กู้หลินไม่ได้หยุดมือ น้ำเสียงยังคงชัดเจน
“ดูตรงนี้ ก้อนเลือดแบบนี้เหมือนแผ่นกั้นที่ปิดอยู่หน้าหัวใจ”
“ถ้าหนีบแรง ๆ ตรงกลาง ก้อนเลือดจะแตกกระจาย พอเลือดไหลแผ่ไปทั่ว จุดที่เลือดออกจริง ๆ ก็จะยิ่งหาได้ยาก”
“เพราะงั้นเราต้องจัดการจากขอบก่อน ทำให้ก้อนเลือดหลุดออกจากผิวหัวใจ แล้วค่อยใช้เครื่องดูดเลือดที่อยู่ข้าง ๆ ออกไปด้วย”
หลัวจิ่งเหอพยักหน้า ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินอาจารย์พูดว่า “ทำให้บริเวณผ่าตัดชัดเจนอยู่เสมอ” ในหัวมีแค่คำพูดนี้ แต่ตอนนี้อาจารย์กู้แยกมันออกมาเป็นขั้นตอนที่เขาเข้าใจได้แล้ว
แม้เรื่องพวกนี้จะมีเขียนไว้ในตำรา แต่ทฤษฎีก็เป็นแค่ทฤษฎี ตอนที่ยืนข้างโต๊ะผ่าตัดและเห็นเลือดของคนไข้ไหลออกมาเป็นสาย เขาถึงได้รู้เป็นครั้งแรกว่ารายละเอียดเหล่านี้มีค่าขนาดไหน
สิ่งที่บดบังด้านหน้าหัวใจห้องบนขวาค่อย ๆ ถูกจัดการจนหมด ในที่สุดก็เห็นรอยแยกเล็ก ๆ ข้างรูเข็มได้ชัดเจนใต้แสงไฟ
มันเป็นรอยแยกยาวไม่กี่มิลลิเมตร อยู่ข้างรูเข็มที่ใช้ใส่สายสวนเข้าหัวใจห้องบนขวา ตำแหน่งอยู่ใกล้ด้านหน้าและด้านข้างของหัวใจห้องบนขวา
รอยแยกไม่ยาว แต่เย็บปิดได้ยากมาก
รอบ ๆ เป็นเนื้อเยื่อบวมน้ำหลังผ่าตัด พอชุ่มเลือดแล้วก็คล้ำและนิ่ม แค่ลงแรงนิดเดียวก็อาจทำให้รอยแยกกว้างขึ้น หรือถึงขั้นฉีกขาด
เหอสวี่ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เขาเหลือบมองไปทางประตูโดยไม่รู้ตัว แต่ผู้อำนวยการหลี่ยังไม่มา
เขาถอนหายใจ แล้วฝากความหวังไว้กับกู้หลินอีกครั้ง