ซ่งเจ๋อกำลังเดินผ่านมาพอดี พอได้ยินสองตำแหน่งนั้น เขาก็หยุดกึกทันที
พอกู้หลินวางสาย ซ่งเจ๋อก็เดินเข้ามาหาอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ใครโทรมา?”
“สำนักงานบริหารโรงพยาบาลเหรอ? ผอ.เจิ้งเหรอ?”
“อืม”
กู้หลินลูบคาง ก่อนจะยิ้มเสริมภายใต้สายตาตะลึงของซ่งเจ๋อ
“แล้วก็เลขาธิการโจวด้วย”
มุมปากซ่งเจ๋อกระตุก ดูเหมือนเขาจะชินแล้ว
“โอเค”
เขาวางเวชระเบียนในมือลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเหมือนหมดอาลัยตายอยาก
“ความเร็วในการเลื่อนขั้นของนาย จากแผนกพุ่งตรงไปถึงสำนักงานบริหารโรงพยาบาลแล้วนะ”
หลินหานชวนเดินเข้ามาจากประตูพอดี เมื่อได้ยินทั้งสองคุยกัน เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“สำนักงานบริหารโรงพยาบาล?”
กู้หลินพยักหน้า
“ฝ่ายการศึกษาและวิจัยบอกให้ผมไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”
หลินหานชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ไปก่อน”
กู้หลินรับคำแล้วเตรียมจะออกไป แต่หลินหานชวนเรียกเขาไว้
“กู้หลิน”
หลินหานชวนมองเขา น้ำเสียงแฝงคำกำชับอย่างนุ่มนวล
“พวกเขาเสนออะไรมา ก็ฟังไว้”
“แต่ต้องรู้ด้วยว่าอะไรเป็นประโยชน์กับนายในตอนนี้ และอะไรจะกินเวลา”
กู้หลินรับคำอย่างรวดเร็ว
“เข้าใจแล้ว”
เมื่อกู้หลินมาถึงสำนักงานบริหารโรงพยาบาล ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย มีเสียงสนทนาเบา ๆ ดังออกมาจากข้างใน
กู้หลินเคาะประตูสองครั้งแล้วผลักเข้าไป ผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษาและวิจัยเป็นคนแรกที่เห็นเขา
“มาแล้ว”
ในห้องทำงานมีคนนั่งอยู่หลายคน ทั้งผู้อำนวยการเจิ้งชิงหย่วน เลขาธิการโจวฉี่ซาน และผู้อำนวยการฝ่ายการศึกษาและวิจัย...
บนโต๊ะยังมีใบคะแนนการแข่งขันระดับมณฑลของกู้หลินกับสรุปเคสผู้ป่วยในช่วงที่ผ่านมา
เจิ้งชิงหย่วนยิ้มเล็กน้อย
“ไม่ต้องยืนหรอก นั่งสิ”
โจวฉี่ซานอายุมากกว่าเจิ้งชิงหย่วนเล็กน้อย บนใบหน้าแทบไม่มีรอยยิ้ม สายตาที่มองคนเต็มไปด้วยแรงกดดัน