สีหน้าดูซับซ้อนเล็กน้อย
ตอนนี้กู้หลินยังเรียนอยู่ปีหนึ่งของปริญญาโท ตามหลักแล้วพวกเขาก็ควรอยู่รุ่นเดียวกัน
แต่ปัญหาคืออีกฝ่ายเก่งกว่าพวกเขามาก ไม่มีใครมองเขาเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาจริง ๆ
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอก
ห้องทำงานที่เมื่อครู่ยังมีเสียงคุยกันอยู่บ้างพลันเงียบลง แม้แต่หมอหลายคนที่กำลังคุยกันก็ยังเผลอนั่งตัวตรงขึ้น
วินาทีถัดมา ประตูห้องทำงานก็เปิดออก หลินหานชวนเดินเข้ามา
เขากวาดตามองทั่วห้อง ก่อนจะหยุดสายตาที่กู้หลินอย่างรวดเร็ว
“มาแล้วเหรอ?”
“ผู้อำนวยการหลิน”
หลินหานชวนมองเขาอยู่สองวินาที แล้วถามตรง ๆ
“เขียนเวชระเบียนเป็นไหม?”
กู้หลินชะงักไปเล็กน้อย
“เป็นครับ”
“เขียนคำสั่งการรักษาหลังผ่าตัดเป็นไหม?”
“พอเป็นครับ”
“เปลี่ยนแผลล่ะ?”
“เป็นครับ”
หลินหานชวนพยักหน้า
“ไม่เลว ทำเป็นตั้งหลายอย่าง”
พูดจบ เขาก็ยื่นเวชระเบียนฉบับหนึ่งให้กู้หลินทันที