โจวเหวินหย่วนยังพูดจาไม่ค่อยอ่อนโยนเหมือนเดิม แต่คำเตือนของเขาชัดเจนมาก
“การแข่งขันระดับมณฑลไม่เหมือนการฝึกซ้อมในโรงพยาบาล อย่าเอาแต่ดูเคสคนไข้ล่ะ”
กู้หลินมองเขา
โจวเหวินหย่วนพูดต่อ
“เพื่อนร่วมทีมก็สำคัญเหมือนกัน ตอนช่วยชีวิตคน ต่อให้คนคนเดียวสุขุมแค่ไหน ก็ไม่อาจตัดสินใจแทนทุกคนได้”
กู้หลินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกดทับหัวใจเบา ๆ
ชาติก่อนเขาชินกับการคิดเผื่อทุกรายละเอียดไว้ล่วงหน้า และชินกับการควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในขอบเขตที่จัดการได้
แต่ชาตินี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ข้างกายเขามีหลินซิวหย่วน จ้าวฉี่หมิง สวี่หราน เสิ่นชิง และโจวจื่อเชียน
ยังมีอาจารย์เหล่านี้ที่ปากเข้มงวด แต่คอยยืนอยู่ข้างหลังเขามาตลอด
เขาพยักหน้าช้า ๆ
“เข้าใจแล้ว”
หลินหานชวนขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว เขาไม่ได้ขัดจังหวะโจวเหวินหย่วน เพียงพูดเสริมตอนกู้หลินเงยหน้ามองมา
“เรื่องนี้เขาพูดถูก”
หลินหานชวนมองกู้หลิน
“การแข่งขันวัดกันที่ทีม ไม่ใช่ความเป็นฮีโร่เดี่ยว นายเป็นแกนหลัก แต่ไม่ใช่ทุกอย่าง”
โจวเหวินหย่วนเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาที่มองหลินหานชวนมีความประหลาดใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน
“นาน ๆ ทีจะเห็นตรงกับความเห็นของผอ.หลินนะ”
หลินหานชวนปิดแฟ้มเอกสารในมือ น้ำเสียงราบเรียบไม่รีบร้อน
“บางทีก็มีแบบนี้บ้าง”
กู้หลิน: “……”
ไม่รู้ทำไม แต่รู้สึกว่าวันนี้ผู้อำนวยการทั้งสองคนดูคึกคักเป็นพิเศษ