นอกห้องผ่าตัด หลินหว่านกับเฉิงฉี่ซานยืนรออยู่หน้าประตูตลอด
พอเห็นเจิ้งฉ่วยกับกู้หลินออกมา ทั้งสองก็รีบลุกขึ้นทันที
ในมือหลินหว่านยังถือกังหันลมเล็ก ๆ สีฟ้าอยู่ นิ้วกดทับใบพัดพลาสติกจนมันบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย
เจิ้งฉ่วยถอดหน้ากากออก ไม่ได้อ้อมค้อมอะไร
“การผ่าตัดราบรื่นดี”
ความตึงเครียดคลายลงฉับพลัน ขอบตาของหลินหว่านแดงขึ้นมาทันที
“ดี ดีเลย”
เฉิงฉี่ซานก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ชะโงกมองไปด้านหลังอย่างร้อนใจ
“เด็กเป็นยังไงบ้าง?”
“ส่งไปห้องพักฟื้นแล้ว”
เจิ้งฉ่วยไม่ได้อธิบายอะไรมาก
“พอฟื้นจากยาสลบแล้วจะย้ายไปห้องพักผู้ป่วย คืนนี้ต้องคอยสังเกตระดับความรู้สึกตัว การพูด การเคลื่อนไหวของแขนขา แล้วก็อาการปวดหัวเป็นพิเศษ”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองหลินหว่านที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รู้ตัว ก่อนเสริมอีกประโยค
“อีกอย่าง พอฟื้นแล้วอย่าเอาแต่ถาม ให้เขาพักผ่อน”
เฉิงฉี่ซานพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ได้ครับ ขอบคุณหัวหน้าเจิ้ง พวกเราจำไว้แล้ว”
กู้หลินยืนอยู่ข้างเจิ้งฉ่วย ไม่ได้พูดแทรก
เพราะตอนนี้ระบบที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกแล้ว
【เหตุการณ์ทางคลินิกที่ซ่อนอยู่สำเร็จ: มีส่วนร่วมในขั้นตอนสำคัญของการผ่าตัดฟื้นฟูการไหลเวียนเลือดในผู้ป่วยเด็กโรคโมยาโมยา】
【ผลประเมินเหตุการณ์: ยอดเยี่ยม】
【การผ่าตัดสำคัญ: เย็บมุมด้านใกล้ มุมด้านไกล และผนังด้านหน้าของการต่อหลอดเลือดแดงขมับตื้นเข้ากับหลอดเลือดแดงสมองกลางสำเร็จ】
【มอบรางวัล: เสริมความมั่นคงในการต่อหลอดเลือดด้วยกล้องจุลทรรศน์ และเสริมความเข้าใจในวิธีผ่าตัดฟื้นฟูการไหลเวียนเลือดในสมองเด็ก】