เช้าวันต่อมา หลังส่งเวรกันเสร็จที่ห้องทำงานแผนกฉุกเฉิน สวี่โม่ก็หอบเอกสารการแข่งขันกองโตพรวดพราดเข้ามา
ในเอกสารมีทุกอย่าง ทั้งทักษะ การปฏิบัติ การวิเคราะห์กรณีศึกษา...
ผมของเขายุ่งเหยิงราวกับเพิ่งโดนฟ้าผ่ามา ใต้ตายังคล้ำเป็นหมีแพนด้าอย่างเห็นได้ชัด
“รุ่นน้อง ตารางอบรมเตรียมแข่งออกมาแล้ว”
อบรมภาคทฤษฎี ฝึกวิเคราะห์กรณีศึกษา เสริมทักษะภาคปฏิบัติ จำลองการตัดสินใจแบบองค์รวม...
ตารางกิจกรรมอัดแน่นจนแทบไม่มีช่องให้หายใจ
เฉินมู่เห็นแล้วถึงกับหน้าเปลี่ยนสี
“นี่มันแข่งอะไรกัน นี่มันคอร์สติวสอบเข้ามหาวิทยาลัยรอบสองชัด ๆ!”
สวี่โม่พยักหน้าแรง ๆ อย่างเห็นด้วยสุด ๆ
“แถมได้ยินว่าปีนี้เชิญหัวหน้าแผนกหลายคนมาเป็นกรรมการด้วย ระดับความยากต้องนรกแตกแน่ ๆ”
เขาถอนหายใจ
“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเราโชคร้ายล่ะ”
“เออ จริงสิ พวกนายสองคนอย่าลืมฝึกตอนบ่ายด้วยนะ”
เฉินมู่เคาะหัวตัวเอง ก่อนฝืนยิ้มออกมา
“อืม...”
*
เก้าโมงเช้า ในห้องปฏิบัติการของศูนย์ทักษะ นักศึกษาปริญญาโทสิบกว่าคนยืนล้อมเป็นวง อาจารย์กำลังสอนเทคนิคการเย็บแผล
ปกติช่วงนี้ควรเป็นช่วงที่ได้รับความนิยมที่สุด แต่วันนี้ทุกคนกลับไม่มีสมาธิกันสักเท่าไร
เพราะไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร มีคนคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าประตู
เขายืนนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ แต่อุณหภูมิในห้องฝึกกลับเหมือนลดลงไปหลายองศาอย่างไม่มีสาเหตุ
คนข้าง ๆ กระซิบเสียงเบา
“หัวหน้าหลินมาได้ยังไง?”
“ไม่รู้สิ”
“ไหนบอกว่าเป็นกรรมการแค่รอบชิงไม่ใช่เหรอ?”