สายให้อาหารที่เดิมตึงเขม็ง ค่อย ๆ คลายตัวลงจากการจัดการของกู้หลิน
ไม่ใช่เพราะถูกดึงให้ยาวขึ้น แต่เหมือนถูกปรับกลับไปอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดอีกครั้ง
กู้หลินปรับมุมของทางเดินอีกครั้ง
“ลองใหม่”
สายให้อาหารถูกหนีบแล้วดึงขึ้น คราวนี้ขอบเนื้อเยื่อไม่ซีดขาวให้เห็นชัดอีก ตำแหน่งรอยต่อแนบสนิทเป็นธรรมชาติกว่าเมื่อครู่มาก
แรงตึงคลายลงแล้ว
และไม่ได้อาศัยการ “ฝืนดึงให้ถึง” แต่แนวทางทั้งหมดลื่นไหลขึ้น
ความตึงเครียดที่กดทับอยู่ในห้องผ่าตัดคลายลงเสียที
จี้เฟิงจ้องดูบริเวณผ่าตัดอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะแล้วสบถออกมา
“แม่งเอ๊ย เขาแก้ได้จริง ๆ ด้วย”
ซ่งเจ๋อยืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากแทบฉีกไปถึงใบหู
คำพูดนี้ออกจากปากจี้เฟิง แรงกว่าคำชมไหน ๆ ทั้งนั้น
เขาประกาศว่า ต่อไปกู้หลินจะเป็นไอดอลคนเดียวของเขา!
หลินหานชวนกำลังก้มตรวจดูเลือดที่ไปเลี้ยงเนื้อเยื่อ
“สีใช้ได้ แรงตึงก็ใช้ได้”
พูดจบก็ส่งคีมจับเข็มให้กู้หลิน
“เย็บผนังด้านหลัง นายทำ”
คราวนี้ไม่มีใครในห้องผ่าตัดรู้สึกแปลกใจอีกแล้ว
กู้หลินรับคีมจับเข็มมา สายตาจับอยู่ที่รอยต่อ
เนื้อเยื่อบวม พื้นที่ลึก มุมแคบ แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ส่วนที่ยากที่สุด
สิ่งที่ยากที่สุดคือ ต้องเย็บยึดแนวสายให้อาหารที่เพิ่งปรับใหม่ให้มั่นคง
ถ้าทิศทางเข็มพลาด แรงตึงที่เพิ่งคลายไปก็จะกลับมาอีกครั้ง
ตอนกู้หลินลงเข็มแรก จี้เฟิงยืนอยู่ทางด้านช่องอก จ้องเขาไม่วางตา
เขาดูออกว่ากู้หลินไม่ได้เย็บไปเรื่อย ๆ แต่กำลังกำหนดทิศทางแรงที่กระทำขึ้นใหม่ในทุกฝีเข็ม
ระยะห่างระหว่างฝีเข็ม ระยะจากขอบ แรงดึงไหม และมุมแทงเข็ม ล้วนทำงานประสานกับแนวทางที่เพิ่งออกแบบใหม่ แม้แต่ทิศทางการพลิกเนื้อเยื่อก็ยังคำนวณไว้ล่วงหน้าแล้ว