กู้หลินก้มมองเอกสารตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ที่ผมสังเกตเห็นได้ก็เพราะบันทึกการพยาบาลเขียนไว้ละเอียดมากครับ อีกอย่าง การตรวจที่หัวหน้าสวี่กับคนอื่น ๆ ทำก่อนหน้านี้ก็ช่วยตัดสาเหตุทั่วไปออกไปได้หลายอย่างแล้ว”
เขาหยุดไปเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงมั่นคง
“เพราะข้อมูลพวกนี้ครบถ้วน ผมถึงเอาเบาะแสมาปะติดปะต่อกันได้ครับ”
หัวหน้าสวี่มองเขาอยู่หลายวินาที ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
“หลินหานชวน นักศึกษาของคุณนี่ถ่อมตัวจนน่าหงุดหงิดเลยนะ”
มีคนในห้องประชุมอดหัวเราะไม่ได้ หลินหานชวนยิ้มมุมปาก สีหน้าเผยความภูมิใจอย่างปิดไม่มิด
“เดี๋ยวก็ชินเอง”
ซ่งเจ๋อนั่งอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าแกล้งทำเป็นอ่านเอกสาร แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็กลั้นยิ้มไม่อยู่
หัวหน้าสวี่ละสายตากลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย น้ำเสียงกลับมาจริงจังอีกครั้ง
“เรื่องการดูแลผู้ป่วยรายนี้ต่อไป แผนกอายุรกรรมทางเดินอาหารของเราจะรับช่วงต่อ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ก็ทำให้เราต้องทบทวนกันสักหน่อย”
เขาหันไปทางแผนกการแพทย์และสำนักงานบริหารโรงพยาบาล
“สำหรับผู้ป่วยที่ปวดท้องซ้ำ ๆ แต่ผลส่องกล้องทางเดินอาหารกับภาพถ่ายทางการแพทย์ไม่สอดคล้องกัน ก่อนให้กลับบ้านต้องทบทวนอาการอีกครั้ง”
“โดยเฉพาะภาวะโซเดียมต่ำ สีปัสสาวะที่เปลี่ยนไป อาการทางระบบประสาทและจิตใจ รวมถึงปัจจัยกระตุ้นจากยาและการอดอาหาร”
เจ้าหน้าที่จากแผนกการแพทย์พยักหน้ารับ
“เรื่องนี้เพิ่มเข้าไปในแบบประเมินครั้งที่สองก่อนจำหน่ายผู้ป่วยได้ครับ”