ตอนกลางคืน ตอนกู้หลินกลับถึงหอพัก เฉินมู่กำลังก้มหน้าทำโจทย์อยู่ที่โต๊ะ
บนโต๊ะมีกองเอกสารหนาเตอะวางแผ่อยู่ ส่วนโทรศัพท์ก็เปิดเสียงสรุปจุดออกสอบวนซ้ำไปมา
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เฉินมู่ก็เงยหน้าขึ้นอย่างง่วงงุน
“กลับมาแล้วเหรอ?”
กู้หลินวางกระเป๋าลง
“อืม”
เฉินมู่จ้องโจทย์ น้ำเสียงฟังดูหมดแรง
“ถามอะไรหน่อยสิ”
“ว่าไง?”
“ปวดท้องเฉียบพลันร่วมกับช็อก เจาะช่องท้องแล้วดูดได้เลือดที่ไม่แข็งตัว ควรนึกถึงอะไรก่อน?”
“เลือดออกในช่องท้อง”
เฉินมู่: “……”
“นายช่วยคิดสักพักก่อนตอบไม่ได้หรือไง?”
กู้หลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าดูใสซื่อมาก
“ข้อนี้ไม่ยากนี่”
เฉินมู่กุมอก ทำท่าราวกับถูกกระทบกระเทือนจิตใจ
“รู้ไหมว่าคำพูดนายทำฉันเจ็บซ้ำเป็นรอบที่สองแล้ว?”
เขามองใบหน้าเรียบเฉยของกู้หลิน แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แววตาพลันซับซ้อนขึ้น
“ไม่สิ กู้หลิน ช่วงนี้นายแทบจะกลายเป็นเอ็นพีซีประจำในสายตาพวกผู้บริหารโรงพยาบาลอยู่แล้ว ทำไมยังต้องมานั่งสอบใบประกอบวิชาชีพแพทย์อย่างกระเสือกกระสนกับฉันอีก?”
กู้หลินหยิบเอกสารออกจากกระเป๋า แล้วถอนหายใจเบา ๆ
“ถึงยังไงก็ต้องสอบอยู่ดี”
ใช่เลย ความรู้สึกแบบนี้แหละ
ทั้งที่กู้หลินสามารถทำให้เหล่าหัวหน้าแผนกเงียบกริบได้ ระหว่างรายงานในโรงพยาบาล การประชุมควบคุมคุณภาพ หรือการผ่าตัดร่วม
แต่พอหันกลับมา เขาก็ยังต้องนั่งท่องข้อสอบกับพวกเขาในหอพัก ความแตกต่างนี่มันเกินจริงไปแล้ว
เฉินมู่จ้องเขาอยู่นาน ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ