รูม่านตาของซ่งเจ๋อหดวูบ
“เชี่ย... มีจุดตีบจริงด้วยเหรอ? ไม่ใช่มั้ง แบบนี้ยังตรวจเจอได้อีก?”
หลินหานชวนจ้องภาพอยู่สิบกว่าวินาที สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน ก่อนเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
“ติดต่อแผนกหัตถการรังสีวิทยา ทำซีทีเอเพิ่ม”
ห้องประชุมเงียบกริบขึ้นมาทันที เพราะคำพูดนี้หมายความว่า ทิศทางที่กู้หลินวินิจฉัยไว้เมื่อครู่มีโอกาสสูงว่าจะถูกต้อง
ซ่งเจ๋ออดเหลือบมองกู้หลินไม่ได้ แววตาซับซ้อนสุด ๆ
เพราะจู่ ๆ เขาก็นึกได้เรื่องหนึ่ง ตั้งแต่กู้หลินเข้ามาอยู่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร
ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนยา การผ่าตัด หรือแม้แต่การหารือกรณีผู้ป่วยครั้งนี้ หมอนี่ดูเหมือนไม่เคยแสดงท่าทีว่า “ทำไม่เป็น” เลยสักครั้ง
ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ เขาไม่ได้เป็นคนชอบอวดความสามารถด้วย
คนอื่นถาม ก็บอกว่าพอทำได้
คนอื่นชม ก็บอกว่าแค่โชคดี
แต่พอหันไปอีกที กลับจัดการทุกอย่างได้อย่างยอดเยี่ยม
กว่าการประชุมจะจบก็เกือบสี่โมงเย็นแล้ว
ทุกคนทยอยลุกขึ้น ระหว่างทางกลับไปที่ห้องทำงานก็ยังคุยกันเบา ๆ ถึงกรณีผู้ป่วยเมื่อครู่
กู้หลินเพิ่งจะเตรียมตัวกลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
“กู้หลิน”
เขาหันกลับไป หลินหานชวนยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องประชุม มือถือเวชระเบียน สีหน้ายังคงสงบนิ่งเหมือนเคย
“คืนนี้มีธุระไหม?”
กู้หลินชะงักไปนิดหนึ่ง
“ไม่มีครับ”
“งั้นไปแผนกหัตถการรังสีวิทยากับฉันหน่อย ไปดูผลซีทีเอ”